Re: Thema januari 2023 - Leestafel duikt de LITERATUUR in

O nee, aanschuiven bij een jury! Echt niet. Vooral omdat ik reageer met gevoel en het vaak niet kan onderbouwen. (zoals jij wel weet)

Het is dus de vraag, de aloude vraag: beoordeel je een boek alleen op stijl en vorm? Dan heb je die opleiding nodig.

Maar als het er om gaat wat een boek doet met de lezer, dan wijken meningen toch wel af. Dat moet kunnen vind ik.

Wij zijn intussen ervaren lezers, durf ik te zeggen, en weten echt wel welke boeken meer richting pulp gaan en welke in het hele grote grensgebied vallen, de boeken die door een jury afgedaan zouden (kunnen) worden als geen-literatuur.

De term is geen onzin, maar je moet wel weten wat er precies bedoeld wordt.

Ik denk dat alleen stijl en vorm het ook niet is. De laatste tijd vind ik wel dat ook een soort schokkende inhoud meespeelt met de beoordeling of iets literatuur is, zoals bijvoorbeeld het verhaal van Vuijsje - Alleen maar nette mensen.

Het was niet slecht geschreven maar om het nou het predicaat literatuur te geven zoals gedaan is, vind ik zelf te ver gaan.

Maar ja, het voldeed wel aan de literatuureisen. Ontwikkeling van de persoon, een nieuwe kijk op dingen etc.

Dettie

Renate schreef : Ik vind elitair altijd zo'n merkwaardig woord. Het is een wat beladen term geworden.

Ben ik elitair, omdat ik nog niet dood gevonden zou willen worden gevonden met een Bouquetreeks-boekje? Of omdat ik niets moet hebben van roddelbladen? Ben ik elitair omdat ik niets van volkszangers of André Rieu moet hebben?

haha ja, vreselijk elitair Renate (grapje, grapje)

Sommige mensen o.a. die wél romannetjes en roddelbladen lezen, zouden het denkelijk wel elitair/neerbuigend vinden. Maar dan ben ik ook elitair en neerbuigend, en dat terwijl ik vroeger veel van die romannetjes las totdat ik er teveel achter elkaar las en alles hetzelfde bleek te zijn. Toen was het over.

Ik heb me ook verbaasd over André Rieu, ik zag een opname die in Maastricht gemaakt was waar hij optrad en er kwamen zelfs mensen uit Japan om hem te zien. Ik hou niet van zijn muziek terwijl ik naderhand wel snapte wat het aantrekkelijke is.

Hij schenkt mensen vrolijkheid en plezier. Niets meer of minder en ik denk dat romannetjes dat ook doen. Je hoeft verder niet na te denken, je neemt het tot je en het is weer over en klaar. Het is puur vermaak, even gedachten stopzetten denk ik. Dat moet je liggen.

Mij ligt dat niet omdat ik graag nadenk over dingen. Soms kan ik mensen wel benijden die dat niet hebben.

Dettie

'ik denk dat alleen stijl en vorm het ook niet is. De laatste tijd vind ik wel dat ook een soort schokkende inhoud meespeelt met de beoordeling of iets literatuur is, zoals bijvoorbeeld het verhaal van Vuijsje - Alleen maar nette mensen.

Het was niet slecht geschreven maar om het nou het predicaat literatuur te geven zoals gedaan is, vind ik zelf te ver gaan.

Maar ja, het voldeed wel aan de literatuureisen. Ontwikkeling van de persoon, een nieuwe kijk op dingen etc.'

Zo zie je maar dat we zelf ook na kunnen denken...en literatuureisen? Ook die verschillen misschien wel van persoon tot persoon.

'Soms kan ik mensen wel benijden die dat niet hebben.'

Joh, gelukkig denk je wèl na! Je zal het zelf dan niet weten misschien, maar wel saai hoor, als je nergens over nadenkt.

Marcel

Erwin Mortier

Marcel is het veelgeprezen debuut van Erwin Mortier over een Vlaamse plattelandsjongen die opgroeit in een familie vol geheimzinnige verhalen en duistere gewoontes. Langzaam ontdekt hij het geheim en de schande die sinds de oorlog aan de familie kleeft.

In het middelpunt van het verhaal staat een klein jongetje, dat door zijn grootouders wordt opgevoed, ergens op het Vlaamse platteland. Tegelijk draait het verhaal om Marcel, die enkele decennia eerder aan het Duitse Oostfront is gesneuveld en wiens portret deel uitmaakt van de verzameling portretten die grootmoeder, 'als de averechtse baker van haar ras', van alle overlevende familieleden aanlegt.

In een suggestieve stijl geeft Erwin Mortier een scherp, ironisch en soms hilarisch beeld van de familie en de kennissenkring, die moeten leven met een verleden dat ze beurtelings willen verbloemen en onthullen. De jongen kijkt die wereld in, begrijpt haar niet, en wordt gefascineerd door de ogen van Marcel op dat portret in het zonlicht, 'dat hem al half heeft weggevaagd'. Intussen hopen de grootouders dat hun kleinkind ooit getuigenis af zal leggen van de pijnlijke familiegeschiedenis, en dat de jongen een nieuw, schoon begin zal vormen.

Bekroond met de Gerard Walschapprijs, de Van der Hoogtprijs en het Gouden Ezelsoor. Daarnaast werd het boek genomineerd voor de Libris Literatuurprijs en de longlist van De Gouden Uil.

ISBN 9789023443186 | E-Pub | 151 pagina's | De Bezige Bij | 31 oktober 2013