Thema juni 2021 - Zonen en dochters

Tja, met een leven dat zo lang verbonden is geweest met m'n ouders, eerst toch wat zorg voor m'n moeder (niet veel, alleen wat hulp bij het afgieten van eten op een gegeven moment) en later voor m'n vader, koken, helpen met de was, strijken en langzaam wat meer, is dat op eigen benen leren staan lastig. Zeker sinds ik dichter in de buurt van m'n ouders ging wonen, werd dat contact met m'n ouders belangrijker en het op eigen benen staan minder.

En sorry dat ik het zeg, maar ik vind uitspraken als: "Er zijn geen problemen, alleen maar uitdagingen." erg cliché-matig en een beetje gemakkelijk. Problemen zie ik niet als uitdagingen. Het alleen leven en niet in de verleiding komen om er een eind aan te maken (waar ik gelukkig te laf voor ben) vind ik uitdaging genoeg.

Donderdagmiddagdochter

Stevo Akkerman

'In de boekenkast ligt een wit fotomapje dat begint met de foto van een gesloten wieg en eindigt met de foto van een gesloten graf.'

Cirkelend rond de dood van de pasgeboren Evy Elise, is Donderdagmiddagdochter het verhaal van haar vader. Streng-gereformeerd opgegroeid, kiest hij voor een 'geloof met gaten'. Maar wat als zijn vrouw haar heil heel ergens anders zoekt? 'Natuurlijk mag ze zelf weten wat ze gelooft. Maar dit niet.'

Donderdagmiddagdochter is het ontroerende en oprechte verhaal van een vader die om moet gaan met het verlies van zijn kind, van een echtgenoot die zijn huwelijk door zijn vingers ziet glippen en van een man die zijn geloof moet herijken.

Biblion:

Al tijdens de zwangerschap blijkt dat baby Evy Elise niet levensvatbaar is. De baby sterft snel na de geboorte. Dit zorgt ervoor dat Elises vader vraagtekens stelt bij zijn geloofsovertuiging.

In dit vanuit de ik-persoon vertelde relaas beschrijft de vader hoe hij opgroeide in een gereformeerd milieu. Zijn vrouw zoekt steun bij de pinkstergemeenschap en de vader kan hier niet goed mee overweg. Hij probeert zich juist met wisselend succes los te maken van zijn gereformeerde achtergrond. Het verlies van een kind speelt een mooie, maar bescheiden rol en is vooral een aanleiding voor de ik-verteller om over het geloof na te denken.

De verhaallijn is wat te fragmentarisch door de anekdotische vertelwijze, maar dit autobiografische boek maakt wel duidelijk hoe het verlies van een kind tot een geloofscrisis kan leiden. De auteur (1963) is journalist; dit is zijn derde roman. Kleine druk.

L.W. Zandberg

ISBN 9789046819869 | Paperback| 160 pagina's | Nieuw Amsterdam | september 2015

Citaat van de dag

Het gebed is een dochter van het geloof

Sören Kierkegaard

Deens filosoof 1813-1855

Renate schreef : Tja, met een leven dat zo lang verbonden is geweest met m'n ouders, eerst toch wat zorg voor m'n moeder (niet veel, alleen wat hulp bij het afgieten van eten op een gegeven moment) en later voor m'n vader, koken, helpen met de was, strijken en langzaam wat meer, is dat op eigen benen leren staan lastig. Zeker sinds ik dichter in de buurt van m'n ouders ging wonen, werd dat contact met m'n ouders belangrijker en het op eigen benen staan minder.

En sorry dat ik het zeg, maar ik vind uitspraken als: "Er zijn geen problemen, alleen maar uitdagingen." erg cliché-matig en een beetje gemakkelijk. Problemen zie ik niet als uitdagingen. Het alleen leven en niet in de verleiding komen om er een eind aan te maken (waar ik gelukkig te laf voor ben) vind ik uitdaging genoeg.

Ik wilde er een positieve draai aan te geven. Als je de knop om kan zetten en denken dit is een uitdaging, hoe zal ik het fiksen of hoe zal ik er overheen komen dan voel je een drive, dan krijg je inspiratie en kijk je met andere ogen dan als je denkt, dit is een groot probleem dat red ik nooit.

Het was dus goed bedoeld.

Dettie

Tja, er zijn problemen die uitdagingen zijn, zoals problemen met de computer, of m'n muziek (of beide) en er zijn problemen, die problemen blijven en geen uitdagingen kunnen worden. De pijn in m'n rug en schouder na het werk in de kringloopwinkel ervaar ik wel als een probleem, maar niet als een uitdaging. Dat geldt ook voor m'n gevoelens van eenzaamheid. In het maken van contacten ben ik nooit goed geweest. En laat ik wel stellen dat dit misschien niet zo vreemd is. M'n moeder had eigenlijk ook maar een vriendin. Ze had wel contacten bij het Rode Kruis en de ontmoetingsochtenden, maar dat waren over het algemeen mensen die ze alleen als groep zag. Ook m'n vader had toch eigenlijk maar een zeer beperkte kennissenkring. M'n ouders hadden wel contact met buren, maar toch ook niet echt in hoge mate, in de zin dat ze regelmatig bij elkaar over de vloer kwamen.

Ik weet niet eens of ik echt over de dood van m'n moeder heen ben. Ik kom er nog steeds niet echt toe om weer eens planten op m'n balkon te zetten. De stimulans lijkt nog steeds te ontbreken, hoewel ik in het verleden wel planten op m'n balkon heb gehad, zelfs toen m'n moeder al dood was, maar m'n moeder vormde in zekere zin toch wel een stimulans.

Zoon

Karl Ove Knausgård

Op een milde augustusdag in 1969 betrekt een jong gezin hun nieuwe huis op Tromøya in Zuid-Noorwegen. Dit is de plek waar Karl Ove, dan nog geen jaar oud, zijn kindertijd zal doorbrengen. Het worden lange jaren, gevuld met ontdekkingstochten, meisjes, voetbal, muziek en een bijzonder dominante vader.

De volwassen schrijver vertelt over de wijsneus die hij was, die al heel vroeg kon lezen en schrijven, maar moest leren rekening te houden met anderen.

Knausgård beschrijft het oerlandschap van zijn jeugd tot in de fijnste details en vertelt hoe hij nu kijkt naar wat hij toen zo belangrijk vond. Een prachtige ode aan zijn Eden.

"Karl Ove Knausgård is in 1968 geboren in Noorwegen. In 2010 verscheen bij De Geus zijn roman Engelen vallen langzaam, waarvoor hij een nominatie kreeg voor de prestigieuze Literatuurprijs van de Noordse Raad. Het project waarmee hij hierna begon, de zesdelige Mijn strijd-serie, is ondertussen bekend als een van de grootste literaire projecten óóit in Noorwegen. Vrouw is het laatste dele uit die serie.

Knausgård heeft oneindig veel lof gekregen voor alle tot nu toe verschenen delen en wordt nu al tot de grootste Noorse schrijvers van deze tijd gerekend. Hij woont met vrouw en kinderen in het Zweedse Malmö.

ISBN 9789044534085 | Paperback | 443 pagina's | De Geus | december 2014

Vertaald door Paula Stevens