Thema juni 2021 - Zonen en dochters

De goede zoon

Rob van Essen

De goede zoon' van Rob van Essen is een meeslepend verslag van een tocht door een labyrint vol vreemde gebeurtenissen, maar ook een verrassend autobiografische roman over een zoon die de balans opmaakt na de dood van zijn moeder.

In een wereld waar invoering van het basisinkomen heeft gezorgd voor lethargie en stijgend museumbezoek reizen twee mannen met een geheime opdracht af naar het zuiden. De een kent het echte doel van de reis. De ander heeft net zijn moeder begraven. Samen gaan ze op zoek naar verlossing en vergetelheid, bijgestaan door ironische robots en praatgrage zelfrijdende auto's.

Biblion

De ik-verteller, een zestigjarige auteur van ‘plotloze thrillers’, leeft in een wereld twintig jaar na nu. Zijn demente moeder, die hij jarenlang trouw heeft bezocht, is net overleden en zijn nieuwe boek wordt afgewezen door zijn uitgever. Dan duikt een oud-collega op met wie hij veertig jaar eerder in een archief werkte en die hem nu meeneemt op een reis met voor de ik-figuur onduidelijke bestemming.

Gedurende de zeven dagen van deze reis, in een wereld waarin het basisinkomen is ingevoerd en robots en sprekende en zelfsturende auto’s het werk uit handen nemen, overziet de ik-figuur zijn leven.

ISBN 9789059368187 | Paperback| 384 pagina's | Cossee | mei 2020

Citaat van de dag

Een zoon blijft een zoon zolang zijn ouders leven...

Auteur onbekend

Tja, als je ouders overleden zijn, ben je ineens niemands kind meer.

Ik denk dat de bedoeling van dit citaat is dat hoe oud je ook bent, bijvoorbeeld 60 en je ouders zijn achter in de 80, dat je altijd in hun ogen een kind blijft. Hun zoon of dochter. Zo gauw de ouders overleden zijn, ben je geen zoon of dochter meer. (Karin Bloemen heeft er een prachtig liedje over gezongen) Ik vind het wel een heel mooi citaat.

Dettie

Het was ook geen kritiek op de uitspraak. Ik dacht ook aan het liedje van Karin Bloemen en in zekere zin mis ik het iemands kind zijn. Gewoon het gevoel hebben dat er iemand is die je steun kan geven, hoewel ouders in sommige opzichten op een gegeven moment misschien ook het kind van hun kind kunnen worden. Misschien had ik de 'T' weg moeten laten.

Ik had het ook niet als kritiek opgevat

Ik ben al 32 jaar niemands kind meer, helemaal wennen doet het nooit. Je mist altijd wel een beetje die onvoorwaardelijke steun die ouders geven.

Maar het is ook een uitdaging om op eigen benen te leren staan!

Er zijn geen problemen alleen maar uitdagingen zei ooit iemand. Zo is het eigenlijk wel. Dat leeft ook heel anders als je zo denkt. :shock:

Dettie