Thema september 2018 - Het WERK van de schrijvers

Ik vind dat 'geneuzel' juist zo leuk. Want het gaat écht zo op een kantoor. Iedereen die daar werkt heeft een heel eigen karakter en die worden voor minstens 8 uur per dag bij elkaar gezet en dat kan natuurlijk nooit helemaal goed gaan. Er zijn wederzijdse irritaties, je mag de een meer dan de ander, er zitten zeurpieten en optimisten tussen, net als in het gewone leven buiten kantoor en die sfeer en al die gedoetjes en dingetjes heeft Voskuil zo prachtig weer weten te geven. Dat maakt de boeken zo knap. Dat kantoor is een wereldje op zich zoals er overal wereldjes zijn, schoolwereldjes, balletwereldjes, kunstwereldjes enz. en om dát te kunnen beschrijven is knap. Juist dat getutter wat overal is op iemands werk, máken deze boeken.

Voskuil had zijn werk nodig om te kunnen leven, alles te kunnen betalen, hij zei ook in een interview ( www.boekennieuws.nl/video/bij-j-j-voskuil-thuis/ ) als ik niet had kunnen schrijven was ik gek geworden. Het schrijven was zijn uitlaatklep. Voskuil was een denker. Nicolien is overigens ook haar hele leven verontwaardigd gebleven dat hij werkte.

Maar Voskuil moest wel omdat er brood op de plank moest, maar daarom hoef je je werk nog niet leuk te vinden...

Hier is een interview met hem te lezen, dat is een ander interview dan waar ik het hierboven over heb.

www.dbnl.org/tekst/_tir001200101_01/_tir001200101_01_0017.php

Dettie

Het gaat niet om het werken op zich. Dat zou ik ook graag willen, maar als je je werk als zinloos ervaart, ga je op zoek naar een andere baan, die je als zinvoller ervaart.

Lezen is voor mij iets om aan het dagelijks leven te ontsnappen. Ik heb dus ook weinig behoefte om te lezen over iemand die z'n hele leven werkloos is. Ik weet al hoe dat is, dus daar hoef ik ook niet over te lezen. En om te lezen over een bestaan dat ik zelf misschien ook niet zo willen hebben, trekt me al evenmin.

Werktuigkundige

Zeevrouw

Fleur van der Laan



Wanneer Roos van Straaten als werktuigkundige aanmonstert op een zeeschip van Indonesië naar Australië is de consternatie groot. De wereld van de koopvaardij is een ruwe mannenwereld, vol smeerolie, nicotine en wodka. Maar met een vrouw aan boord wordt alles anders, gevaarlijker ook.

Naarmate de reis vordert geven de bemanningsleden zich steeds meer bloot en ontstaat er een intieme band met de vrouw in de machinekamer. Op den duur wordt het schip niet langer door professionals bestuurd, maar door driften en jaloezie.

In het tweede deel van het boek keert Roos terug aan boord. Ditmaal monstert ze aan op een luxejacht, samen met haar hond Boris en een vreemdsoortige bemanning. Ze komt terecht in de absurde wereld van de rijken, die Cannes en Monaco als pleisterplaats gebruiken. Door toedoen van de grillige sjeik, die zijn jacht steeds wil verplaatsen, van de Middellandse Zee naar de Antillen en vervolgens naar New Orleans en Dubai, belandt zij op het afzinkbare schip Pleasure Craft Carrier. Ook daar barst de strijd om Roos’ gunsten los. Bij de doorvaart door de Golf van Aden wordt het schip door piraten gekaapt. De inmiddels hoogzwangere Roos bereidt zich voor op een wel zeer ongewisse afloop.

Recensie:

Uit eigen ervaring vertelt de schrijfster die zeven maanden per jaar in de machinekamer van grote koopvaardijschepen werkt, in vlotte stijl en in razendsnel tempo, over belevenissen van de vrouwelijke machinist Roos van Straaten aan boord van diverse schepen. Dat gaat van bordeelbezoek tot gijzeling en levensgevaar door een kaping door piraten! Als vrouw in een mannenwereld is het om vele redenen extra lastig zich staande te houden. Je moet dubbel goed zijn - wel, dàt is ze ook. Behoudens kleine slordigheden in taalgebruik is dit een spannend en zeer leesbaar verslag van een ongewoon vrouwenleven. Eerder verschenen over deze hoofdpersoon 'Rus' en 'Zwarte Zee'*. Normale druk.

C.M. Quist

ISBN 9789038896663 | Paperback | 240 pagina's | Nijgh en Van Ditmar | mei 2013

Citaat van de dag

“Wat een eigenaardig beroep had ik toch gekozen. Altijd zwaar werk, vaak in de hitte. Staal rondom en ellende in de havens. Giftige stoffen, stinkende motoren. En mannen. Zoveel mannen ontmoet, zoveel harten gebroken. Mannen om de tuin geleid, in de val gelokt, misbruikt! Mannenverslindster. Dat zeiden ze. Ik stond overal voor open, maar liet bijna nooit iemand binnen.”

Fleur van der Laan

Schrijfster Fleur van der Laan, heeft haar personage de naam Roos van Straaten gegeven... wel grappig

Het boek lijkt me verder 3 x niets. Maar dat mag ik eigenlijk niet zeggen als ik het niet gelezen heb.

Dettie

Parkeerwacht

Als je de stad binnenrijdt

Rob Waumans



Gert Verhulst is de meest toegewijde parkeerbeheerder van Amsterdam. Hij begint vaak een uurtje eerder, heeft een hekel aan de scooter en houdt thuis op zijn computer het aantal uitgeschreven boetes bij.

Een overzichtelijk leven, maar na het verlies van zijn moeder vallen ongemerkt de zekerheden weg. Steeds fanatieker en onredelijker begint hij auto's te bekeuren, liefst van mensen die hem tegenwerken: zijn arrogante broer, de patser in zijn Mercedes, of de werknemers van een bank die een hypotheek hebben geweigerd aan zijn oom Don, die droomde van een huisje op Texel. Hij droomt van iets groots, maar wanneer hij erachter komt dat 'Gert Verhulst' ook de naam van een Vlaamse beroemdheid is, realiseert hij zich daarvoor niet in de wieg is gelegd.

Recensie:

Dit debuut van Rob Waumans (1977) gaat over de wederwaardigheden van een parkeerwachter. Een eenzame en wereldvreemde man, die met een overmaat aan plichtsbetrachting, maar ook met persoonlijke wraakgevoelens, zijn werkzaamheden uitvoert, altijd op weg naar dagrecords. Zijn rayon is Amsterdam-Oost. Slordig geparkeerde auto's zijn hem een gruwel; een obsessie die hem tot in zijn vrije tijd beheerst.

Verschillende verhaallijnen - gemarkeerd door de beeltenis van een frontaal autootje - komen bijeen: ziekte en dood van de moeder (eerste zin: 'Ze hebben mijn moeder uitgezet.'); het bekijken van oude opnames van Twin Peaks; de bezoeken aan oom Don (een oude vriend van zijn moeder); het verloop (letterlijk) van de carriere als parkeerwachter; de poging om op Texel verder te gaan; weerzin tegen mensen.

De roman wordt in de ik-vorm verteld, in de tegenwoordige tijd, in uiterst korte zinnen. Schijnbaar naief. Effectief wordt in deze stijl ingehouden woede tot klinken gebracht. Uiteindelijk is er een schril verlangen naar geborgenheid. Een bijzonder debuut. Vrij kleine druk.

Jos Radstake

ISBN 9789025436001 | Paperback | 236 pagina's | Uitgeverij Contact | februari 2011