Annegreet van Bergen - Gouden jaren

Ja er staan heel veel herkenbare dingen in. Die was! Enorme ketel op het vuur waarin de was zat.

Wat een werk, maar als kind vond ik het wel leuk, vooral die wringer.

Dettie

Dettie schreef : Ja er staan heel veel herkenbare dingen in. Die was! Enorme ketel op het vuur waarin de was zat.

Wat een werk, maar als kind vond ik het wel leuk, vooral die wringer.

Dettie

Die ketel op het vuur kan ik me niet herinneren. Wel de snelwasser. Daar zat een soort kegel in, die draaide.

Gisteren weer verder gelezen in dit boek. Ook over het naaien en breien van kleren. Ik weet nog wel dat m'n moeder daar heel erg goed in was. Vanaf m'n 22-ste heeft ze een groot deel van m'n garderobe genaaid en daarin kon ik altijd goed voor de dag komen. Ik heb zelfs wel eens een compliment gehad van de eigenaar van een dure modezaak. Het maakt dat ik nog steeds trots ben op m'n moeder en ik kan me dit dan ook nog steeds herinneren, hoewel het al heel lang geleden is. Ik kreeg op een gegeven moment ook ieder jaar met Sinterklaas een trui die m'n moeder gebreid had. Ik vind het nog steeds jammer dat ik ze niet op de een of andere manier heb kunnen bewaren.

Ja mijn moeder naaide en breide ook veel kleren voor ons vieren.

Je leest ook in het boek dat het toen vaak noodzakelijk was dat kleren ge- en vermaakt werden.

Oude jassen werden omgekeerd of vermaakt tot jassen voor een van de kinderen. Truien die te klein waren geworden werden

uitgehaald en de wol werd weer opnieuw gebruikt omdat er geen geld was.

Nu maken en breien mensen kleding en truien als hobby. Het is steeds opnieuw die wereld van verschil wat de schrijfster laat

zien. En dat allemaal nog maar zo kort geleden.

Dettie

Mijn moeder heeft altijd genaaid en ook wel wol hergebruikt vermoedelijk. Ik heb ooit een vest gehad, gewoon in de winkel gekocht, en toen dat versleten was heeft m'n moeder van de kralen op het vest, een ketting voor me gemaakt.

En ik heb dit boek uit. Veel dingen kan ik me nog herinneren, zoals de typekamer op kantoor. Op school heb ik vroeger type-les gehad, maar dat werd geen succes. Ik zakte voor dit examen, omdat ik van alle opdrachten in totaal maar een regel of 10 had weten te typen. Toen de elektrische schrijfmachine in m'n leven kwam, ging het wel wat beter en typte ik vrijwel alles, tot liefdesbrieven toe. Met de hand schrijven was toch al een opgave. Ik schreef niet snel en als ik snel moest schrijven kon zelfs ik het een en ander niet meer teruglezen. Dat krijg je, als je linkshandig bent en gedwongen werd om rechts te schrijven.