simon beckett - de geur van sterfelijkheid (samenleesboek)

Dat hangt er een beetje vanaf hoe interessant het personage is en later hoe het personage evolueert. Soms vind ik het leuk om over een zelfde personage verder te lezen en blijft het boeien, soms verzint de schrijver de gekste dingen omdat zijn personage zou blijven bestaan en dan gaat het nogal vlug vervelen.

Inge

Hee, het valt me op dat er helemaal geen verslag van dit boek is.

Of is het zo'n boek dat niet na te vertellen is?

Groetjes

Dettie

Ik denk van het moment dat je het probeert te vertellen je teveel van het verhaal vertelt, ik heb het geprobeerd maar kwam telkens tot te conclusie dat ik teveel prijs gaf. De flaptekst op zich is eigenlijk al meer dan genoeg. Volgens mij dan toch. Anderen kunnen er een andere mening op na houden natuurlijk.

Inge

Ik vind het altijd moeilijk om een verslag te mnaken van een thriller, precies om wat Inge zegt. Je moet niets verraden, dat is zo jammer..

Ik heb voor mijn eigen administratie de flap gebruikt, ook geen verslag gemaakt. Anders had je dat gehad..

Ja ik had al zo'n idee dat het niet kon vanwege teveel moeten verraden, nou dan houdt het toch gewoon op. Beter geen verslag dan de clou verraden.

Dettie

Ik heb toevallig deze week De Geur van Sterfelijkheid uitgelezen. Hier is wat ik ervan vond:

Na alle goede recensies, reacties en meningen hierover gelezen te hebben, verwachtte ik er erg veel van. - Daar ben ik helaas toch wat in teleurgesteld.

Naar mijn mening zat er niet genoeg vaart in het verhaal, er gebeurde niet genoeg, en op punten waarvan ik dus had gedacht dat het uitgebreider en meer zou zijn, met betrekking tot dus de ontbinding van lijken, werd het toch erg kort en oppervlakkig gehouden naar mijn mening. - Maar misschien ligt dat dus ook wat aan mezelf, omdat ik zoveel verwachtte ervan.

Wel moet ik zeggen dat Beckett een fijne, gemakkelijke schrijfstijl heeft. Het was niet dat je op elke pagina een zin tien keer moest overlezen totdat je 'm begreep.

Verder onder de verklapper.....

V

E

R

K

L

A

P

P

E

R

Het einde was redelijk spannend. De ontknoping van het plot werd wel mooi gedaan, maar ik had toch op het einde het gevoel dat er iets miste... ik weet niet wat. Ook had ik gedacht dat Carl Brenner op het einde nog even aan bod zou komen, maar dat gebeurde niet. Ook Mackenzie (is denkelijk toch mijn favoriete personage geweest uit het boek ) werd erg snel "afgehandeld" na alles waarbij hij in het verhaal toch aanwezig is geweest.

En het was voor mij ook erg verrassend dat de daders Henry en Mason junior waren. Mason had ik al helemaal niet verdacht, omdat hij eigenlijk het gehele verhaal zo op de achtergrond aanwezig was, dat je gewoon geen aandacht aan 'm schonk. Maar dat is de kracht en het trucje van zo'n thriller om je daar helemaal van af te leiden. Goed gedaan.

Het laatste hoofdstuk waarin bleek dat Jenny het "niet overleefd had", grepen mij emotioneel erg aan. (Daardoor geef ik 'm sowieso een 0,5* extra.) En dat ik het echt mooi vond om de epiloog te lezen, en dat blijkt dat zij nog in leven was.

Wat ik wel één groot minpunt vond was; de wreedheid en het vele nutteloos mishandelen en doden van dieren!

Eindoordeel: 3,5*