simon beckett - de geur van sterfelijkheid (samenleesboek)

Ik had toch niet zo'n moeite met het wegleggen al is het spannend en goed geschreven. Het leest lekker weg. Net als jij had ik op een gegeven moment wel een verdachte op het oog, maar kunnen we er al over praten of moet de "verklapper" er tussen?

Ik had niet zozeer een verdachte maar enkele vragen over dingen die mij opvielen, waar ik bedenkingen bij had.

Inge

Wat mij betreft brand je los..

Ik ben ook gereed om de bevindingen en meningen van de anderen te aanhoren :lol:

Inge

Nou ik heb er niet zo veel over te zeggen. Ik kan het boek niet vergelijken met andere thrillers, omdat ik die niet lees. Ik had op een gegeven moment wel de beide daders als verdachte, maar verwisselde steeds de een voor de ander, omdat het plaatje steeds maar niet echt klopte. Wat wil je met twee daders! Ik vond het jammer dat het einde zo'n cliché was. Dat vond ik het meest onlogische. Hij had wat mij betreft Jenny beter dood kunnen laten gaan of niet zo ver weg kunnen laten zakken. Zo'n wonderbaarlijke verrijzenis was een beetje té. Of de dokter op een realistische manier gestoord was kan ik niet beoordelen.

En wat ik frappant vond: de schrijver was goed op de hoogte van alle moderne onderzoektechnieken, maar hij laat zijn hoofdpersoon (een dokter!) rustig toekijken terwijl de dames spiritus op de brandende barbecue gooien.

Nou uiteindelijk is geen enkel boek perfect. Ik was gewoon zeer aangenaam verrast door de manier waarop het boek geschreven was. Zo rauw met de deur in huis vallen en het dan in meer of mindere mate volhouden. De meeste thriller bouwen langzaam op tot een climax (de ontknopping van de moord, het vatten van de dader, enz.) hier was het direct boem, maximale spanning. Over die gehandicapte dokter (henri?) had ik al dikwijls gedacht:" als hij zo overtuigd was van lopen en het zelfs een tijd met wandelstokken gelopen heeft waarom is er dan plots weer zo'n achteruitgang en zelfs berusting? Of het moet in zijn plaatje passen. Dus over die dokter was ik er eigenlijk al uit dat het niet klopte. De andere dader had ik niet "voorzien" ik dacht eerder aan die boswachter. Het hele einde vond ik ook eerder een anticlimax. Ik dacht echt dat het meisje dood was, kon ook niet anders als ze al die tijd niet meer ademhaalt en haar hart niet meer klopt. In ieder geval volgens mij niet zonder op zijn minst hersenbeschadiging door zuurstofgebrek. Soit, het einde nam ik er maar bij, nog eens niets is perfect.

Inge