simon beckett - de geur van sterfelijkheid (samenleesboek)

Ha ja die spritus, dat vond ik ook nogal ongepast! Maar hij was verliefd..dus vooruit.

Ik dacht al eigenlijk vanaf het begin dat de opa en kleinzoon de daders zouden zijn. Waarom anders die figuren erbij halen terwijl ze verder niet belangrijk waren? Later twijfelde ik even voor de oude dokter, maar wat je zegt, Berdine, dat paste niet. Ik heb vaker boeken gelezen waarin de invaliden nep waren, maar om de een of andere reden wilde dat er bij dit keer niet in. Fout dus.

Het einde van een thriller is vrijwel altijd een anti-climax..

hier nog meer doordat je als lezer wist dat Jenny het overleefd moest hebben, (lag in de lijn van het boek) maar de schrijver dat niet vertelde..

Verliefd ja, dat is toch geen reden om zo roekeloos te zijn. Hij had juist moeten ingrijpen omdat zijn liefje wel de verschrikkelijkste brandwonden had kunnen oplopen. Nee, de schrijver wist duidelijk niet hoe gevaarlijk het is. Maar dit is maar een heel klein fragmentje, wat er ook nog eens niets toe doet.

De manier waarop het einde wordt verteld is niet origineel. In de thrillers en detectives op t.v. gebeurt het ook vaak dat een doodgewaand persoon toch nog leeft. Hij had het gewoon niet zo ver moeten laten komen. dat was realistischer geweest.

Maar toch..... ik heb het boek met smaak verorberd.

Ze was nog niet doodgewaand..nog niet. Er werd gewoon niets over gezegd. Dan kan je zo'n personage makkelijk weer tot leven wekken, want eigenlijk doe je dat helemaal niet..

Niet origineel, nee, maar dat is wel erg veel gevraagd, om een spannend boek te schrijven en dat ook nog op een originele manier!

Zijn idee van deze twee daders is misschien wel origineel? Maar ik vond het wat vergezocht..

Ik vond het wel verrassend dat de dokter een van de twee moordenaars was.

Een einde van een thriller bijna een anti-climax???? Daar ben ik het duidelijk niet mee eens. Ook in dit boek vond ik het einde geen anti-climax, ik hou niet van slechte einde's, had Jenny in dit toch dood gegaan, dan had ik niet zo lovend over dit boek geweest.

Ik ging er in het begin van uit dat de jonge dokter de moordenaar was. Die mening moest ik gaandeweg bijstellen. Daarna viel toch al wel snel de verdenking op de oude. Het gebeurt toch vaak dat invaliden eigenlijk wel kunnen lopen, alleen leek het me onwaarschijnlijk dat hij zo vaak op pad zou zijn zonder dat iemand het merkte. Daar had hij dus de andere voor. Ik vond het einde geen anti-climax, maar het was realistischer geweest als hij het met Jenny niet zo ver had laten komen. En ons dan laten geloven dat ze dood was en dan toch weer niet, nou, daar trapte ik ook niet meer in. Dat is ook geen nieuw trucje.

Misschien is anti-climax niet het juiste woord, maar ik voel het vaak zo.

De hele tijd heb je op het puntje van je stoel gezeten, en dan ineens weet je de afloop, en valt de spanning huppetee weg. En vaak volgt dan nog een staartje. Dat staartje is voor mij een anti-climax, en daarom zei ik ook dat bijna iedere thriller die heeft. Hier ook.