M.J. Arlidge - Piep zei de muis

Er zijn er anders genoeg waarin die hoofdrolspeler een dader of een slachtoffer is, waar het verhaal om draait. En dan is de inspecteur alleen maar degene die helpt, of het geheel oplost, zonder verder uit te weiden over zijn eigen leven. Dat zijn de thrillers die ik graag lees.

Ik ben niet zo dol op dat soort psychologische thrillers. Ik heb liever een serie, waarin bij voorkeur de politie de hoofdrol speelt. Ik houd van speurwerk in een boek en hoofdpersonen die steeds terugkomen. Ik wil me aan een hoofdfiguur kunnen hechten en zien hoe het hem, of haar verder vergaat.

Nu snap ik het. Ieder zijn meug zei de boer, gelukkig maar...

De eerste twee boeken vond je toch wel goed Marjo? Wat maakt dat je het nu niet meer verder wil lezen? Ik neem tenminste aan dat toen die privélevens ook werden besproken en moorden gebeuren altijd in een thriller, dat weet je van tevoren. (daarom lees ik ze niet haha) Is het de schrijfstijl? De ontwikkelingen in het verhaal die in de opeenvolgende delen op elkaar lijken? Of toch puur dat privégedeelte erbij?

Dettie

Dit is het tweede en ja het eerste vond ik goed. Maar als dan een tweede boek volgens hetzelfde concept geschreven blijkt, haak ik toch af.

Het is niet alleen deze schrijfster die dat doet, maar het begon al met de proloog. Daarbij ergerde ik me al: wat is dat toch, dat er altijd een proloog schijnt te moeten zijn?

Dan wordt er iemand vermoord, een hoerenloper, die zich voordoet als een nette man, hij wordt nogal verminkt en een lichaamsdeel verwijderd. Dat heb ik ook al zo vaak gelezen, het is niet origineel meer. Een cliché dus. Tweede moord: hetzelfde procedé. Natuurlijk want het is een seriemoordenaar. Dit gaat dan alleen nog maar over het deel van het verhaal dat ik eigenlijk meestal leuk vind om te lezen: het plot.

En dan komt dus al dat privégedoe er nog bij, dat me niet interesseert. Het is niet meer dan een roman en een detective. Ik vind er weinig diepte in zitten. (maar ik ben dus niet verder gegaan met lezen)

Tja, voor mij maakt het privégedoe het juist interessant. Bovendien is het privégedoe dat je zelden tegenkomt