M.J. Arlidge - Piep zei de muis

Nou, ik heb er mee gestopt toen de tweede dode viel. Ik vind het een heel erg clichéverhaal: die moorden, het is altijd hetzelfde, als de andere boeken van deze serie ook zo zijn, is het klaar er mee.

En ik houd nu eenmaal niet van al die persoonlijke verwikkelingen. Die storen het echte verhaal.

Tja, smaken verschillen. Ik vind het juist geweldige boeken en helemaal niet zo clichématig. De persoonlijke verwikkelingen maken de serie voor mij juist extra boeiend. Een hoofdfiguur met een donker randje, zonder dat ze daarmee onsympathiek wordt. Dan heb ik meer tegen hoofdfiguren die iedere schurk maar zonder problemen executeren.

Mij gaat het om de plot, het thrilleraspect op zich. Als ik iets van de persoonlijke levens wil lezen lees ik toch liever een goede roman. Daar word ik niet afgeleid. Maar eigenlijk vind ik dat het priveverhaaldeel van een thriller nooit zo goed is als een literaire roman.

Het persoonlijk leven hangt uiteindelijk toch ook samen met de plot.

Literaire romans gaan vaak weer te veel over het privéleven. Ik houd gewoon van een goed verhaal en of het nu een thriller is, of een literaire roman, maakt me niet veel uit. Het gaat om het verhaal en of ik misschien een soort band kan voelen met de hoofdfiguren.

Een (literaire) roman heeft een of meer hoofdpersonen, en verhalen over het leven van deze mensen. Ik houd daar dus wel van, en het mag best spannend zijn.

In een thriller als deze zitten eigenlijk twee verhalen, die wel vermengd zijn en inderdaad bij elkaar horen, maar je kan heel goed alleen het thrillergedeelte vertellen zonder uit te weiden over het leven van de speurders. Andersom niet. Dat kan pas als je al die delen bij elkaar voegt.

Het is alsof de schrijvers niet kunnen kiezen, ha ha. Nee, ik weet dat veel lezers dit prettig vinden, maar ik niet.

En ach, dat scheelt me nu weer een paar boeken, die ik dus niet hoef te lezen.

Ik kan me geen goede thriller voorstellen waarin het leven van de hoofdpersonen geen rol speelt. Dan kom je wat mij betreft toch al snel op het niveau van Baantjer terecht. Daar heb ik geen bezwaar tegen als tussendoortje, maar ik heb toch liever hoofdpersonen die wat meer in m'n hoofd kruipen.