Gaéton Soucy - Het meisje dat teveel van lucifers hield (samenleesboek)

Sorry, Bernadet. Ik wilde je een plezier doen met het sturen van het boek. Het was zeker niet de bedoeling om je nachtmerries te bezorgen :oops:

Ik ben het met je eens dat het inhoudelijk een gruwelijk verhaal is, maar het is toch ook wel heel knap geschreven. In het begin begreep ik er helemaal niks van en het is mij slechts heel langzaam duidelijk geworden hoe het allemaal in elkaar zat. Misschien wel omdat ik het meeste in eerste instantie niet eens wilde geloven. Op de een of andere manier slaagt de schrijver er in om je aandacht vast te houden en heb ik het boek toch niet vol walging opzij gelegd. Door het vreemde taaltje dat de hoofdpersoon bezigt en haar rare kijk op de wereld wordt het je natuurlijk niet gemakkelijk gemaakt, maar in mijn ogen verdient zij het dat haar verhaal gehoord/gelezen wordt na al die jaren die zij in volstrekte afzondering met deze verknipte figuren heeft moeten doorbrengen. Het is zo'n persoonlijk relaas dat je het gevoel hebt dat je haar laat stikken als je niet verder leest. Er heeft haar hele leven nog nooit iemand naar haar geluisterd!

Dat gevoel had ik ook Sarah. Ik had steeds het gevoel dat ik haar niet in de steek wilde laten :shock: Maar ik vond ook dat het boek uitnodigde tot verder lezen. De spanning is op zo'n manier opgebouwd dat je steeds verder wilt weten hoe het verder gaat. Waar leidt het naartoe, wat is het vervolg,..... M.a.w. een schitterende spanningsboog

groetjes Inge

je deed me ook een groot plezier sarah, ik vond het onzettend leuk dat je dat deed. Dat ik het boek naar vond staat daar helemaal buiten natuurlijk. (is even eerste reaktie)

Inge en Sarah: op een gegeven moment zegt de secretariër (laat ik haar zo maar noemen) dat ze geen woorden schrijft maar lussen, zoals haar domme broer. Wat maken jullie van deze passage?

Marjo

Nee dat gevoel had ik niet van haar in de steek laten. Ik had steeds allemaal verhalen in mijn achterhoofd van dingen die echt gebeurd zijn zoals dat boek van Marjo, Dorst.

En die moeder die pasgeleden haar kinderen vermoorde. Ik denk dat ik daardoor moeite had met het gruwelijke en het bizarre.

Ik zag haar meer als een van de vele die door een totaal verknipt persoon vreselijke dingen moet meemaken. Ik moest mezelf af en toe voorhouden dat dit een verzonnen verhaal was.

bernadet

Ik dacht dat daar een verwijzing was naar haar slechte handschrift misschien leken het geen woorden maar een aaneenschakeling van lussen? zo heb ik het toch begrepen (ik weet dat ik het me tijdens het lezen van het boek ook afvroeg maar ik dacht dat ze misschien nooit had leren schrijven net zoals ze zichzelf het lezen had aangeleerd :shock: )

groetjes Inge