Arjan Visser - De laatste dagen (debuut)

Eigenlijk wel, maar er zitten een paar storende elementen tussen het gezelschap. Zij hebben hun eigen motieven en daardoor verandert de toon van het geheel genoeg voor een heel andere visie.

Strikt genomen is het geen boerenroman, Marjo, want die speelt zich alleen af in het boerenmilieu. Kenmerkend voor een boerenroman is dat het meestal een gezin betreft waar men diep religieus is, moralisme hoogtij viert en psychologische krachten een mens(en) proberen te verscheuren. Dat geldt wel voor deze roman. Een boerenroman is vergelijkbaar met de domineesliteratuur uit de 18de eeuw. Heel erg met het vingertje wijzend, hoewel dat hier door sommige personages in het boek werd gedaan, maar niet door de schrijver.

Een streekroman is een roman die vergelijkbaar is met een boerenroman. Hier staat een ook een dorp centraal, waar de volksgeest heerst, men nog gelovig is en men moraliseert over dingen die er gebeuren. Meestal te licht om het literatuur te noemen, soms op het randje zoals boeken van Antoon Koolen.

Ja, de sfeer was heel sterk, dat klopt.

En ondanks dat het vrij makkelijk geschreven is, was de structuur toch complex en raakte ik vaker de draad kwijt. Ik moet Visser het wel nageven dat hij dit toch knap heeft aangepakt. Het duurde lang voor ik in de gaten kreeg hoe de drie delen met elkaar in verband staan.

De proloog met dat verslag van de dokter zette totaal op het verkeerde been, in die zin, dat ik lang geen verband zag toen het verhaal eigenlijk begon. Dat ik dit zolang niet in de gaten had, was omdat ik niet goed in het verhaal kwam.

Visser's proloog is het einde van het verhaal, dan gaat het verhaal helemaal terug naar het begin en werkt zo naar het einde. Langzaamaan zie je hoe de dokter in de stad iets te maken heeft met de boer.

Die zwerver die alles naar een gruwelijk hoogtepunt zal stuwen, is naar mijn idee de personificatie van de duivel.

Toch bijzonder dat je niet gevoelig voor stijl bent, Marjo! Ik kan me dat haast niet voorstellen. Een stijl bepaalt of je al uberhaupt na een paar pagina's wilt doorlezen, waar of niet! Daarom denk ik dat als je een roman van Beckett zou proberen, je of gepakt werd door de eindeloos lijkende herhaling van zijn stijl of hier compleet op zou afknappen. Idem voor Proust om een andere dwarsstraat te noemen.

Marjo schreef : Een boerenroman, dat is weer wat anders dan een streekroman, neem ik aan. Een streekroman is het dus ook niet. Het gaat maar gedeeltelijk over dat boerengezin, het andere deel gaat over de verslaafde dokter.

Ik ben het met je eens Roel, dat het wat dieper had gekund, dat psychologische, waarom waren die mensen zo gevoelig voor die 'dominee'? En waarom was de 'dominee' de 'dominee"? Soms las het als een thriller!

Ik ben niet zo gevoelig voor stijl, wel voor sfeer. En die zat er goed in..

Ik dacht het al toen ik het schreef: je zal er wel iets over zeggen. Ik zal het zo zeggen: als een boek uit is blijft bij mij vooral de sfeer hangen, niet de stijl, zelfs vaak niet het hele verhaal.

Ik vind 'stijl' iets moeilijks. Natuurlijk kan een schrijver zulke ingewikkelde volzinnen maken en theoretiseren dat ik afhaak, en in die zin ben ik gevoelig voor stijl. Maar wat blijft hangen is dat ik het 'moeilijk' vond, dat het niet prettig las. Ik kom hier niet uit hoor..

Ik vond het in het boek van Visser juist prachtig hoe al die eindjes, die al of niet los leken, in elkaar vielen. Alleen die dominee..ik had de hele tijd in mijn hoofd dat hij de dokter was..en daar zet Visser in ieder geval mij dus op het verkeerde been.

Ik kom steeds weer op dit zinnetje te staren in je verslag marjo

waarbij niet iedereen is wie hij denkt te zijn

Ze weten zelf niet wie ze zijn?

Dettie

Nee. Grappig en toch ook weer niet..

Tja, ik had ook de hele tijd het idee dat de dominee de dokter was.

Ik geloof dat ik het toch nog een keer zou moeten lezen om te kijken hoe Arjen Visser het voor elkaar krijgt om ons dat te laten geloven.