Frank Martinus Arion - Dubbelspel

Arme stakker, ik leef met je mee!

Daarom heb ik er van afgezien er een te maken: niet voor mezelf en niet voor Leestafel. Ik vind dat ik genoeg mijn best gedaan heb door het ondanks de nodige tegenzin op het laatst toch helemaal uit te lezen. En voor mijn "administratie" een verslag en enkele kritieken van internet geprint.

Maar wat vind je precies moeilijk? Er gebeurt zoveel, ja, maar moet dat ook allemaal apart vermeld worden? Of kun je het samenvatten en daarna opschrijven wat jou het meest aansprak en waarom?

Sterkte, Librije.

Nou, het staat er op, erg moeilijk.. Hopelijk vinden jullie het wat.

Lees het verslag, klik hier www.leestafel.info/archief/romans-volwas...-m-arion-dubbelspel2

Dettie

Mijn petje af, Dettie! Ik vind het knap verwoord. Prima samenvatting van het verhaal. En goed om nog even aan te geven, dat je van een ieder weet hoe en wat hij denkt tijdens het spel. Want dat zorgt voor een groot deel van de spanning die opgebouwd wordt. En inderdaad het is veel meer dan een boek over 4 mannen die een potje domino spelen. Ook dat staat er in. Mooi compleet verslag, zonder de plot te verklappen!

Toch zat er in het boek zelf voor mij niet genoeg vaart. Ik vond het af en toe bijna langdradig. Ik denk, dat hetzelfde verhaal, met net zoveel spanning en informatie, vlotter geschreven had kunnen worden. Ik vind een traag boek soms ook wel fijn om te lezen, maar èn traag èn heel lang, dan moet het wel erg boeiend zijn wil ik het volhouden.

Daarnaast denk ik ook dat het niet de beste keuze was voor Nederland Leest.

Ik heb dit boek ook gelezen en ondanks het feit dat ik vantevoren niets dan negatieve reacties had gehoord, was ik er toch zeer over te spreken. Ik vond het een goed opgebouwd verhaal. In de aanloop naar de bewuste zondagmiddag worden de achtergronden van de vier dominospelers neergezet. Tijdens het dominospel zijn alle onderlinge spanningen goed voelbaar. Je zit bij wijze van spreken op het puntje van je stoel. Ieder moment kan het mis gaan, kan de vlam in de pan slaan, maar dat gebeurt uiteindelijk niet en je slaakt een zucht van verlichting. Op het moment dat je het helemaal niet meer verwacht gaat het dan toch nog verschrikkelijk mis. De karakters van de vier mannen en twee vrouwen zijn goed uitgewerkt. De personen komen echt tot leven. Er komt een beeld van de Curaçaose samenleving naar voren dat niet bepaald positief is. Curaçaose mannen zijn lui, naief, drinken veel, gaan naar de hoeren, onderdrukken hun vrouwen, kunnen hun gezin niet onderhouden, laten zich helemaal meeslepen door een spelletje als domino. De ene vrouw in dit verhaal (Nora) gaat heel ver om haar gezin draaiende te houden,maar moet dit wel doen omdat haar man het af laat weten. De andere vrouw (Solema) kiest na jaren van vernedering voor zichzelf en gaat weg bij haar man met alle gevolgen van dien. Er zit behoorlijk veel humor in het verhaal, m.n. in de groteske manier waarop de mannen beschreven worden. Ze nemen zichzelf zo ontzettend serieus, terwijl het allemaal niets om het lijf heeft. Als de radio en televisie er ook nog bijkomen spatten ze bijna uit elkaar van belangrijkheid. Al met al vond ik het een verrassend goed boek en ben ik blij dat ik het gelezen heb. Het is trouwens opgedragen aan vrouwen met moed.

Marjo schreef : toen dat met die schoenen begon ben ik afgehaakt

Ik zit hierom wel even te grinniken, dat was op blz. 30!

Sarah schreef : Er komt een beeld van de Curacaose samenleving naar voren dat niet bepaald positief is. Curacaose mannen zijn lui, naief, drinken veel, gaan naar de hoeren, onderdrukken hun vrouwen, kunnen hun gezin niet onderhouden, laten zich helemaal meeslepen door een spelletje als domino

Ja dat verbaasde me wel. Eigenlijk werden de vooroordelen over Curaçao bevestigd. Janchi Pau nuanceerde dit ook, gaf aan dat Curaçao geen 'arm' land was maar dat de bewoners er niets aan deden om het bloeiend te krijgen. Ze lieten alles op zijn beloop en zagen wel hoe het verder ging.

Inderdaad Sarah, je voelt de hele tijd dat er wat gaat gebeuren, alleen is de afloop heel anders dan je verwacht. De afloop vond ik het enige minpunt aan het boek.

Dettie

Arion is inderdaad niet bepaald positief over zijn eilandgenoten. Ik heb tijdens het lezen een paar maal gedacht: als dit geschreven was door een Hollander.......?

Met veel van de positieve punten die Sarah noemt, kan ik het wel eens zijn (achtergronden hoofdrolspelers, karaktertekening, de moedige vrouwen, opbouw van de spanning). Ik vraag me alleen af of die ook niet in een iets korter verhaal net zo beeldend verteld hadden kunnen worden.

En daaruit voortvloeiend dus de vraag: was dit nu een goede keus om Nederland aan het lezen te krijgen? En aan het discussieren over dit boek. Ik heb daar niet veel van gemerkt.

Librije.