Per Petterson - Twee wegen

Fijn dat je ervan genoten hebt Willeke! Ik vond het ook echt prachtig.

Ik heb dit boek inmiddels twee keer gelezen en ik vond het een prachtig boek.

Ik vind het moeilijk om uiteen te zetten waarom ik het zo mooi vind. Het had me vanaf het begin in zijn greep, die twee mannen, die op zo’n verschillend punt in hun leven zijn aangekomen, en hun ontroerende jongensvriendschap.

En daarnaast hun beider jeugd, vooral die van Tommy natuurlijk.

V

E

R

K

L

A

P

P

E

R

Een aantal scènes in het boek vond ik echt indrukwekkend mooi beschreven en ontroerend. Bijvoorbeeld de scene op het ijs, misschien wel de sleutelscene van het boek, maar misschien wel de ontroerendste scene vind ik als Jimmy voor het psychiatrisch centrum staat te roken en Tommy op bezoek komt, en Jim zegt…

“ dus jij denkt dat het met opzet was, dat daar op Aurtjern, op het ijs ( blz. 203)

en dat hij vervolgens een munt gooit of Tommy hem al of niet moet bellen.

Ik vond dat zó sterk geschreven.

Wat ik verder heel sterk vond aan dit boek was de afwisseling van de personages, vanuit onverwachtse hoek, bijvoorbeeld Jonsen die ineens een verhouding met de moeder van Tommy blijkt gehad te hebben en haar weg heeft gebracht op de morgen dat ze er vandoor ging. Terwijl Tommy dat niet weet. Heel vaak weten we meer dan de hoofdpersonen zelf. Ook de kalme manier en gedetailleerde manier van schrijven sprak mij erg aan, ik zag het hele verhaal, het dorp en het landschap voor me en ook de sfeer van het boek sprak me erg aan.

Het is inderdaad een prachtig boek. Ik denk dat je die scene op het ijs inderdaad wel een sleutelscene kan noemen. Die scene bij het psychiatrische ziekenhuis vond ik ook heel aangrijpend. Eigenlijk missen ze elkaar maar ze zijn niet in staat toenadering te zoeken. Ze weten niet hoe ze zich moeten uiten. De een is heel gehard, de ander altijd betutteld. Het is heel herkenbaar want mensen hebben nogal eens de neiging dingen moeilijker te maken dan het is. Dat de lezer meer weet dan de hoofdpersonen is misschien wel de kracht van dit boek. Wij krijgen de mogelijkheid om het verhaal van meerdere kanten te bekijken en wij zien het grote geheel.

Dit is zo'n boek dat de rest van zijn boekenleven in mijn boekenkast zal slijten. Het mag af en toe uit logeren maar ik zou het niet meer willen missen.

Ik heb het boek cadeau gehad en ook net gelezen.

Het is een heel mooi verhaald, fascinerend vond ik het en moeilijk om in te stoppen.

Het blijft flink doorzingen in je hoofd.

Ja die Jonsen was achteraf ook een heel belangrijk persoon alleen zo bescheiden dat je later pas denkt wat voor spilfiguur hij ook is. Die ijsscène zal ik nog eens overlezen. (Lekker dat je het bladzijdenummer erbij hebt gezet.)

Dettie

Die Jonsen is toch ook die man die een van de jongens in huis neemt? Ik vind hem eigenlijk de held van het verhaal. Een stille, bescheiden man die een knul zonder toekomst weer een toekomst gaf.

Ja Jonsen neemt Tommy in huis, anders had Tommy bij wildvreemde mensen moeten gaan wonen in de stad.

Dettie