Per Petterson - Twee wegen

Ik had nog wel een paar vragen over dit boek,

Wat vinden jullie bijvoorbeeld van de opdracht voorin

"Oh sister am I not a brother to you

and one deserving of affection"

Ik zag het als een verwijzing dat Tommy zich tekort voelde schieten naar Siri.

Maar in welk opzicht?

Hij voelde zich wel enorm verantwoordelijk voor haar en de tweeling.

En wist hij bijvoorbeeld ook van de relatie tussen Siri en Jim?

Toen de kinderen alleen in het huis achterbleven riep Tommy zichzelf tot nieuw gezinshoofd uit. Ik denk dat hij het als falen zag dat de kinderbescherming hen uit elkaar haalde.

Kwam hij niet later achter die relatie? Ik weet dat niet meer precies.

Ik kom er morgen op terug Willeke, ik heb nog iets geschreven over het artikel dat in boek-delen stond. Dat gaat over hoe hij dit boek gemaakt heeft, maar ik krijg het niet echt goed op 'papier'. Ik zit maar te strepen en schrappen. grrr.

Dettie

Maakt niet uit, tijd genoeg hoor.

Willeke schreef :
Een aantal scènes in het boek vond ik echt indrukwekkend mooi beschreven en ontroerend. Bijvoorbeeld de scene op het ijs, misschien wel de sleutelscene van het boek, maar misschien wel de ontroerendste scene vind ik als Jimmy voor het psychiatrisch centrum staat te roken en Tommy op bezoek komt, en Jim zegt…

“ dus jij denkt dat het met opzet was, dat daar op Aurtjern, op het ijs ( blz. 203)

en dat hij vervolgens een munt gooit of Tommy hem al of niet moet bellen.

Ik vond dat zó sterk geschreven.

Wat ik verder heel sterk vond aan dit boek was de afwisseling van de personages, vanuit onverwachtse hoek, bijvoorbeeld Jonsen die ineens een verhouding met de moeder van Tommy blijkt gehad te hebben en haar weg heeft gebracht op de morgen dat ze er vandoor ging. Terwijl Tommy dat niet weet. Heel vaak weten we meer dan de hoofdpersonen zelf. Ook de kalme manier en gedetailleerde manier van schrijven sprak mij erg aan, ik zag het hele verhaal, het dorp en het landschap voor me en ook de sfeer van het boek sprak me erg aan.

Ik denk ook dat het die scène was waarom Jimmy doordraait. Hij is de enige die weet of het wel of geen opzet was.

Vlak daarna wordt hij opgenomen. Hij heeft mogelijk zijn beste vriend laten barsten, tenminste hij is bang dat Tommy dat mogelijk denkt. Ook met die munt gooien, hij provoceert Tommy.

'Munt' zei hij.

We stonden doodstil elkaar aan te kijken, met maar een paar meter tussen ons, ik wijk niet, dacht ik. Maar hij hield mijn blik vast. Zijn ogen glinsterden. Triomfantelijk, dacht ik. Dit was wat hij wilde dacht ik. Zo wil hij het hebben.

'Oké,' zei ik, 'best', en ik draaide me om en liep naar de uitgang[...]

Mogelijk verwacht hij dat Tommy gaat protesteren, hij wil zien wat Tommy doet, maar Tommy laat zich niet vangen en zegt oké.

Het is een heel mooi boek maar ook heel triest vind ik. Ik word er een beetje somber van.

Wat een ellende in dat gezin, die eenzame kinderen, vooral Tommy.

Heel schreinend vond ik de opmerking dat Tommy en Jim heel lang dachten dat iedereen maar één ouder had.

ja de manier waarop het verhaal verteld wordt is mooi. Sommige gebeurtenissen worden vanuit verschillend perspectief beschreven, zowel door Tommy als Jimmy of door Tommy en Siri of Jonsen...

Dettie

Willeke schreef : De ijs-scene én die scene dat ze buiten staan te roken (blz 202, 203, 204, 205, 206, 27) met je dan eigenlijk allebei lezen.

Aan het begin van het hoofdstuk van de ijs-scene staat trouwens een prachtige dialoog over hun vriendschap.

Ja die Jonsen was een held zonder veel woorden.

Ik vond het zo zielig dat Tommy zijn zagerij aan de concurrent verkocht voor veel geld. En dat ze het daar nooit over hadden. Er wordt veel gezegd en veel gezwegen in dit boek.

Ja die dialoog... Ik denk dat dat de hele aanleiding gaf voor de ijsscène.

blz 160,161,162



Het was ook een heel belangrijk moment voor Jim denk ik, hij zegt vrij dwingend dat hun vriendschap heel belangrijk is.

'Ik denk dat we ons hele leven vrienden blijven', zei hij, zachtjes, wat voorzichtig. 'Denk je niet.' [...]

Tommy zegt ene klein stukje verderop. 'Maar we blijven vrienden als we willen. het hangt van onszelf af. We kunnen vrienden zijn zo lang we willen.'

'En dat willen we, toch', zei Jim

Ja, zei Tommy. 'Ik wel, in elk geval. Jij toch ook.'

Ja, natuurlijk. Natuurlijk wil ik dat', zei Jim, en hij werd zo blij, want hoe zou de toekomst eruit hebben gezien als hij Tommy niet had [...]

'Jim zei: 'Vind je mij een oké persoon, dat je met mij bevriend bent. Vind je dat ik iets bijzonders heb.'

'we zijn vrienden omdat we vrienden zijn. We zijn altijd vrienden geweest. Jij bent Jim, je bent altijd Jim geweest.'

'Is dat goed.'

'Ja, natuurlijk is dat goed.'

'Fijn, zei Jim, maar opeens wist hij niet zeker of dat wel genoeg was. Het voelde niet zo, niet helemaal, want misschien was het wel zo dat je het verdiend moest hebben.

Was Jim teleurgesteld in Tommy? Omdat Tommy niet zei, ja natuurlijk heb je iets bijzonders en je bent mijn vriend omdat ik je tof vindt of zoiets. Maar Tommy laat het erg in het midden. Hij geeft Jim niet de zekerheid die Jim graag wilt. Hij zag een toekomst zonder Tommy niet zitten.

En dan gebeurt dat op het ijs. Was het opzet? Of toch niet? Alleen Jim weet het.

Die Jonsen was natuurlijk een held maar zal zich ook flink schuldig hebben gevoeld, onder andere dankzij hem was hun moeder weg. Natuurlijk was hun vader de oorzaak maar Jonsen had wel meegeholpen haar weg te krijgen... hij was meer dan goed voor Tommy en verdiende zijn houding rondom de zagerij ook niet.

Dettie