Jonas Karlsson - De kamer

Ik denk dat hij een aantal dingen heeft verzonnen in een poging het hoofd boven water te houden. Het is duidelijk dat hij steeds meer de kluts kwijtraakt.

Voor mijn gevoel was hij werkelijk goed, mits hij in dat kamertje kon werken. Dat hij helemaal in zichzelf keerde op het eind, kwam omdat dat kamertje niet mocht bestaan. Alleen omdat het zijn collega's een ongemakkelijk gevoel gaf. Maar op zich deed hij daar helemaal niemand kwaad mee.

Ik denk dat dit boek een pleidooi is voor de mensen die buiten het normale patroon uitsteken. Die prima kunnen functioneren, wanneer men hun kleine hebbelijkheden voor lief neemt. Die collega van Renate b.v. had misschien best daar kunnen blijven als men die vogelmarionet gewoon had weggehaald. (Misschien ook niet, omdat ze zich dan weer op iets anders had gestort.) Er zijn natuurlijk grenzen, maar deze man mankeerde niet veel meer dan zijn onvermogen goed te functioneren zonder dat kamertje. (Zijn onhebbelijke karakter buiten beschouwing gelaten.)

De maatschappij wil nu eenmaal dat iedereen in de pas loopt. Ik denk dat de auteur pleit voor meer begrip voor onschuldige afwijkingen, want zie, hoe dat afloopt als je die blokkeert....

berdine schreef : Voor mijn gevoel was hij werkelijk goed, mits hij in dat kamertje kon werken. Dat hij helemaal in zichzelf keerde op het eind, kwam omdat dat kamertje niet mocht bestaan. Alleen omdat het zijn collega's een ongemakkelijk gevoel gaf. Maar op zich deed hij daar helemaal niemand kwaad mee.

Ik denk dat dit boek een pleidooi is voor de mensen die buiten het normale patroon uitsteken. Die prima kunnen functioneren, wanneer men hun kleine hebbelijkheden voor lief neemt. Die collega van Renate b.v. had misschien best daar kunnen blijven als men die vogelmarionet gewoon had weggehaald. (Misschien ook niet, omdat ze zich dan weer op iets anders had gestort.) Er zijn natuurlijk grenzen, maar deze man mankeerde niet veel meer dan zijn onvermogen goed te functioneren zonder dat kamertje. (Zijn onhebbelijke karakter buiten beschouwing gelaten.)

De maatschappij wil nu eenmaal dat iedereen in de pas loopt. Ik denk dat de auteur pleit voor meer begrip voor onschuldige afwijkingen, want zie, hoe dat afloopt als je die blokkeert....

Ik weet het niet. Ik kreeg juist de indruk dat het kamertje alleen in het hoofd van Björn bestond. Voor mij gevoel was Björn gewoon psychisch niet in orde, al had hij dat zelf niet door. Als hij z'n werk goed zou hebben gedaan, zou men hem niet voor opname hebben laten halen. Volgens z'n eigen metingen kon het kamertje niet bestaan, maar in z'n hoofd bestond het wel, terwijl z'n collega's hem gewoon konden zien staan, terwijl hij in het 'kamertje' was.

Bij de dame op m'n werk vraag ik me af of het weghalen van de marionet werkelijk iets opgelost zou hebben. In de tijd dat ik in therapie heb gezeten, heb ik in ieder geval een keer meegemaakt dat een medepatiënte een soort psychose had en er heilig van overtuigd was dat iemand raar naar haar keek of iets dergelijks. Het probleem met mensen met psychische problemen is vaak dat ze zelf niet inzien dat ze een probleem hebben. Sommigen kunnen zelfs anderen in hun wanen meeslepen.

berdine schreef : Voor mijn gevoel was hij werkelijk goed, mits hij in dat kamertje kon werken. Dat hij helemaal in zichzelf keerde op het eind, kwam omdat dat kamertje niet mocht bestaan. Alleen omdat het zijn collega's een ongemakkelijk gevoel gaf. Maar op zich deed hij daar helemaal niemand kwaad mee.

Ik denk dat dit boek een pleidooi is voor de mensen die buiten het normale patroon uitsteken. Die prima kunnen functioneren, wanneer men hun kleine hebbelijkheden voor lief neemt. Die collega van Renate b.v. had misschien best daar kunnen blijven als men die vogelmarionet gewoon had weggehaald. (Misschien ook niet, omdat ze zich dan weer op iets anders had gestort.) Er zijn natuurlijk grenzen, maar deze man mankeerde niet veel meer dan zijn onvermogen goed te functioneren zonder dat kamertje. (Zijn onhebbelijke karakter buiten beschouwing gelaten.)

De maatschappij wil nu eenmaal dat iedereen in de pas loopt. Ik denk dat de auteur pleit voor meer begrip voor onschuldige afwijkingen, want zie, hoe dat afloopt als je die blokkeert....

Ik ben het met je eens Berdine dat mensen die op een onschuldige manier anders zijn, dat gewoon moeten kunnen zijn. Als iemand naar wordt van een bepaalde afbeelding bijvoorbeeld dan lijkt me het een kleine moeite om dat dan weg te halen. In onze maatschappij worden kleine eigenaardigheden vaak niet geaccepteerd en dat is jammer. Het probleem met de hoofdpersoon in dit boek is volgens mij juist dat het kamertje helemaal niet bestond. Steeds als hij voor zijn gevoel in het kamertje werkte, zagen zijn collega's hem doodstil in een hoek van het kantoor staan. Dat veroorzaakte onrust. Het kamertje was een soort toevluchtsoord waar hij heen vluchtte als het hem allemaal teveel werd. Dan ging hij naar zijn kamertje dacht hij maar in werkelijkheid stond hij daar dus maar. Hij sloot zich letterlijk van zijn omgeving af en kreeg steeds meer vreemde dwangmatige en paranoïde gedachtes erbij. Aan het eind van het boek sluit hij zich min of meer definitief in het kamertje op, hij sloot zich definitief op in zichzelf en eindigde vermoedelijk in een kliniek.

Ja, ik wéét wel dat het kamertje niet bestond, maar het kon toch geen kwaad om hem te laten denken dat het wél bestond. Daar kon hij zich in terug trekken (oftewel in zichzelf) en daarna goed werk leveren. Wat is nou beter?

Hem opjagen zodat hij helemaal in zichzelf keert en hem daarna ongetwijfeld af laten voeren, of gewoon negeren dat hij daar een tijdje volkomen roerloos staat en vervolgens lekker kan werken.

Ik zou het wel weten, maar wie ben ik?

berdine schreef : Ja, ik wéét wel dat het kamertje niet bestond, maar het kon toch geen kwaad om hem te laten denken dat het wél bestond. Daar kon hij zich in terug trekken (oftewel in zichzelf) en daarna goed werk leveren. Wat is nou beter?

Hem opjagen zodat hij helemaal in zichzelf keert en hem daarna ongetwijfeld af laten voeren, of gewoon negeren dat hij daar een tijdje volkomen roerloos staat en vervolgens lekker kan werken.

Ik zou het wel weten, maar wie ben ik?

Zou hij echt nog wel goed werk hebben afgeleverd? Als ik het me goed herinner deed hij juist steeds meer werk in het kamertje. Dan deed hij dus in feite steeds minder. Zelf vind ik dat een beetje begrip voor mensen die "anders" in elkaar zitten, niet verkeerd is. Ik denk alleen dat in dit geval het gedrag van de hoofdpersoon steeds zorgwekkender werd. Zijn collega's hebben behoorlijk lang hun best gedaan om hem te accepteren maar op een gegeven moment werd de situatie onhoudbaar.