Grégoire Delacourt - De lijst van al mijn wensen

Ja ik denk dat iedereen kiest voor 18 miljoen in plaats van een bijstandsuitkering. Dat is niet meer dan normaal.

Zelf ben ik ook weinig gewend qua geld. In mijn kinderjaren was er ook niets, kleren kregen we van tantes, vlees bij het eten of een toetje was supersupersuperdeluxe, als we al eens een toetje hadden dan was het een bakje yoghurt met een lepel jam er doorheen. Héerlijk, dat was feest! De enkele keer dat we vlees hadden dat was dat één speklapje dat door 6 werd gedeeld (4 kinderen en 2 ouders). Het was tegen sluiting naar de markt gaan om goedkoop groente of fruit te krijgen enz. Vakantie zat er ook niet in. Soms hadden we wel vakantie maar dat was meestal in huizen/vakantiehuisjes van vrienden of familie. Voor ons kinderen was alles avontuur, hoe het voor mijn ouders was is een andere vraag.

Maar... Daardoor ben ik wel blij met alles wat ik nu heb en een patatje geeft nog steeds een luxe gevoel, een kopje soep of een broodje buiten de deur eten blijft me ook nog steeds een rijk gevoel geven. Ik heb ook heel lang de tijd gekend dat ieder dubbeltje omgedraaid moest worden en ik met angst en beven de huurverhoging of de premieverhoging van het ziekenfonds e.d. aan zag komen.

Een tientje verhoging was een ramp. Ik heb me een slag in de rondte gewerkt om alles te kunnen betalen.

maar toch... Het maakte me écht creatief. Ik kon met 'niets', iets maken, koken was een uitdaging, je maakte er altijd iets van enz. Kleren (ver)maakte ik ook zelf, knapte zelf m'n huis op, met een blikje verf kun je wonderen verrichten, met een paar plantjes (of stekjes) zag je huis er al heel anders uit en ga zo maar door.

Natuurlijk wilde ik wel eens gewoon alles kunnen doen, zonder op geld te kijken, maar het was nu eenmaal zo. En ik baalde er af en toe ook flink van om steeds zo op te moeten letten.

Maar het maakt ook dat ik nu vreselijk kan genieten van alles wat we ons nu kunnen veroorloven en dat is nog steeds niet veel maar wel blijft alles heel bijzonder. Elke extra iets is geweldig.

ik houd soms m'n hart vast voor de kinderen van nu die zoveel hebben. Ik hoor ze nu gillen om friet en ijs dat kwam niet eens bij ons op! We waren blij als we dat eens een keer kregen. Ze hebben alles nu, hoe zal dat gaan als ze een flinke stap terug moeten doen?

Dettie

Tja, vroeger kreeg ik wel eens te horen, dat je niet aan mij kon merken dat ik enigst kind was, omdat ik helemaal niet verwend overkwam.

En ja, dingen zijn anders geworden. Ik merk het ook aan m'n vader, zeker in de zomer is het bijna iedere avond: "zullen we nog een ijsje nemen?" Toen m'n moeder nog leefde, gebeurde dat niet. In vakanties precies hetzelfde. De ene dag dronken we ergens koffie met gebak en de andere dag alleen koffie. Nu is het iedere dag koffie met gebak. Mij hoor je niet mopperen. En ja, als we in vakanties gingen wandelen en dat deden we vaak, namen we broodjes, of knäckebröd, boter en een blikje vis, of vleeswaren mee en dan gingen we ergens op een bankje zitten eten. Ik heb zelfs nog wel een vakantiefoto, waarop we zitten te eten.

Dat creatief zijn ben ik wel eens zat. Ik wil ook wel eens niet meer afhankelijk zijn en gewoon een relatie kunnen zoeken, zonder dat op de een of andere manier gevolgen voor m'n uitkering heeft. Ik haat afhankelijk zijn.

Ja afhankelijk zijn is niet prettig, dat is zo. Maar aan de andere kant is het wel heel bijzonder dat de uitkering er is.

In heel veel landen bestaat die niet en moeten mensen het maar zien te redden met elk dubbeltje dat ze verdienen. Kijk maar eens

naar het programma Spoorloos. Daar zie je mensen die hun kinderen weg moeten geven omdat ze geen geld hebben om ze op te

voeden en die hebben daar hun hele leven verdriet van.

Ik weet het, het is een cliché en dit is niet leuk om steeds te horen als je elk dubbeltje om moet draaien, het helpt niets

aan het afhankelijk moeten zijn. Maar soms helpt het wel als je even flink zit te balen om dit in gedachte te hebben. Het

kan 10 x erger.

Maar we dwalen zo wel af van het boek. Ik vond het boek heel verrassend omdat het zo zorgeloos begint.

Het huwelijk is aardig, met zijn ups en downs, de vrouw is tevreden en dan die enorme onverwachte wending. Je wenst haar daarna alle goeds.

Er stonden ook mooie zinnen in dat boek meen ik me te herinneren, een boek vol wijsheid.

Dettie

Dit moet je lezen pap, zei mijn dochter en zij gaf mij een Franse editie.

Ik heb vast wel.wat gemist.daardoor,maar wat een.fantastisch boek is dit.

Heel frappant is dat.ik net als de rescensent hoogst verbaasd was dat de schrijver een man is.

Ik lees bijna nooit, dit boek(je) zorgde ervoor dat ik meteen weer aan een volfend boek.ben begonnen!

Kijk eens aan! Dat is leuk!

Nu ben ik alleen benieuwd wat dat volgende boek dan is...

Oh dank je wel dat je dit boek weer even in mijn blikveld bracht pacoleon, als t even kan ga ik die lekker herlezen met de kerst