Ik heb het boek uit en ja, het was mooi, al vind ik Jocelyne ergens wel een beetje dom. Het punt is overigens, dat ze al gelukkig is. Ze wordt gewaardeerd om haar blog, ze heeft vriendinnen en een man met wie ze het, ondanks de problemen goed kan vinden. Ze kunnen rondkomen van hun inkomen en met haar blog krijgt ze steeds meer succes. De winst van de loterij zou het kersje op de taart kunnen, maar ze besluit de cheque voor iedereen te verbergen en er helemaal niets mee te doen.
Ik moest bij het boek ook denken aan een Duits boek dat ik heb gelezen. Dat was meer chick-lit, maar het ging ook over iemand die een grote prijs in een loterij wint. Zij krijgt ook het advies om het geheim te houden en raakt daardoor ook in moeilijkheden, omdat ze het geld, dat ze zal krijgen, begint uit te geven aan dingen die ze nodig heeft, maar eigenlijk niet zou kunnen betalen. Ze verzint dus smoezen om het een en ander recht te praten en laat haar vriendinnen dus uiteindelijk meedelen in haar geluk. Zij koopt bijvoorbeeld een nieuwe auto en vertelt dan dat ze het ding gratis heeft gekregen, om reclame te maken. Dat willen haar vriendinnen ook wel en zij regelt het, door ook voor hen een auto te kopen. Het verhaal loopt overigens wel heel anders af. Het is al een tijd geleden dat ik het heb gelezen, dus ik kan het allemaal niet meer zo goed navertellen.
Door het geld heeft Jocelyne uiteindelijk wel een ding geleerd en uiteindelijk verandert dit haar leven toch wel op een manier, waarop het niet was verandert zonder die prijs. Het geld heeft haar dus uiteindelijk toch wel gelukkiger gemaakt.
Als je net als ik zo'n 30 jaar van een bijstandsuitkering hebt geleefd, is een grote prijs in de loterij nog altijd meer dan welkom. Kom bij mij dus niet aan met sprookjes over dat geld niet gelukkig maakt. Geld zorgt voor vrijheid en onafhankelijkheid. En als geld niet gelukkig maakt, waarom doen rijke mensen dan zo hun best om nog meer geld te vergaren? En waarom ontduiken ze dan de belasting? Ook Bill Gates zorgt er echt wel voor dat hij zelf meer dan genoeg geld overhoudt om zeer riant te kunnen leven.
Als ik mag kiezen tussen 18 miljoen euro en een bijstandsuitkering, dan weet ik het wel. Ik ben het namelijk meer dan zat om afhankelijk te zijn. Afhankelijk van een sociale dienst, die iedere keer de regels verandert en nooit bereid is om dingen goed uit te leggen. Afhankelijk van m'n vader, die m'n leven in ieder geval nog een beetje leuker maakt en als ik een levenspartner zou vinden, afhankelijk daarvan, omdat dit negatieve consequenties voor m'n uitkering heeft. Ik zie met angst en beven de dag tegemoet waarop m'n vader er niet meer zal zijn.
Armoede maakt helemaal niet creatief, je kunt namelijk alleen nog maar denken hoe je elk dubbeltje om moet draaien.