Louis de Bernières - Kapitein Corelli's mandoline (samenleeboek april 2004)

zie hier ik ben een eindje niet op het forum geweest (sorry te druk bezig met huistaken en examens voorbereiden) maar dat had ik opgeschreven nadat ik het boek uit had.

In het begin vond ik al die apparte stukjes soms verwarrend. Waarom schreef hij niet eerst een stuk over de Duce, en dan over de dokter enz. Daar heb ik mezelf al antwoord op gegeven om de chronologie te behouden :roll: Maar vanaf het moment dat de personages tesamen komen leest het vlot.

Sommige passages vond ik teveel beschrijvend. Ja je moet je een achtergrond kunnen voorstellen maar halverwege het boek had ik er geen behoefte aan om nog eens te horen hoe de olijfbomen erbij stonden (om maar iets op te noemen)

Het einde vond ik ronduit teleurstellend. Waarom al die "zever" over de toeristen en dat cafe, over de kleinzoon en de schoonzoon. Het interesseerde mij helemaal niet te weten dat hij nu een succesrijk zakenman was en dat zowel hij als zijn vrouw geen tijd hadden voor het kind. Ook begreep ik niet waarom die kelder niet eerder opgezocht was. Daar lagen toch hun meest kostbare zaken?

Ook het einde van Madras vond ik zéér teleurstellend. Hij komt daar binnen, wil zich aan haar vergrijpen uit woede en dan verdrinkt hij zich maar in de zee Ik begreep de rare kronkel niet.

En dan het einde van Corelli. Ik had iets van Stommerik.

Nee hoe dan ook het einde klopte van geen kanten. Ik moest steeds denken aan Witte Oleander. Daar werd het einde ook eens vlug eraan gebreid.

Maar nu heb ik gelezen dat jullie er ook over sommige dingen zo over denken

ja Inge dat had ik ook dat ik moest denken aan Witte Oleander. Jammer he dat een boek door zo'n einde helemaal zichzelf afbreekt.

Ik dacht in het begin ook bij Corelli, oef als ik hier maar doorheen kom maar bij het verhaal van carlo begon ik het mooi te vinden en het bleef mooi totdat Corelli wegging en toen was de spanning weg en doofde het verhaal als een nachtkaarsje uit.

Lekker Inge dat je er weer bent, ik miste je.

bernadet

Zag deze week een documentaire op Ned.1 over dolfijnen en hun impact op mensen. Blijkt er een bedoeïnenstam te zijn waar een man (beetje achterlijk en moeilijk pratend) een heel nauwe band heeft met een dolfijn die hij Olin noemt. Er waren beelden waar de dolfijn aankwam als hij geroepen werd en de man zwom met de Olin en hij (eigenlijk een zij) liet zich overal aaien. Prachtige beelden waren dat onder water. De man beweerde dat hij via zijn hart (= gevoelens) contact had met Olin.

Deed me denken aan Mandras, zwemmend met de dolfijnen, die kwamen ook op hem af.

Het blijkt dus wel te bestaan. Nadeel van het plaatje: de toeristen hebben de stam met de dolfijn gevonden en komen erop af. De toeristenidustrie begint er te draaien met alle gevolgen voor rust en milieu.

Groetjes. Tiba.

Ja tiba, dolfijnen zijn echt heel bijzonder.

Ik heb jaren geleden eens een documentaire gezien met autistische en geestelijk gehandicapte kinderen die ook samen met dolfijnen het water in mochten. Elk kind werd anders benaderd door de dolfijnen net alsof ze voelden hoe ieder kind benaderd wilde worden.

Dat autistische jongetje kwam daardoor een heel eind uit zijn wereldje en er kon daarna mee gepraat worden! Hij ging met sprongen vooruit.

Ook was er een zwangere vrouw bij en die dolfijnen zwommen heel beschermend voor haar buik als zij zich bewoog. Schitterend! Vanaf die tijd lijkt het me prachtig om eens met een dolfijn te zwemmen.

Bernadet

Hoi Tiba, bedankt voor alle info. Leuk om dit allemaal door te lezen. Ook ik geniet van het boek!!

Groetjes

Gery

Ik heb het boek pas gelezen en helaas moet ik concluderen dat ik het met veel van jullie eens ben. Het eerste gedeelte van het boek is gewoonweg prachtig, waar Carlo heel veel indruk achterlaat. Moeilijk om Carlo ook als Italiaan te zien, omdat hij toch veel karaktereigenschappen heeft die niet echt bij Italianen passen.

Het hoofdstuk van de Duce is prachtig. Tijdens het lezen van dat hoofdstuk zat ik te bedenken dat het op de grens zat van genialiteit en krankzinnigheid, want een de ene kant is dat hoofdstuk toch ook een beetje krankzinnig.

Om het einde te typeren als een damesromannetje gaat mij iets te ver, want er zitten nog steeds bijzondere hoofdstukken bij waar de Bernieres wel de tijd neemt om rustig een verhaal te vertellen. Beter had hij een sprong in de tijd gemaakt en slechts met hints aangegeven wat er tussen lag. Dan had het misschien het einde gekregen dat dit boek verdient.

Meestal als het einde tegenvalt, dan heeft dat zijn weerslag op het hele boek. Bij dit boek valt dit mee, het blijft een aanrader om te lezen, ondanks het einde. En dat is misschien nog wel het meest bijzondere dat de Bernieres heeft bereikt.