Louis de Bernières - Kapitein Corelli's mandoline (samenleeboek april 2004)

Ik vind het niet zo ongeloofwaardig dat Corelli haar niet aan durft/ wil spreken als ze dat kind op de arm heeft. Hij komt na zoveel tijd terug, weet niet eens of ze hem wil, en wat is er menselijker dan een verkeerde conclusie trekken en daar naar handelen?

Dat zij een geest denkt te zien, tja, ik vind dat vreemd, maar Ik ben geen Griek...

Dat van die aardbeving heb ik me ook af zitten vragen, zou het historisch zijn. Ik heb aangenomen van wel omdat de rest ook historisch is. De feiten zijn controleerbaar, van de oorlog, alleen de personages zijn deels verzonnen. Corelli zelf zou ook echt bestaan hebben..

Marjo

Ja die aardbeving is er echt geweest.

Bij de uitzendingen van The Big Read zat ook dit boek.

Diegene die het boek aanprees was op het eiland en liet alles zien waar Corelli en zijn mannen gezeten hadden, waar de Duitsers zaten, waar ongeveer het huis van Pelagia gestaan moet hebben enz. Tijdens de oorlog waren er heel veel Griekse slachtoffers gevallen. Daarbovenop kwam de burgeroorlog en alsof het niet genoeg was kwam daarna nog een verschrikkelijke aardbeving. Een zeer indrukwekkende uitzending moet ik zeggen.

Louis de Bernieres was op vakantie op dit eiland en hoorde deze verhalen en is daarmee aan de slag gegaan.

Ongelooflijk he wat die mensen daar allemaal hebben moeten doorstaan.

Of Corelli echt bestaan heeft weet ik niet. Ik ga toch eens nazoeken of dat zo is.

Bernadet

Nog even over het boek. Eigenlijk vond ik Carlo de hoodpersoon. Hij werd als karakter ook het meest uitgediept. Bij hem werd je het meest betrokken. Daarna kwam de dokter, Corelli en Pelagia waren in mijn ogen veel oppervlakkiger aanwezig dan de andere twee.

Ik vond het ook vreemd dat Corelli niet naar Pelagia toe kwam. Als hij echt van haar hield dan had hij haar nieuw geluk gegund. Dan had hij kunnen praten met haar en dan voorgoed weg kunnen gaan.

Het mandoline verhaal vond ik vergezocht. Ik dacht eerst dat die Spiros Corelli was. net als de kleinzoon bij het oude huis is komt "toevallig" Corelli langs en kijken ze in de kelder, die zo te lezen vrij makkelijk bereikbaar was.

Maar om nooit proberen te kijken of de kelder in tact was gebleven vind ik vreemd. Zeker als je alles al kwijt bent, dan zoek je toch naar dingen en zeker zulke zeer persoonlijke dingen.

Maar ja, ik heb makkelijk praten, ik weet ook niet hoe ik zou reageren na zoveel ellende. Misschien zou ik het allemaal niet eens meer willen zien en weten.

Bernadet

Dat Carlo een goede hoofdpersoon geweest zou zijn, ben ik helemaal met je eens Bernadet. Maar helaas wordt hij in het tweede deel (min of meer) van het boek naar een zijspoor gedirigeerd, en mag hij pas weer meedoen om Corelli te redden. Eigenlijk is hij de hoofdpersoon van het eerste stuk, en Corelli van het tweede stuk. Ik had wat moeite met de titel van het boek, als Corelli dus zo laat pas optreedt.

Ik heb een artikel gevonden in het NRC waarin staat hoe ene kapitein Pampaloni model stond voor Corelli.

De naam is veranderd, maar de man bestaat, is nu ruim 90 als hij nog leeft.

Marjo

Ze hadden het boek beter Carlo's Corelli kunnen noemen. Dat komt dichterbij de inhoud.

Geweldig marjo dat je dat gevonden hebt. Ik ga eens op zoek naar die naam en als ik wat vind dan horen jullie het gelijk.

Bernadet

Ja Bernadet, Carlo is de persoon die het meest wordt uitgewerkt. Die stukken zijn ook het mooist geschreven, vind ik. Ze zijn ook op een heel ander taalniveau dan de rest, omdat het gaat over wat hij neerschrijft. Er zijn enkele sublieme passages bij.

De dokter leek me interessant door het schrijven van zijn geschiedenis (hij slaagt er niet in om "zakelijk" te schrijven, hoezeer hij ook probeert, zijn gevoelens steken steeds de kop op). Maar ook door zijn relaties met zijn 2 cafévrienden en de gesprekken met Corelli leer je hem beter kennen. In zijn relatie met zijn dochter zie je dat ze alles voor hem betekent en dat hij haar voor die tijd heel vrij laat.

De beginpassage met de erwt in het oor van (stamatis?) vond ik trouwens heel hilarisch en heel goed mogelijk.

Ik vond vooral heel merkwaardig wat hij, naar het einde toe tegen Corelli zei over "de twee kanten van een Griek". Die passage is me bijgebleven. Hij beweerde dat die donkere en wrede kant ook in hem zat.

Pelagia vind ik soms goedgetekend, maar naar het einde toe is het een veel zwakkere figuur en dat ontgoochelt wat. Al getuigt dat langs de andere kant misschien wel van zin voor realiteit.

Maar de "magie" zwakt af, zelfs de verwijzingen naar het skelet van Carlo in de tuin doen het niet echt. Jammer.

Groetjes. Tiba.