Louis de Bernières - Kapitein Corelli's mandoline (samenleeboek april 2004)

Hé Marjo,

Goed dat je dit gevonden hebt. Ik was nog bezig met mijn vorige reactie en die van jou stond er toen nog niet op.

"Carlo's Corelli."

Niet slecht. Dan moest dat einde met die aangenomen dochter en haar kind dat op zijn beurt een mandolinespeler zou worden er niet in.

Groetjes. Tiba.

Ik denk dat het een probleem is voor een schrijver om een goed verhaal te vertellen rondom historische feiten. Ik zou de geschiedenis niet al te veel geweld aan willen doen, maar toch ook een lekker lopend verhaal willen vertellen. Tegelijk moet duidelijk blijven wat er nu wel echt is en wat niet.

Zou het kunnen dat een schrijver daarom soms te ver gaat? Want inderdaad is het einde hier overbodig. Voor mij had het kunnen stoppen bij het einde van de oorlog..alhoewel, dan zou ik als lezer toch wel met de vraag zitten hoe het nou "afloopt"! Dat wil je bij een lekker verhaal altijd weten!

Marjo

Dat einde met die jongen die verder mandoline wilde spelen, ik vemoed dat hij dat al een tijd in zijn hoofd had en de laatste stukken ertussen "gebreid" heeft om uiteindelijk daar te komen.

Hij is er wel in geslaagd, vind ik om de geschiedenis van Kefallinia erin te verwerken (behalve op het einde dan).

Groetjes. Tiba.

ja hoe het afloopt, dat heb ik vaak al halverwege een boek dat ik dat wil weten. Bernieres had ook als afloop de ansichtkaarten kunnen gebruiken en dan in het midden kunnen laten of Corelli nu wel of niet weer naar Pelagia gaat.

Dat hele vondelingkind en de rest en zeker het toeristische gedeelte van het verhaal had zo weg kunnen blijven. Begrijp ook niet zo goed wat het erbij doet. Het lijkt wel of Bernieres zelf niet goed wist hoe er een eind aan te breien. Hij wilde klaarblijkelijk pelagia niet eenzaam en verlaten op haar eiland laten zitten maar dan had hij Corelli eerder terug kunnen laten komen of een soort open einde kunnen maken dat je wel weet dat hij nog leeft maar... en dan deel twee kunnen schrijven!

bernadet

Datzelfde heb ik op het einde ook gedacht. Waarom niet liever een tweede deel, grondiger uitgewerkt. Hij wou natuurlijk ook zijn eigen ervaringen van zijn bezoeken aan Kefallinia erin verwerken, en toen was de toeristische industrie begonnen. Meteen ook het einde van de betoverende sfeer.

Groetjes. Tiba.

Hee Marjo,

dat artikel staat ook op internet!

www.nrc.nl/W2/Nieuws/2001/03/02/Vp/06.html

ook vond ik dit:

...Kort daarvoor was De Bernières met vakantie op Kefallonia geweest. ,,We maakten een bustocht,'' zei hij later. ,,Toen de gids het over een aardbeving in 1953 had, was mijn belangstelling gewekt en begon ik naar een verhaal uit te kijken. Tijdens het verkennen van het eiland leerde ik al gauw dat het vol spoken zit. Hele dorpen lagen nog in puin na de aardbeving. In een café zag ik een schoonheid van een meisje, en besloot dat zo iemand in mijn boek moest verschijnen. En later hoorde ik van de Italiaanse inval en hoe die soldaten later door de Duitsers werden uitgeroeid. Dat was het begin van de Griekse burgeroorlog.''...

Het staat in het volgende artikel

www.nrc.nl/cultuur/film/1001047952904.html

Jullie hebben weer heel wat te lezen!!

Groetjes

Bernadet