Kerstin Ekman - Wolfshuid (samenleesboek okt/nov 2010)

berdine schreef : Ik vind dit schilderij prachtig! Ik val onmiddellijk voor die vormen!

Ik ook!

Ik probeer nu het plaatje te plekken van het schilderij dat ik (geheel ten onrechte) in mijn hoofd had, maar het lukt me niet,

Een bruin paard met blauwe manen en veel geel.

Vrij bekend schilderij.

WilV schreef : Een bruin paard met blauwe manen en veel geel.

Vrij bekend schilderij.

Deze?

O dames dames dames Nu word ik toch wel erg nieuwsgierig naar het boek maar ik zie zo op tegen die nare verhalen bij de bevallingen en zo

het is volgens mij niet echt een opwekkend boek...

Maar de schilderijen zijn prachtig prachtig prachtig

Dettie

Wikipedia heeft een hele lijst met werken van Franz Marc. Daar staan maar een paar aquarellen bij, die qua titel niet op "onze" schilderijen slaan.

Laat ons maar aannemen dat Ekman zich vergist en dat ze gewoon schilderijen bedoelt.

Dettie schreef : het is volgens mij niet echt een opwekkend boek...

De arme wil iets hebben wat wij niet weg willen geven. We proberen het met bezittingen. We geven hem kleren, geld en eten.

Maar hij wil iets anders hebben.

Was je en laat je ontluizen, zeggen we tegen iemand die straatarm is. Leer toch behoorlijk praten. Poets je tanden en zorg dat je niet uit je bekt stinkt. Doe dat en daarna zien we wel.

Maar de arme wil iets van ons hebben zonder iets anders in ruil te moeten geven. Zo onbeschaamd is hij.

Geef me dat, vraagt hij opdringerig.

Zorg maar dat je eerst van die uitslag in je gezicht afkomt, zeggen wij. En van die neten in je haar en van de luizen in de zomen van je kleren. Verwijder die pisgeur uit het beddengoed, daarna zien we wel. Ik wil je ook horen spreken en je moet verzorgd spreken.

Maar het kan de arme geen moer schelen wat wij verlangen. Hij is niet bereid om iets in ruil te geven. Achter zijn versuffing, achter zijn hardheid, achter zijn gezeur en inschikkelijkheid grijnst de eis:

Ik wil hebben wat jij hebt.

Geef me je menselijkheid.

Deprimerend? Welnee...

De schilderijen/aquarellen spelen (in dit deel in ieder geval) pas aan het eind een (tamelijk bescheiden) rol. Daar hoef je Wolfshuid niet voor te gaan lezen en ook niet om er lekker door opgevrolijkt te worden. Tenzij je blij wordt van andermans ellende, maar daar geloof ik in jouw geval niet in.