Jonathan Safran Foer - Extreem luid & ongelooflijk dichtbij samenleesboek

@ Bernadet: Ja, snel gelezen, he? Het boek lag maar naar me te lonken en toen ik een paar bladzijden gelezen had kon ik niet meer stoppen. Ja, doordat de schrijver Oskar op zoek liet gaan naar al die Blacks, kon hij een helebooel verhaaltjes in het verhaal vertellen. En het waren stuk voor stuk prachtige verhalen. Knap gedaan. Het einde vond ik goed en bevredigend. Voor een aantal dingen heb je een verklaring en van een aantal andere dingen weet je dat wel nooit bekend zal worden hoe het nu precies zat, maar daar heb je dan vrede mee. Het is niet zo dat je nog met een heleboel vragen blijft zitten. Dat had ik nl. wel bij Alles Is Verlicht.

@ Tiba: Oskar is een hoogst intelligent jongetje. Hij gaat bepaald niet gebukt onder een gebrek aan zelfvertrouwen. Hij is voortdurend bezig met allerlei uitvindingen om de wereld beter te maken. Hij is niet verlegen en zeer ondernemend. Ik zou het geen ADHD noemen, maar ben geen expert op dat gebied. Ik ben er sowieso nooit zo voor om etiketjes op mensen te plakken. Ik vond Oskar gewoon een lekker, vroegwijs en bijdehand joch. Als je daar het predikaat ADHD aan meegeeft, wordt het meteen weer zo'n geval waar therapeuten of medicijnen op losgelaten moeten worden.

Nee Tiba, nu ik het boek nog een keer gelezen heb kan ik niet zeggen dat het een ADHD kind is. Oskar is superintelligent en had ook heel bijzondere en erg hoogstaande gesprekken met zijn vader.

Nu ik het interview heb gezien zou het me niets verbazen als Foer zelf model stond voor Oskar.

Sarah Ik vond de buurman zo leuk! En die vrouw die woonde in de uitkijktoren! Maar het eind vond ik vreemd.

Voor mensen die het boek nog moeten lezen, het onderstaande niet lezen want daarin verklap ik iets.

V

E

R

K

L

A

P

P

E

R

Ik vond het vreemd dat oma en moeder alles wisten van zijn zoektocht!

Hoe konden ze dat weten? Staat dat ergens? Ik kon het niet vinden.

En... ik vond de oplossing van de zoektocht een beetje pathetisch.

Het was eigenlijk ook weer een confrontatie met een verlies. Hoe vond jij dat?

Bernadet

Ik vond het vreemd dat oma en moeder alles wisten van zijn zoektocht!

Hoe konden ze dat weten? Staat dat ergens? Ik kon het niet vinden.

Maar oma en moeder weten toch ook helemaal niets van zijn zoektocht? Alleen opa is erachter gekomen doordat hij Oskar en Mr Black gevolgd is en aan de mensen die ze bezochten achteraf vroeg wat Oskar en Mr Black daar kwamen doen.

En... ik vond de oplossing van de zoektocht een beetje pathetisch.

Het was eigenlijk ook weer een confrontatie met een verlies. Hoe vond jij dat?

Maar zoiets moest het toch ook wel zijn? En het doet er eigenlijk ook niet zo veel toe, want het ging uiteindelijk om de zoektocht zelf:

p.323: 'Ik wou dat ik het niet gevonden had'. 'Was het niet wat je zocht?' 'Dat is het niet'. 'Wat is het dan?' 'Ik heb het gevonden en nu valt er niets meer te zoeken'. Ik zag dat hij het niet begreep. 'Door dat zoeken hield ik hem nog wat langer bij me'. 'Maar blijft hij dan niet altijd dicht bij je?' Ik wist beter. 'Nee'.

Hij zal zijn vader los moeten laten en verder gaan met zijn leven zo goed en zo kwaad als dat gaat. En in die zin is het inderdaad weer een confrontatie met een verlies.

Maar oma en moeder weten toch ook helemaal niets van zijn zoektocht?

Nee? oh dan heb ik het verkeerd in mijn hoofd zitten. Ik dacht dat het tot een uitbarsting kwam en dat zijn moeder toen vertelde dat ze alles wisten.

Ik vond het eind een beetje jammer, ik had wat grootser verwacht en dan blijkt het de man te zijn die de vaas verkocht had.

Je hebt wel gelijk dat het om de zoektocht zelf ging, inderdaad omdat z'n vader er voor Oskar dan nog was. Misschien was het m'n eigen teleurstelling dat de oplossing eigenlijk zo simpel was. Ik denk dat ik onbewust gehoopt had dat z'n vader een soort boodschap voor hem had.

Het boek begon met Oskar die in dat park aan het zoeken was en nu denk ik dat ik hoopte dat hij de oplossing van díe zoektocht had gevonden en het zo kon afsluiten.

Bernadet

Ik denk dat ik onbewust gehoopt had dat z'n vader een soort boodschap voor hem had.

Ik begrijp wel wat je bedoelt, maar dat zou toch wel heel erg onwaarschijnlijk zijn geweest? Zijn vader kon toch niet weten dat hij na zijn afspraak in de Twin Towers nooit meer thuis zou komen. Dus waarom zou hij dan een boodschap voor Oskar achterlaten?

Ik vond het wel heel opmerkelijk dat zijn moeder zo rustig reageerde toen Oskar midden in de nacht terugkwam van de begraafplaats:

p.343: Toen ik thuiskwam was het 4.22 uur. Mama zat op de bank bij de deur. Ik dacht dat ze wel ongelooflijk kwaad om me zou zijn, maar ze zei niets. Ze gaf me alleen een zoen op mijn hoofd.

'Wil je niet weten waar ik vandaan kom?' Ze zei: 'Ik vertrouw je'. 'Maar ben je dan niet nieuwsgierig?' Ze zei: 'Ik neem aan dat je het me wel vertelt als je dat zelf wilt'.

Welke moeder reageert zo als haar 9-jarig zoontje midden in de nacht thuiskomt? Aan de ene kant wel mooi dat ze hem zo vrij kan laten, maar ik moet de eerste moeder nog tegenkomen die dat zo kan.

Ik begrijp wel wat je bedoelt, maar dat zou toch wel heel erg onwaarschijnlijk zijn geweest? Zijn vader kon toch niet weten dat hij na zijn afspraak in de Twin Towers nooit meer thuis zou komen. Dus waarom zou hij dan een boodschap voor Oskar achterlaten?

Hij had toch een opdracht van zijn vader gekregen daarom was hij in het park aan het zoeken geweest met een metaaldetector en had van alles opgegraven maar die opdracht was nooit tot een oplossing gekomen omdat z'n vader toen dood ging. Ik had gehoopt dat die sleutel bij die opdracht hoorde.

Ik vond het wel heel opmerkelijk dat zijn moeder zo rustig reageerde toen Oskar midden in de nacht terugkwam van de begraafplaats:

ja maar waarschijnlijk wist ze dat hij met opa daarnaartoe ging??? Ik denk dat moeder wel wist dat opa terug was en contact had met Oskar???

bernadet