Katrhyn Stockett - Een keukenmeidenroman

De vraag is dan of de schrijfster dat wel kàn vertellen. Hoe kan je zoiets invoelen.

Nou... ik denk zeker dat je dat kunt invoelen. Als je al ziet hoe mensen op zwarten reageren zoals bijv. door natellen van tafelzilver en die aparte toiletten, zo minachtend, dan is het wel voor te stellen hoe bang de hulpen zullen zijn als ze hun mond open trekken. Ze zijn niets in de ogen van de blanken.

Dettie

Dat zie je, en dat kun je bedenken met je verstand. Maar wij blanken zijn niet opgegroeid in die wereld, en voelen niet wat zij voelen. Je kan het benaderen, maar meer niet.

Ik heb het boek nu ook in huis. Ben erg benieuwd!

groetjes, irene

Prachtig verhaal. In een ruk uitgelezen (en dat is lang geleden, zo 'n dikke pil!).

Een boek dat je leest met een lach en een traan, ontroert en verbijsterd, met personages die je lief gaat krijgen en je niet wilt ontmoeten...Kortom een verhaal dat boeit, toegankelijk geschreven is en heerlijk wegleest.

Het einde vond ik, in tegenstelling met het complete verhaal, wat tegenvallen; een beetje afgeraffeld alsof de auteur er niet echt raad mee wist.

Al met al een zeer geslaagd debuut, ik ben benieuwd naar een volgende roman van deze schrijfster.

irene

Ja, mijn mening is natuurlijk niet anders dan die van iedereen. Prachtig boek, in één ruk uitgelezen.

Ik vond niet dat Hillie niet goed genoeg beschreven werd. Hillie was net als Celia en Elizabeth één van de "randfiguren". Slechter van karakter, maar daarom hoeft ze nog niet uitgebreider beschreven te worden.

Wat mij betreft had de titel beter "De dienstmeid" kunnen zijn. In de tijd waarin het boek speelt, heette die in Nederland nog geen "Hulp".