Katrhyn Stockett - Een keukenmeidenroman

Hier is de winnende omslag. Het moet Afrika én een voet voorstellen.

AMSTERDAM - De cover van Wat is de wat van auteur Dave Eggers is door boekverkopers uitgeroepen tot het Mooiste Boekomslag van 2010. Het werd gemaakt door ontwerperstrio ‘Dog and Pony’.

Het winnende omslag verbeeldt het continent van Afrika en tegelijkertijd een voetafdruk. De bijbehorende bokaal werd donderdagavond uitgereikt in het gebouw van de Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam.

Bron: Nu.nl

Dettie

Verkeerd onthouden dus. Maar mijn opmerking blijft overeind.

Ik heb Een keukenmeidenroman ook gelezen en er enorm van genoten. Mijn verslagje...

Wat een mooi en indrukwekkend boek over de rassenscheiding, een zwarte bladzijde uit de geschiedenis van Amerika. De auteur neemt ons mee naar Jackson Mississippi van de jaren 60. Ze vertelt op geloofwaardige wijze het verhaal over Aibileen en Minny, twee zwarte vrouwen die beide werken als hulp in een blank gezin en over Skeeter, de jonge blanke journaliste, die samen met hen hierover een boek wil schrijven.

Vanaf het begin heeft het verhaal me in de greep. Het roept van alles bij me op. Boosheid, vanwege de onrechtvaardigheid, het gevaar en de vernedering, die de vrouwen moeten doorstaan. Lachkriebels, vanwege de humor die schuil gaat in de vaak rake opmerkingen en gedachten van Aibileen en Minny. Ontroering, omdat blijkt dat vriendschap en liefde toch volkomen los staat van huidskleur. De karakters worden zo levendig neergezet, zo goed invoelbaar, dat ik ze als het ware kon zien en horen. Je krijgt een band met hen en daarom heb ik ook na het lezen van de laatste bladzijde, met tegenzin afscheid genomen van deze drie sterke vrouwen.

Eén kleine kritische noot... het zangerig Zuidelijk accent komt vertaald naar het Nederlands niet helemaal tot zijn recht. Dit is echter slechts een kleinigheid in vergelijking met wat het boek je verder als lezer te bieden heeft. Een keukenmeidenroman zou eigenlijk door iedereen gelezen moeten worden. Behalve dat het prachtig geschreven is, zet het je ook tot nadenken. Racisme zit zo diep geworteld dat het, waar dan ook ter wereld, helaas nog lang niet volledig tot de verleden tijd behoort.

Een zeer goed debuut van Kathryn Stockett. Ik ben benieuwd naar de boeken die hopelijk nog van haar gaan verschijnen.

Zoals jullie weten lees ik niet echt meer.

Maar ik heb dit boek gekocht voor mijn moeder , die morgen 92 wordt en die nog boeken vreet. Krijg ik een helder verslag, dan zal ik het hier vermelden.

Mijn vader had ook nog drie dikke pillen voor haar gekocht.

Manja Croiset

Ps het meisje van "little rock" voor eeuwig op mij netvlies en in mijn brein en hart het boek "Rosa stond niet op".

Dettie schreef : Ik denk dat 'de meid' meer spreektaal is. Je zegt niet: roep de hulp eens. Je zegt: haal de meid!

In onze kringen zeggen we toch echt roep de hulp eens, wij praten niet met de meid, geen denken aan (grapje, grapje)

Dettie
Tegenwoordig spreken ze over meisjes , ook wel over meiden.

Maar Dettie bij mij geen grapje, bij ons thuis was "de meid" echt not done.

Denigrerend. Mijn moeder had in een dienstje gemoeten, vond men. Ze hadden thuis armoede en ze mocht naar de HBS van haar ouders , schande sprak men ervan, ze werden daarom klaplopers genoemd.

Dan spreken we hier over 1930, de meid , was minder dat een hond.

Dus echt geen meid.Ouderwets ben ik , heel ouderwets.

Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid!

Manja Croiset

Ps ik vind de omslag van de twee vrouwen bij het vuur de mooiste.

Uit.

Ik kon niet stoppen. leest als een trein dit boek.

Het gevoel wat me al lezend toch het meest bekroop was; hoe is het mogelijk dat dit nog maar zo kort terug is dat dit soort dingen gebeurde, en dat de verhouding zó waren. Onvoorstelbaar.

Verder een knap debuut.

Het is al vaker gezegd; het had een betere titel (de Hulp) en een betere omslag verdiend.

Sterk vond ik dat de verleiding van stereotype weerstaan is; de zwarte hulpen (en hun mannen) zijn niet alleen maar goed, de witte vrouwenen niet alleen maar slecht.

En iemand als de moeder van Skeeter is duidelijk iemand met verschrikkelijke ideeen zonder een slecht mens te zijn.

Het zou me niet verbazen als de moeder persoon autobiografische trekken heeft.

Hilly was inderdaad wel prototype slecht,

maar ik vrees dat ze ook wat dat betreft niet ver naast de werkelijkheid zet. Zulke mensen waren er.

Het klinkt misschien een beetje raar bij dit onderwerp maar ik heb dit boek met veel plezier gelezen.

Willeke