Ellen Heijmerikx - Blinde wereld (debuut)

Kortom, eigenlijk wil ik weten waarom Kieke's ouders (en al die anderen) in die broederschap zitten én blijven. Ik hoef niet te weten waarom Kieke er uitstapt, want dat begrijp ik (denk ik) wel en hoe moeilijk dat is, weet en begrijp ik ook. Dit boek hoef ik dus niet te lezen, is mijn voorzichtige conclusie.

En dat is nu juist iets wat in dit boek niet verteld wordt zoals je misschien al wel vermoedde.

Ik denk zelf dat het uit een soort veiligheid is. Het behoren tot een groep maakt mensen wellicht minder angstig, minder alleen.

Ook is het meestal dat je het geloof (welk geloof dan ook) vanaf je geboorte meekrijgt. Je groeit er mee op en hoort haast vanzelfsprekend bij je leven, zeker in je kinderjaren, het geloof is er gewoon, hoort er gewoon bij. Naderhand kom je er over aan het nadenken. Zoals die Kieke in het boek. Bij het ouder worden komen de vragen en het ligt er maar net aan of de vragen voor jou voldoende beantwoord kunnen worden zodat jij met je geloof weer verder kan.

In dit boek krijgt Kieke geen antwoorden op haar vragen of wordt het zo gedraaid dat dingen die heel erg krom zijn recht worden gepraat, ook al voelt iedereen dat het nog steeds krom is.

Mij fascineert vooral het geloven zelf. Waarom geloven mensen, waarin geloven mensen. Dat is ook het fascinerende van dit boek. Waarom willen mensen niets met de wereld te maken hebben, als God diezelfde wereld geschapen heeft e.d. Waarom dat strakke geloof. Daarop komt dus geen antwoord in dit boek, het gaat duidelijk om de worsteling aan deze strenge religie te ontsnappen .

Dettie

Kieke groeit op in de streng gelovige en wat mij betreft sekte-achtige gemeenschap de Noorse Broederschap, waar het geloof zoals zij het geloven en beleven gezien wordt als het enige juiste geloof en zij dan ook de enige zijn die bij de wederkomst van Jezus naar het Paradijs zullen gaan. Heb je op dat moment een zondige gedachte, luister je naar wereldse muziek of draag je net toevallig niet de goede kleren dan hoor je alsnog niet bij de uitverkorenen. Een ontstellend krampachtige wereld dus, met blijkt uit het verhaal ook nog de nodige hypocrisie en schijnheiligheid.

Het verhaal loopt in twee lijnen; de tijd dat Kiekie opgroeide ín de gemeente, en de tijd dat ze, in navolging tot haarbroer probeert haar eigen weg te gaan uit de gemeente en ín de wereld,. Iets wat niet mee valt als alles zo krampachtig van je weg is gehouden dat zelfs de Beatles

iets zijn waar je geen idee van hebt wat het zijn.

Ik vond het een boeiend en zeer leesbaar boek. Goed geschreven ook. Het” enge”en benauwde is letterlijk voelbaar en je voelt ook goed hoe wereldvreemd het dan is om ineens in de grote boze wereld te staan, en daar de gewone middenweg te bewandelen. Ik denk dat het vaak voorkomt dat jongeren die daar vandaan komen totaal los slaan.

Het is inderdaad wel zo dat je bij een ego-dokument als dit vooral ook heel nieuwsgierig bent naar het tweede boek. Maar omdat Heijmerikx duidelijk schrijven kan ben ik daar niet zo bang voor.

Wil

Kortom, eigenlijk wil ik weten waarom Kieke's ouders (en al die anderen) in die broederschap zitten én blijven. Ik hoef niet te weten waarom Kieke er uitstapt, want dat begrijp ik (denk ik) wel en hoe moeilijk dat is, weet en begrijp ik ook.

Al lezend kom je er inderdaad niet onderuit jezelf die vraag te stellen. met name bij de scene dat een vrouw geconfronteerd wordt met het misbruik en zelfs de verkrachtingen van haar man en gewoon blijft zitten en het zelfs nog vergoedelijkt.

Ik denk dat het bijna niet voor te stellen is om in zo'n enge wereld op te groeien waar iedereen dezelfde kant op denkt en er een diepe overtuiging is dat wat jíj gelooft goed is en de rest van de wereld letterlijk slecht. ik denk dat de verklaring voor een deel zit in het groepsgevoel, dat soort groepen zijn dan wel klein, maar ze zijn de enige mensen die ze zien, iedereen die ze spreken denkt zo, in dit geval niet maar vaak zijn ook de scholen zo, de jeugdclubs zo, letterlijk alles. Dan kun je heel lang denken, denk ik, dat dát dus de juiste weg is, en je alleen maar gesterkt voelen door al het slechte in de boze buitenwereld (terwijl je heel hard je ogen dicht knijpt voor het slechte wat onder je ogen gebeurt). Ik denk dat het voor de (oudere) vrouwen in dit verhaal niet eens een optie is er uit te stappen, ze zouden letterlijk niet weten hoe te overleven.

Dit zijn extremen natuurlijk. het Godsbeeld wat uit dit boek naar voren komt doet mij huiveren.

Wil

Een heel goed boek. Mijn nummer 1 van de debutantenshortlist van dit moment. De gruwelijkheden waren met voldoende afstand geschreven om verbijstering op te wekken. Het feit dat Heimerikx over haar eigen leven schrijft en dan toch die afstand weet te scheppen, vermijdt er een klaagzang van te maken, vind ik bewonderingswaardig.

PetraO. schreef : Een heel goed boek. Mijn nummer 1 van de debutantenshortlist van dit moment.

Blinde wereld heeft veel indruk op mij gemaakt!

Boeiend onderwerp en krachtig beschreven.

Ik heb naast Blinde wereld het boek van Stine Jensen en Joost Vandecasteele gelezen, het boek van Ellen Heijmerikx staat in mijn tussenstand op nummer 1.

Jeannette

Bij mij staat nog steeds De tram van half zeven op nr 1 en toch wel Baeten Gronda op 2 dan Ellen Heijmerikx. Niet omdat ik het boek niet goed vind maar wel omdat het heel erg autobiografisch is. Ik vraag me dan altijd af kan zo iemand nog een volgend boek schrijven?

Bij De tram van half zeven en Nemen wij dan samen afscheid van de liefde is alles zelfbedacht, voortgekomen uit eigen fantasie en deze mensen zie ik toch eerder een volgend boek schrijven dan Heijmerikx.

Dettie