Sophie Zijlstra - Mevrouw Couperus (debuut)

waarom, waarom, waarom, Grada vond je het tegenvallen?

Vertel, vertel...

Dettie

Nou, ik ben het gewoon met berdine eens.

Allereerst overtuigt de stijl me niet.

Het is onzorgvuldig geschreven. Te veel fouten tegen de stijl leiden af van het verhaal, doordat ze gaan opvallen en dan zorgen voor irritatie.

Zinnen zijn rommelig. Er staan woorden en uitdrukkingen in die niet passen in het milieu, de tijd, de ontwikkeling van de personages. Die van onze tijd zijn, maar zeker niet van het fin-de-siècle van de negentiende eeuw. Ik hoor de schrijfster praten, in de taal van de een-en-twintigste eeuw. Dat is niet Elisabeth!

Er wordt opeens gewisseld in de perspectieven, zowel qua tijd als qua vertelinstantie, als qua hoofdpersoon. Zonder dat duidelijk, aannemelijk wordt gemaakt, waarom dat gebeurt.

Soms is het opeens wel heel mooi geschreven en dan zou je willen dat de schrijfster dat gewoon kon volhouden, maar dat doet ze niet.

Verder vind ik dat de psychische problematiek wel erg losjes uit de mouw geschud wordt.

Dat alles zorgt ervoor dat Elisabeth me niet overtuigt als personage in haar denken en spreken.

Omdat ik haar al niet geloof in haar praten en denken, raak ik ook niet overtuigd van haar verhaal en haar lijden.

En dat is toch de opzet van zo'n boek, dat ik als lezer meegetrokken word om dat ik het verhaal geloof?

Daar is de schrijfster dus niet in geslaagd, in tegendeel zelfs!

Ik snak nu naar een schrijfster die wel iets zinnigs en geloofwaardigs kan zeggen over de echtgenote en het nichtje van Louis Couperus.

Lees Eline Vere van Couperus zelf, lees Van de koele meren des doods van Van Eden... dat zijn overtuigender boeken over een innerlijk proces bij een vrouw dan dit. En nog wel door mannen geschreven. :shock:

Echt heel erg jammer!

Grada

Gek he, dat van de taal is me dus helemaal niet opgevallen.

Ik zat helemaal in het verhaal.

De NRC maakte ook al melding dat de taal van mevrouw Couperus niet strookte met de tijd.

www.nrc.nl/achtergrond/article777212.ece

Dat wisselen in perspectieven klopte in mijn ogen wel. Dan de vrouw, dan de psychiater enz.

En voor die tijd kon ik me wel voorstellen dat mevrouw Couperus over zoiets erg geschokt was. Het eigenlijk liever niet wilde weten en verdrong, het was té erg. Haar hele droom van een leven met Couperus viel toen in duigen.

De psychiatrie stond nog in de kinderschoenen, voor de psychiater in het boek was zelf alles ook nog vrij nieuw. Ik vond het niet echt losjes of oppervlakkig.

Maar dat is mijn persoonlijke mening hoor.

Groetjes

Dettie