Khaled Hosseini - Duizend schitterende zonnen

Ik lees ook graag boeken die geen literatuur zijn hoor, en zoals ik al zei: Hosseini is een goed verteller, dus ja, ondanks dat ik dingen miste, las ik met plezier door.

Mercier komt wel in de buurt van literatuur, hij schrijft heel mooie zinnen, en voor mij die geen verstand heeft van filosofie, voegt hij dus wel degelijk iets toe.

Mercier komt wel in de buurt van literatuur, dus jij vindt zijn werk geen literatuur? Waarom niet?

Marjo schreef : Ik lees ook graag boeken die geen literatuur zijn hoor, en zoals ik al zei: Hosseini is een goed verteller, dus ja, ondanks dat ik dingen miste, las ik met plezier door.

Mercier komt wel in de buurt van literatuur, hij schrijft heel mooie zinnen, en voor mij die geen verstand heeft van filosofie, voegt hij dus wel degelijk iets toe.

Hier heb ik even over zitten peinzen.. Het is als met dat boek van Maarten 't Hart, Het woeden der gehele wereld.

Dat vind ik ook zo'n boek dat op het randje zit. Ik denk dat ik er moeite mee heb om een boek dat thrillerachtig is als literatuur te beschouwen.

En als ik dat zeg, weet ik dat het onzin is. Het is een gevoel. Een thriller is nu eenmaal ontspannend en literatuur, daar moet je juist moeite voor doen.

Daar zit de crux van alles. Kan een literair boek geen thriller plot hebben?

Voor mij wel. Literatuur kan alles omvatten, maakt niet uit wat, als er maar een visie uitspreekt en een bepaalde complexiteit in zit.

Goed voorbeeld is: Smilla's gevoel voor sneeuw van Peter Hoeg.

Het woeden der gehele wereld heb ik gelezen, dus daar kan een oordeel over hebben. Voor mij is dat ook literatuur, al vind ik de stijl van 't Hart hier al een beginnend verval tonen. Maar het behoort zeker tot de literatuur. Er zijn echter critici die het hele oeuvre van 't Hart geen literatuur vinden.

Je zegt hier literatuur is een gevoel. Ja, daar kan ik het mee eens zijn, maar een gevoel dat opgeroepen wordt door een raffinement in de taal en de struktuur van het verhaal.

Meestal moet je voor literatuur inderdaad moeite doen. Het is uitdaging voor de lezer. Een schrijver waar dat niet voor geldt is Jos vandeloo. Zijn verhalen zijn wonderlijk eenvoudig geschreven, maar toch getuigen zijn beste verhalen van een indrukwekkende diepgang in sfeer, in beschrijvingen van personages en dingen. Dat is al een kunst op zich; om je als schrijver zo subtiel uitdrukken en tegelijkertijd zo krachtig zijn.

Marjo schreef : Hier heb ik even over zitten peinzen.. Het is als met dat boek van Maarten 't Hart, Het woeden der gehele wereld.

Dat vind ik ook zo'n boek dat op het randje zit. Ik denk dat ik er moeite mee heb om een boek dat thrillerachtig is als literatuur te beschouwen.

En als ik dat zeg, weet ik dat het onzin is. Het is een gevoel. Een thriller is nu eenmaal ontspannend en literatuur, daar moet je juist moeite voor doen.

Wat we opnieuw moeten constateren is dat het gewoonweg niet in woorden is uit te drukken.

Er zijn eigenlijk zelfs gradaties binnen het begrip literatuur! En dan staat Mercier ergens onderin wat mij betreft. Ook omdat het thema het idee achter het verhaal eigenlijk niet blijft hangen. Ik herinner me nu wel de plot, maar de rest dus niet.

Dat is een van de normen voor mij: echte goede literatuur moet blijven hangen dan wel meteen naar boven komen als er over het boek gepraat wordt. Met andere woorden: het moet mij iets doen, en niet alleen op het moment van het lezen.

En daarom vind ik dat een plot mij te veel afleidt. Mijn jongste zei het gisteren nog, ze moest een Duits boek lezen, en ze had hele stukken overgeslagen want ze wilde weten hoe het afliep, en was niet geïnteresseerd in de tussenstukken..zo werkt dat bij mij ook vaak.

Voor mij is goede literatuur als personages voor mij gaan léven, diepgang hebben en mij iets te 'zeggen' hebben waarover ik na kan denken.

Dat vond ik zelfs bij Tsjip/De leeuwentemmer wat volgens Elsschot zelf over 'niets' moest gaan. Het is een vrolijk verhaal maar toch wist Elsschot het zo te beschrijven dat het niet simpel-vrolijk was. Hij wist het zo te beschrijven dat je de man als het ware als een blok zág vallen voor zijn kleinkind. Hij wist zijn eigen tekortkomingen en dat maakte hem een lévend mens. Daarna moest ik denken aan de onbewuste voorkeuren die je voor bepaalde mensen kan hebben.

Dat is voor mij dus literatuur.

Marjo schrijft En daarom vind ik dat een plot mij te veel afleidt. Ik vraag me dan af wat versta je onder plot?

Voor mij is een plot dat alle eindjes aan elkaar geknoopt worden en het boek eindigt met een al dan niet bevredigende 'oplossing'.

Een plot hoeft voor mij niet eens zo, als het verhaal zelf maar iets met me doet.

Dettie

die zich nu afvraagt of dit niet bij de cursus hoort.