Khaled Hosseini - Duizend schitterende zonnen

Het was mijn eerste boek van 2008, en zo meeslepend dat het meteen uitgelezen werd..want al is dit dan geen literatuur, Hosseini is wel een rasverteller.

Veel drama, maar ook informatie.

Lees verder, klik hier www.leestafel.info/archief/romans-volwas...-schitterende-zonnen

Marjo

Ik ga het boek niet lezen, zal er misschien wel een blik inwerpen in de boekhandel.

Ik ga het boek niet lezen

Mag ik vragen waarom niet Roel?

Dettie

Ik zit niet direct op zo'n soort niet-literaire romans te wachten (om te lezen bedoel ik), of het onderwerp boeiend is of niet, andere boeken zijn belangrijker. En dan lees ik persoonlijk liever een journalistiek verslag over de problemen van mensen in Afghanistan, dan een roman waar de diepgang ontbreekt, omdat de emotie overheerst. Daarom ga ik Dan Brown ook niet lezen, want ik ben bang voor een grote teleurstelling (schijnt heel slecht geschreven te zijn), ondanks dat ik zeer geboeid wordt door de onderwerpen die hij in zijn werk aansnijdt.

Ik heb ook op internet gezocht naar commentaren (zowel van doorsnee lezers als critici) op het werk van Hosseini. Ik was nieuwsgierig en wilde weten of dit nou tot de literatuur gerekend werd of niet.

Pascal Mercier's werk wordt ook niet tot de literatuur gerekend. Iets waar ik het persoonlijk mee oneens ben, maar wat ik gezien het verloop van het verhaal wel kan begrijpen. Op zijn filosofische uitspraken die hij onder andere doet via het gevonden oude boek in het verhaal, kwam ook hevige kritiek. Het zou quasi filosofisch zijn, weinig met echte filosofie te maken hebben. Ik heb er terdege rekening meegehouden dat deze reactie zou kunnen voortkomen uit jaloezie op het enorme succes van deze niet-academische filosoof als roman-schrijver die in de wereld van de academische vakbroeders met scepsis wordt onthaald. Net als Hosseini zou Mercier zich "schuldig maken" aan spirituele diepgang, ten koste van literaire structuur.

Afgelopen jaar (dat klinkt alsof het al lang geleden was, maar het was in december) stond in nrc een boeiend artikel over het succes van deze emotionele, spirituele, historische romans, waardoor de literaire roman steeds meer het onderspit delft. Daarbij werd een top tien lijstje uit '77 vergeleken met een uit 2007. Dat uit '77 sprak boekdelen. Veel meer literatuur, dan niet-literatuur.

In de Volkskrant had een redacteur een term voor deze nieuw stijl van romans: "draculs" (ik zou weer moeten nakijken waar dat ook alweer voor staat, want het is een hele mondvol, maar het omvat ondermeer eerder genoemde categorieën en meer).

Dettie schreef :

Ik ga het boek niet lezen

Mag ik vragen waarom niet Roel?

Dettie

Dit is precies het antwoord dat ik al verwachtte, het verbaast me dus niet. Hosseini biedt mijns inziens inderdaad geen literatuur. Wat betreft die 'spirituele diepgang'..ook daar heb ik mijn twijfels over.

Zoals ik in mijn verslag al zeg mis ik juist het hoe en waarom van de problemen in Afghanistan.

Als je nou echt vervelend wil zijn dan kan je zelfs zeggen dat Hosseini, als verhalenverteller, profiteert van de situatie daar: lekker veel drama..

Gaat er in als koek..en diepgang? Nee, in mijn ogen op geen enkele manier.

Mercier vind ik dan een slag of twee beter.

Hallo Marjo,

Hoe jij het zegt, klinkt het bijna alsof het een deeltje uit de bouquet-reeks betreft!

De term die men voor dit soort op de sensatie berustte en misschien wel, zoals je zegt belustte boeken, wordt tegenwoordig in turbo taal aangeduidt met emo-literatuur.

Ik denk dat Hosseini ook niet uit is op een poging te wagen de geschiedenis van de complexe problematiek aldaar te ontraadselen. Hij wil gewoon een spannend verhaal schrijven, dat snel leest. En dat doet het gezien de, alleen in Nederland al enorme verkoopcijfers van zijn twee romans.

Laten we het dan houden op quasi-spirituele diepgang.

Ik las ook commentaar van iemand die zei dat zijn beschrijvingen van mensen daar in Afghanistan, niet overeen kwamen met "hoe de mensen daar werkelijk zijn". Zou je zelfs kunnen zeggen dat het een typisch Amerikaanse manier van benadering is?

Maar dan begrijp ik niet, dat je toch hebt kunnen doorlezen Marjo, irriteerde je dat alles dan niet enorm? Ik zou dat niet kunnen, ik zou mijn kostbare tijd wel beter gebruiken.

Ik heb jou verslag van Mercier nog bewust niet gelezen. Ben zelf bezig met het schrijven van mijn recensie en dan wil niet van tevoren beinvloed worden door andere commentaren.

Maar een vraag heb ik nu al wel. Je vind Mercier toch wel echte literatuur?

Marjo schreef : Dit is precies het antwoord dat ik al verwachtte, het verbaast me dus niet. Hosseini biedt mijns inziens inderdaad geen literatuur. Wat betreft die 'spirituele diepgang'..ook daar heb ik mijn twijfels over.

Zoals ik in mijn verslag al zeg mis ik juist het hoe en waarom van de problemen in Afghanistan.

Als je nou echt vervelend wil zijn dan kan je zelfs zeggen dat Hosseini, als verhalenverteller, profiteert van de situatie daar: lekker veel drama..

Gaat er in als koek..en diepgang? Nee, in mijn ogen op geen enkele manier.

Mercier vind ik dan een slag of twee beter.