Khaled Hosseini - Duizend schitterende zonnen

Misschien hoort dit wel bij de cursus ja..

Voor mij hoort een plot die inderdaad de definitie heeft zoals jij die geeft vooral bij een spannend boek, bij een thriller of detective. Waar een raadsel moet worden opgelost.

Een roman heeft dat veel minder. In de literaire cursus werd een roman aldus omschreven: een roman begint (meestal) met een beschrijving, dan volgt een crisis, en daarop moet de consequentie volgen. Dit kan herhaald worden, in een andere vorm gegoten worden, maar dit is de opbouw van een roman.

Dat vind ik iets anders dan een plot waarbij een moord, diefstal of geheim is, dat met allerlei omwegen opgelost moet worden.

Dus nee, een roman hoeft geen plot te hebben.

Het is lastig om dingen te definiëren, zodat we over dezelfde dingen praten!

Wat jij aangeeft wat voor jou goede literatuur is Dettie, is dat niet hetzelfde als wat ik zei?

echte goede literatuur moet blijven hangen dan wel meteen naar boven komen als er over het boek gepraat wordt

Ik neem aan dat je dit bedoelt met hetzelfde denken marjo.

ja en dan zit je meteen weer met een dillema, bij de een blijft dit hangen bij de ander dat. Dus ik denk zelf dat een literatuurervaring heel persoonlijk is. Het is iets waarvan jijzelf denkt, dit vind ik literatuur.

Ik heb een vrij groot geheugen en ook van 'slechte' boeken kan een verhaal blijven hangen, ook al is het geen literatuur, maar dat blijft weer hangen omdat het zo slecht was en ik me daaraan vreselijk heb zitten ergeren. Hiermee bedoel ik slecht geschreven, onwaarschijnlijk verhaal of duidelijk op schockerende effecten uit of te zoetsappig. Maar dat is allemaal puur persoonlijk. Bij sommige boeken denk ik, dit is literatuur maar dat hoeft een ander helemaal niet met me eens te zijn.

Dettie

Daar heb je weer gelijk in..het is persoonlijk. Wat niet de moeite waard is om te onthouden dat is bij mij heel snel weggezakt. Dus over boeken die ik slecht vond, daar zou ik nu niets meer over kunnen vertellen. Geen verhaal, geen sfeer, niets.

Maar dat wisten we al wel: we kunnen hier lang en breed over praten, we komen er toch niet echt uit.

Dat geeft niet trouwens, want het helpt mij wel om het zelf allemaal eens goed te overdenken.

Zou het niet zo kunnen zijn Marjo, dat dit boek van Mercier minder indruk op je heeft gemaakt, omdat je het toch minder goed vond.

Ik moet mijn recensie nog afschrijven, maar ik kan je alvast verklappen dat ik dit boek een enorme indruk op mij heeft gemaakt. Zo zelfs dat ik iedere dag terug denk aan het verhaal. Het thema hier zat/zit mij als gegoten.

Dat heb ik nou nooit. Ik kijk echt nooit hoe het boek zal aflopen, dat neemt gewoon bijna alle spanning weg. Ik lees altijd gewoon door en lees ook alles, sla nooit passages over!

Ik denk dat je dan ook niet mag klagen, als een boek niet echt begrepen hebt, want vaak zijn juist de tussenstukken belangrijk voor het begrip van het verhaal.

Marjo schreef : Wat we opnieuw moeten constateren is dat het gewoonweg niet in woorden is uit te drukken.

Er zijn eigenlijk zelfs gradaties binnen het begrip literatuur! En dan staat Mercier ergens onderin wat mij betreft. Ook omdat het thema het idee achter het verhaal eigenlijk niet blijft hangen. Ik herinner me nu wel de plot, maar de rest dus niet.

Dat is een van de normen voor mij: echte goede literatuur moet blijven hangen dan wel meteen naar boven komen als er over het boek gepraat wordt. Met andere woorden: het moet mij iets doen, en niet alleen op het moment van het lezen.

En daarom vind ik dat een plot mij te veel afleidt. Mijn jongste zei het gisteren nog, ze moest een Duits boek lezen, en ze had hele stukken overgeslagen want ze wilde weten hoe het afliep, en was niet geïnteresseerd in de tussenstukken..zo werkt dat bij mij ook vaak.

Dat had ik dus echt bij Mercier dat de personages leefden, met als hoogtepunt de oude hoogleraar.

Ik weet het niet. Elsschot is toch niet zo mijn schrijver. Ik denk niet als ik ander werk van hem ga lezen, dat ik dan Elsschot als schrijver hoger zal aanslaan.

Een werk dat wel, al wel weer lang geleden, een diepe indruk op mij heeft gemaakt is Droomkoninkje van Herman Heijermans. Dat vond ik werkelijk prachtig.

Dettie schreef : Voor mij is goede literatuur als personages voor mij gaan léven, diepgang hebben en mij iets te 'zeggen' hebben waarover ik na kan denken.

Dat vond ik zelfs bij Tsjip/De leeuwentemmer wat volgens Elsschot zelf over 'niets' moest gaan. Het is een vrolijk verhaal maar toch wist Elsschot het zo te beschrijven dat het niet simpel-vrolijk was. Hij wist het zo te beschrijven dat je de man als het ware als een blok zág vallen voor zijn kleinkind. Hij wist zijn eigen tekortkomingen en dat maakte hem een lévend mens. Daarna moest ik denken aan de onbewuste voorkeuren die je voor bepaalde mensen kan hebben.

Dat is voor mij dus literatuur.

Marjo schrijft En daarom vind ik dat een plot mij te veel afleidt. Ik vraag me dan af wat versta je onder plot?

Voor mij is een plot dat alle eindjes aan elkaar geknoopt worden en het boek eindigt met een al dan niet bevredigende 'oplossing'.

Een plot hoeft voor mij niet eens zo, als het verhaal zelf maar iets met me doet.

Dettie

die zich nu afvraagt of dit niet bij de cursus hoort.

Als het om een plot gaat, ben ik het absoluut met jullie oneens; plots en subplots maken deel uit van bijna ieder verhaal en zeker in de literatuur. Het is een van de manieren om een struktuur te op te bouwen.

Dus in de literatuur mogen geen raadsel worden opgelost?

Dat zou betekenen dat alle fantasierijke literatuur geen literatuur zou zijn?

Ik denk bijvoorbeeld aan Het grote gebeuren van Belcampo en De kelner en de levenden. Goede voorbeelden van raadselachtige literatuur, die de lezer een uitdaging bieden het geboden raadsel op te lossen.

Marjo schreef : Misschien hoort dit wel bij de cursus ja..

Voor mij hoort een plot die inderdaad de definitie heeft zoals jij die geeft vooral bij een spannend boek, bij een thriller of detective. Waar een raadsel moet worden opgelost.

Een roman heeft dat veel minder. In de literaire cursus werd een roman aldus omschreven: een roman begint (meestal) met een beschrijving, dan volgt een crisis, en daarop moet de consequentie volgen. Dit kan herhaald worden, in een andere vorm gegoten worden, maar dit is de opbouw van een roman.

Dat vind ik iets anders dan een plot waarbij een moord, diefstal of geheim is, dat met allerlei omwegen opgelost moet worden.

Dus nee, een roman hoeft geen plot te hebben.

Het is lastig om dingen te definiëren, zodat we over dezelfde dingen praten!

Wat jij aangeeft wat voor jou goede literatuur is Dettie, is dat niet hetzelfde als wat ik zei?