Khaled Hosseini - Duizend schitterende zonnen

Daar ben ik het mee eens. Maar het kan voorkomen, ik zelf ben daar een goed voorbeeld van, dat in de eerste jaren van je kennismaking met literaire werken nog niet rijp voor bepaalde boeken bent, waardoor die boeken onterecht niet blijven hangen. Als je die nu zo lezen, zouden wel blijven hangen.

Dettie daar heb je ook weer gelijk in. Blijven hangen aan een verhaal heeft ook weer met smaak te maken. Wat bij de een blijft hangen, blijft bij de ander helemaal niet hangen. Eén voorbeeld. Als iemand houdt van sentiment en melodrama in een roman, kan een bepaalde roman die aan die kenmerken voldoet, zo'n persoon die daar dus van houdt in vervoering brengen, in tegenstelling tot een andere persoon die daar een hekel aan heeft, het boek niet alleen niks doet, maar het verhaal ook meteen weer vergeet.

Ja, dat kan ook dat iets je zo geergerd heeft dat het niet uit je hoofd wil gaan, net zoals een populair vreselijk deuntje waar ze je iedere dag op de radio mee confronteren.

Er schiet me even geen slecht boek te binnen, waarvan het verhaal is blijven hangen.

Dettie schreef :

echte goede literatuur moet blijven hangen dan wel meteen naar boven komen als er over het boek gepraat wordt

Ik neem aan dat je dit bedoelt met hetzelfde denken marjo.

ja en dan zit je meteen weer met een dillema, bij de een blijft dit hangen bij de ander dat. Dus ik denk zelf dat een literatuurervaring heel persoonlijk is. Het is iets waarvan jijzelf denkt, dit vind ik literatuur.

Ik heb een vrij groot geheugen en ook van 'slechte' boeken kan een verhaal blijven hangen, ook al is het geen literatuur, maar dat blijft weer hangen omdat het zo slecht was en ik me daaraan vreselijk heb zitten ergeren. Hiermee bedoel ik slecht geschreven, onwaarschijnlijk verhaal of duidelijk op schockerende effecten uit of te zoetsappig. Maar dat is allemaal puur persoonlijk. Bij sommige boeken denk ik, dit is literatuur maar dat hoeft een ander helemaal niet met me eens te zijn.

Dettie

Je moet maar zo denken Marjo, overdenking leidt tot inzicht, tenminste daar mag je dan toch wel op hopen.

Marjo schreef : Daar heb je weer gelijk in..het is persoonlijk. Wat niet de moeite waard is om te onthouden dat is bij mij heel snel weggezakt. Dus over boeken die ik slecht vond, daar zou ik nu niets meer over kunnen vertellen. Geen verhaal, geen sfeer, niets.

Maar dat wisten we al wel: we kunnen hier lang en breed over praten, we komen er toch niet echt uit.

Dat geeft niet trouwens, want het helpt mij wel om het zelf allemaal eens goed te overdenken.

Jeetje Roel wat heb je veel geschreven.

Een werk dat wel, al wel weer lang geleden, een diepe indruk op mij heeft gemaakt is Droomkoninkje van Herman Heijermans. Dat vond ik werkelijk prachtig.

Toevallig lees ik nu het boek over uitgever G.A. van Oorschot en die is als het ware opgevoed met Heijermans, zijn vader regiseerde elk jaar een toneelstuk van heijermans wat hij natuurlijk moest zien.

Dus in de literatuur mogen geen raadsel worden opgelost?

Dat zou betekenen dat alle fantasierijke literatuur geen literatuur zou zijn?

Ik dacht niet dat wij dat gezegd hebben Roel. Het ging om plots en van mij hoeft een verhaal geen plot te hebben. Ik heb Lipari gelezen van Robert Welagen en dat verhaal kabbelde voort en een plot had het niet (vond ik dan) en toch vond ik het een zeer aangenaam boek om te lezen en evengoed ook fantasievol en zou dit boek ook onder de literatuur scharen en wat dacht je van De Avonden van Reve?

Maar het kan voorkomen, ik zelf ben daar een goed voorbeeld van, dat in de eerste jaren van je kennismaking met literaire werken nog niet rijp voor bepaalde boeken bent, waardoor die boeken onterecht niet blijven hangen.

De kleine Johannes was bij mij wel blijven hangen maar voornamelijk het eerste deel en het zat in mijn hoofd als een lieflijk boek, na herlezing schrok ik bijna van het tweede gedeelte, dat was het tegenovergestelde van lieflijk, erg somber zelfs. Selectief geheugen blijkbaar.

Eén voorbeeld. Als iemand houdt van sentiment en melodrama in een roman, kan een bepaalde roman die aan die kenmerken voldoet, zo'n persoon die daar dus van houdt in vervoering brengen, in tegenstelling tot een andere persoon die daar een hekel aan heeft, het boek niet alleen niks doet, maar het verhaal ook meteen weer vergeet.

Ja en zo houd ik van korte strakke zinnen zoals bijv. Bordewijk kon en daar is ook niet iedereen gecharmeerd van.

Dettie

Poeh nou..ik kan pas echt na het weekend reageren hierop, maar een ding zie ik al wel: het hangt er heel vaal van af wat we precies verstaan onder bepaalde begrippen. Definities dus..

En ik sluit helemaal niet uit dat ik de woorden verkeerd gebruik.

Maar volgende week meer..

Dettie schreef : Toevallig lees ik nu het boek over uitgever G.A. van Oorschot en die is als het ware opgevoed met Heijermans, zijn vader regiseerde elk jaar een toneelstuk van heijermans wat hij natuurlijk moest zien.

Ja, heel bekend is Heijermans natuurlijk als toneelschrijver. Nog altijd wordt met veel succes het zeemansdrama "Op hoop van zegen uitgevoerd". Een werk dat wel, al wel weer lang geleden, een diepe indruk op mij heeft gemaakt is Droomkoninkje van Herman Heijermans. Dat vond ik werkelijk prachtig.

Dettie schreef :

Dus in de literatuur mogen geen raadsel worden opgelost?

Dat zou betekenen dat alle fantasierijke literatuur geen literatuur zou zijn?

Ik dacht niet dat wij dat gezegd hebben Roel. Het ging om plots en van mij hoeft een verhaal geen plot te hebben. Ik heb Lipari gelezen van Robert Welagen en dat verhaal kabbelde voort en een plot had het niet (vond ik dan) en toch vond ik het een zeer aangenaam boek om te lezen en evengoed ook fantasievol en zou dit boek ook onder de literatuur scharen en wat dacht je van De Avonden van Reve? .

Ik begreep dat uit de woorden van Marjo, Dettie. Ze maakte toch een duidelijk onderscheid tussen een literair verhaal dat plot-loos zou zijn en een detective en een thriller het juist bijna alleen om plots draait. Daarom haakte ik hier op in.

De avonden is pure literatuur, ook nog van de bovenste plank. De sfeer is puur Nederlands, heel bijzonder, typisch voor de vijftiger jaren en bezorgt de lezer kippevel.

Heb je de verflilming van Rudolf van de Berg ook gezien, Dettie? Ik vond dat een waar meesterwerk; knap hoe deze regisseur die typische sfeer uit het boek messcherp en haarfijn wist neer te zetten.

Dettie schreef :

Maar het kan voorkomen, ik zelf ben daar een goed voorbeeld van, dat in de eerste jaren van je kennismaking met literaire werken nog niet rijp voor bepaalde boeken bent, waardoor die boeken onterecht niet blijven hangen.

De kleine Johannes was bij mij wel blijven hangen maar voornamelijk het eerste deel en het zat in mijn hoofd als een lieflijk boek, na herlezing schrok ik bijna van het tweede gedeelte, dat was het tegenovergestelde van lieflijk, erg somber zelfs. Selectief geheugen blijkbaar.

De kleine Johannes van van Eeden heb ik ookal weer vele jaren geleden gelezen. Wat is daar blijven hangen? Dat ik het een heel goed boek vond, uitstekend gecomponeerd, krachtig in zijn beeldende taal en ook meeslepend. Alleen van het verhaal zijn alleen flarden blijven hangen. Weer een boek dat opnieuw gelezen moet worden.

Ja, nu je het zegt, het tweede deel dit aan als haast een filosofische bouwwerk. Ik weet nog goed dat dit enorme indruk op me maakte!

Dettie schreef :

Eén voorbeeld. Als iemand houdt van sentiment en melodrama in een roman, kan een bepaalde roman die aan die kenmerken voldoet, zo'n persoon die daar dus van houdt in vervoering brengen, in tegenstelling tot een andere persoon die daar een hekel aan heeft, het boek niet alleen niks doet, maar het verhaal ook meteen weer vergeet.

Ja en zo houd ik van korte strakke zinnen zoals bijv. Bordewijk kon en daar is ook niet iedereen gecharmeerd van.

Bordewijk is een schrijver van twee gezichten. Hij kon heel beeldend, meanderend schrijven, maar ook meer kort zakelijk. Bij de tweede stijl schijnt zijn beroep als advocaat duidelijk door. Die latere Bordewijks worden minder genoemd. Daar heb ik nog geen kennis meegemaakt.

Wel gelezen: Karakter, Rood Paleis, Drie eiken van Dodona, Bint, Blokken, Knorrende Beesten en Apollion.

Roel

Marjo, ik ben benieuwd en volkomen gelijk we draaien allemaal om definities.

Marjo schreef : Poeh nou..ik kan pas echt na het weekend reageren hierop, maar een ding zie ik al wel: het hangt er heel vaal van af wat we precies verstaan onder bepaalde begrippen. Definities dus..

En ik sluit helemaal niet uit dat ik de woorden verkeerd gebruik.

Maar volgende week meer..