Manja Croiset - Mijn leven achter onzichtbare tralies

De biografie ´mijn leven achter onzichtbare tralies´ van Manja Croiset, heeft naar mijn mening een veelzeggende titel en indrukwekkende kaft, welke uitnodigde tot lezen.

Tijdens het lezen van het boek, viel me op dat Manja de woorden wist te vinden om me te raken. Zo zijn de diepe angst en schaamtegevoelens van het meisje sterk voelbaar. Pijnlijk hoe ze deze lange tijd alleen en grotendeels ongemerkt heeft moeten dragen. Krachtig hoe deze nu zo eerlijk en diepzinnig op papier te lezen zijn. Er zit veel gevoel, achtergrond en verdieping in elk stukje tekst.

Hier citeer ik een paar van de vele stukjes die mij aangrepen:

het kind wil zichzelf

een kusje op de spiegel geven

maar schikt van het hoofd

dat groter wordt

als de mondjes elkaar raken

ik fluister lieve woordjes

tegen het bange meisje

aai haar zachtjes in een

poging haar te kalmeren

het lukt maar eventjes

heel voorzichtig wieg

ik haar je mag niet van

haar zijde wijken

ze zou gesponnen

moeten zijn in een

web van onvoorwaardelijke

liefde die eeuwig duurt

en uit het hoofdstuk ´Manja en klinieken´:

het zou niet de enige keer zijn

dat ze van haar bed wordt gesleurd

een andere ´verpleegster´

verblind door de migraine ook duizelig en misselijk

opstaan moet ze geen koorts

ze kan niet

wordt overeind getrokken wankelt

krijgt een zet en dondert van de trap

zo dapper als die keer dat ze om een arm gevraagd heeft

zal ze nooit meer zijn

ze vraagt nooit meer wat

durft nooit wat te laten zien

ooit één keer een nachtelijke huilbui

spuiten waren ´het antwoord´

de volgende dag ziek van de troep kan ze niet lopen

het ´ritueel´herhaalt zich en er komen ook dreigementen

over afnemen van vrij wandelen en eigen portemonnaiebeheer

veel later zou ze ooit in een rapport van de ´behandelend´ psychiater

lezen dat ze bang zou zijn voor controle verlies

ja raar hé

toch altijd de schaamte en toen nog deze angst

en daarvoor was ik er al om uit huis gezet

Ik wou zeggen dat ik inmiddels vrede heb met zoals het gelopen is,maar dat het misschien wel wijs is,om bij mijn stellingname te blijven.

O, nu weet ik opeens niet meer of ik dat al gezegd heb.

Mijn gezondheid is niet goed,plus dat ik niet op mijn tellen wil passen,dus het is goed zo. Ook geen bron van onvrede voor anderen meer.

In mijn boeken kan ik zeggen wat ik wil.Daarin kan ik keihard zijn naar anderen,maar ook over mezelf.

In mijn eerste boek schreef ik het grapje.

Je Crois(et)

Ik geloof in mij

Je ne Crois(et) pas

Ik geloof niet in mijzelf

Altijd vol dilemma's slecht in keuzes maken. Ik ga tegenwoordig staan voor mezelf. Dus nogmaals het is goed zo. En stel me daarin ook wat meer volwassen op.( zou tijd worden).

In persoonlijke relaties wil ik graag rekening houden met mijn medemens.

Rekening houden met zijn of haar gevoelens.

In mijn schrijverschap wil ik geen concessies doen.

Dat is in strijd met het leestafel reglement.

Ik hoop dat de anderen er zo ook vrede mee hebben!

Manja

De link naar de fragmenten uit ´mijn leven achter onzichtbare tralies´ door de schrijfster Manja Croiset ingesproken, is gewijzigd.

Het is nu: www.youtube.com/watch?v=kPtrQKhTpMk

'Mijn leven achter onzichtbare tralies' is een aangrijpende autobiografie van Manja Croiset.

Manja Croiset geeft een inkijk in haar herinneringen en gedachten. Ze beschrijft het op een bijzondere manier waardoor ik me persoonlijk geraakt voelde. De foto's en de bijgevoegde luistercd's maakt het boek nog persoonlijker.

In vind het een indrukwekkend boek. Het heeft me geboeid, van begin tot eind!

Wendy

Dit boek van Manja Croiset zou in de belangstelling moeten staan op 4 mei.

Helemaal mee eens Wendy!

Dettie