Manja Croiset - Mijn leven achter onzichtbare tralies

De gedichten van Manja Croiset doen me wel denken aan die van Jan Arends - weinig woorden, maar heel intens.

Ha Plinius.

Die heb ik op de Akosite zien staan,ben jij die stille bewonderaar,:lol: maar dit stond onder de gedichtenbundel ;uit de spelonken van mijn ziel.

manja

Je weet 't Manja, ik maak er meestal een puinhoop van. Maar hier de bedoelde recensie:

Manja Croiset weet met weinig woorden de naoorlogse periode op te roepen, zodat de lezer elke keer weer verrast is door de heldere beelden.

wuifwuif!

Zo Plinius,je hebt zowel met deze als die andere de flap van mijn heruitgave gehaald van tralies gehaald.

Ik had positieve reacties van de Akosite geplukt en die in het boek laten zetten,maar ze waren anoniem.

Moet er in de volgende druk (als die er komt ) nog Plinius bij?

Het wordt zo wel echt een samenleesboek.



Manja

Plinius de jongste dan - van de oudere en de jongere geloven ze 't nooit en de rood-witte kon niet schrijven.

:lol:

Wat zijn dat voor raadsels ,Plinius.

Ik ken alleen een wijsgeer !

Dat autobiografieën nooit af zijn staaf ik met onderstaande tekst.

Ik probeer dat niet vrolijke boek toch leesbaar te houden en dit kwam net boven borrelen.

mijn oom Gerard dus een wereldberoemde paragnost

wij thuis buitengewoon sceptisch

hij woonde in het Wilhelminapark in Utrecht

op een keer in de buurt gaan we langs

mamma belt aan en hij deed zelf open

en was duidelijk verbaasd ons te zien

mamma zegt met een stalen smoel

had je ons dan niet verwacht

Manja