Douglas Stuart - Shuggie Bain

Het is een mooi, maar triest boek. Eerlijk gezegd zie ik maar weinig overeenkomst met het boek van Philip Snijder, dat hier eerder genoemd werd. Goed, beide boeken spelen zich af in een arm milieu, met iemand die daar niet helemaal in past, maar het boek van Philip Snijder is minder schrijnend. Het speelt zich ook in een iets andere tijd af.

Dit boek speelt in de jaren 80, waarin veel mensen werkloos werden, zeker in de mijnstreken in Groot-Brittannië. Bovendien worden zowel Agnes, als Shuggie niet echt geaccepteerd. Agnes valt uit de toon door haar uiterlijk en haar drankgebruik, hoewel het stoppen met drinken ook niet echt helpt. De mannen in het leven van Agnes, dragen ook niet echt bij aan een stabiele situatie. Hugh dropt haar in een nieuwe wijk, waar ze door iedereen met de nek wordt aangekeken en Eugene dringt er eerst op aan dat ze weer met drinken begint en laat haar dan ook min of meer vallen. Shuggie heeft eigenlijk aan niemand iets. Op school wordt hij gepest en de docenten lijken daar even vrolijk aan mee te doen. Hij wordt als als een mietje beschouwd, hoewel hij zelf niet eens weet wat dat is. Hij probeert wel anders te zijn, maar dat lukt hem niet echt. Z'n moeder is alles voor hem, maar het lukt hem niet om haar te redden (dat is ook moeilijk voor een kind van 11 jaar).

Toen ik dit boek begon te lezen, stond het me tegen. Ben ik nu, na jouw berichten, van idee veranderd, en wil ik het nog eens proberen?

Helaas...ik denk het niet.

Tja, smaken verschillen. Ik vind het een ontroerend boek, hoewel ik Shuggie in het eerste hoofdstuk misschien niet vreselijk sympathiek vond.

Hm, nou, dat vond ik dus ook. Dus heb ik niet doorgelezen...

Hij komt in het eerste hoofdstuk wat horkerig over, maar ik krijg de indruk dat dit vooral een soort overlevingsstrategie is. De situatie waar hij in opgroeit is heel lastig en hij is al jong eigenlijk vooral op zichzelf aangewezen. Een vader die eigenlijk vooral afwezig is, een andere man in het leven van Agnes, die het er ook bij laat zitten en een moeder die eigenlijk nauwelijks in staat is om voor hem te zorgen. In de periode dat ze van de drank af is lijkt het wel iets beter te gaan, maar ja, ze vindt dat ze een man nodig heeft en misschien een soort vaderfiguur voor Shuggie. Helaas zijn de mannen in haar leven dat niet. En Shuggie zal ook met een vaderfiguur niet echt veranderen.

Ik schiet aardig in het boek op. Shuggie is net met z'n moeder voor de tweede keer verhuisd, in de hoop een nieuwe start te maken. Agnes heeft beloofd om met drinken te stoppen en om deze belofte kracht bij te zetten heeft ze in het oude huis alle drank weggegooid. Helaas houdt deze belofte geen stand en Agnes komt op de eerste dag in de nieuwe, zeer kleine woning, dronken thuis. Tot zo ver dus de nieuwe start. Leek heeft het ouderlijk huis inmiddels ook verlaten, dus Shuggie staat er alleen voor. Voor hij naar een nieuwe school gaat, strijkt hij zorgvuldig z'n kleren, inclusief z'n onderbroek en z'n sokken. Ook voor hem zal het een nieuwe start zijn, maar uiteindelijk blijkt er niets te veranderen. Ook op deze school is hij weer het buitenbeetje en het slachtoffer van pesterijen.

Ik begin de wat horkerige jongen uit het eerste hoofdstuk steeds beter te begrijpen. Gedurende z'n hele leven heeft hij eigenlijk geleerd dat hij niemand kan vertrouwen. Beloftes blijken keer op keer niets waard te zijn en hij moet het dus zelf maar zien te redden, zo jong als hij is. De buitenwereld is hard en genadeloos. Wat ik misschien mis zijn de lichtpuntjes. Je kunt je eigenlijk alleen maar afvragen waar het weer mis zal gaan en hoe diep Agnes zal zinken.