Adriaan van Dis - De wandelaar (samenleesboek april 2007)

Ik heb het boek, met dank aan Dettie, nu ook gelezen. Dit is wat ik er (voordat ik al jullie opmerkingen over dit boek gelezen had) over heb opgeschreven:

Ik weet het niet met dit boek. Het leest wel gemakkelijk weg en de onhandige figuur van Mulder is sympathiek en herkenbaar. Het gegeven om hem d.m.v. een hond met een andere kant van Parijs kennis te laten maken is goed gevonden, maar daar blijft het dan verder bij. Het verhaal kabbelt maar een beetje voort. Er is geen echte plot. Dat er enorm grote problemen zijn met vluchtelingen, illegalen en zwervers in de banlieux van Parijs weten we allemaal uit de kranten en de journaals. Ik verwacht ook niet dat Van Dis met een oplossing komt, maar wat zegt hij er nu precies wel over? Was het alleen zijn bedoeling om een paar van deze mensen een gezicht te geven? Ook wordt mij niet duidelijk wat de schrijver vindt van de rol van de religie in deze problematiek. Mulder is zelf niet gelovig, maar bij monde van pere Bruno wordt wel gezegd dat de Westerse beschaving heeft gefaald omdat de ruggengraat van godsdienst ontbrak. De schrijfstijl sprak me ook niet aan. Kortom ik vind het een matig boek.

Nu ik jullie opmerkingen hierboven gelezen heb, zie ik dat een aantal van jullie het wel met mij eens zijn en ik ga gauw die link van Pauw en Witteman eens bekijken om te zien wat Van Dis er zelf over gezegd heeft.

Sarah schreef : Was het alleen zijn bedoeling om een paar van deze mensen een gezicht te geven?

Dat vraag ik me dus ook af. Door van vluchtelingen personen met een naam te maken ga je misschien nadenken?

Ik vond Mulder meer de observator, hij zag alles wel maar echt willig om te helpen vond ik hem niet. Hij werd eerder steeds voor voldongen feiten gesteld. Zoals de vrouw die voor zijn wonign zit en daardoor maar binnengelaten moet worden. Pere Bruno die hem eigenlijk dwingt contact op te nemen met de mafia, de hond die hem overal mee naar toe sleept.

En eigenlijk kon hij ook niet anders doen zoals hij deed met de hond. Hij had alles, dat meisje niet. Echt een aardig mens vond ik Mulder niet. Koel tegen het kille aan. Het enige waar hij écht om gaf was de hond, niet de mensen.

Dettie

Nou dat laatste is niet helemaal waar. Waarom geeft hij dan de hond aan het meisje? Dat kost hem echt moeite.

Omdat hij er eigenlijk niet onderuit kon. Het werd hem eigenlijk opnieuw afgedwongen. Dat kind had niets meer.

Dettie

Ik had ook niet de indruk dat hij echt iets om de hond gaf. Dat beest was het middel om zijn avonturen te beleven, die hij tenslotte volgens mij toch wel interessant vond. En alleen is maar alleen natuurlijk..

De hond werd zijn alibi: met de hond kreeg hij aandacht, had hij een excuus om te komen waar hij niet eerder was (de hond wilde dat), maar de hond werd ook zijn geweten: denk maar aan de scene waarop de hond hem lange tijd doordringend aan blijft kijken en hij niet slapen kan en tegen hem roept: wat wil je dan dat ik doe? (ongeveer).

Aan het eind van het verhaal was de hond niet meer nodig: Mulder wist van de wantoestanden, had er naar zijn idee iets mee gedaan en kon als laatste goede daad twee zaken combineren: zijn normale leven weer oppakken (al zou dat nooit meer helemaal hetzelfde zijn met deze wetenschap) en het meisje een plezier bezorgen door haar de hond te geven.

In een recensie stond: de hond staat symbool voor de fenix van het West-Europese geweten, die uit het brandende pand naar buiten komt. Vond ik wel mooi uitgedrukt.