Adriaan van Dis - De wandelaar (samenleesboek april 2007)

Maak je niet ongerust Librije, als ik een boek mooi en/of goed vind blijf ik dat vinden, wat anderen er ook van mogen zeggen. Misschien had ik beter kunnen zeggen dat ik hoopte dat jullie het ook mooi zouden vinden, ik vond het zelf namelijk errug goed.

Ik ben nu op de helft en ik weet het niet.

In het begin vond ik het erg apart zoals die hond deed en 'baasje' steeds meetrok naar voor hem onbekende mensen. Maar ik merk nu dat ik moeite heb met verder lezen... het blijft allemaal toch erg afstandelijk.

Maar dit is mijn indruk halverwege, wie weet verandert het nog.

Dettie

(sorry janna)

Lees maar door. Bij mij kwam het ook heel laat op gang.

Zat me steeds af te vragen waar van Dis nou eigenlijk heen wilde..los van de hond.

Bij mij ging het ook zo: eerst volle vaart vooruit, ergens voorbij het midden een leesdip, en dan ineens weer volle vaart. Maar ik heb wel nooit getwijfeld of ik wel zou doorlezen of niet.

Groetjes, kim

Ik heb het boek uit en ik ben toch een beetje teleurgesteld. Misschien verwachtte ik teveel? Ik heb het een beetje laten bezinken en toen het interview bij Pauw en Witteman bekeken (dank voor de link berdine!). Dat verklaarde voor mij wel enigszins waarom ik niet zo gegrepen werd door het boek. Het kwam op mij een beetje over als preken voor eigen parochie.

Van Dis verklaarde niet te willen moraliseren. Hij wilde alleen laten zien wat er allemaal gebeurt zonder dat "wij" daarvan af weten, met vnl. illegale mensen. Door middel van deze keurige heer, dankzij de hond die hem de keerzijde van zijn eigen luxe leventje toont. "Of de mensen (lezers) er iets aan gaan doen moeten ze zelf weten, ik wil het alleen maar onder de aandacht brengen".

Voor Van Dis was wat hij zag op zijn wandelingen door Parijs misschien nieuw. Maar ik las niet veel nieuws. Ik vond het verhaal ook niet spannend (het stukje over het contact met de maffia over het paspoort zelfs een beetje gezocht). Het was eerder een beetje rommelig. Een goed beeld van het karakter van Mulder/Martin kreeg ik niet: ik vond dat nogal wisselen. Ook de andere hoofdpersonen kwamen niet echt uit de verf.

Alleen het onderliggende thema: je weet, dat er allerlei onrecht heerst op de wereld, wat doe je er aan en waarom? Is schuldgevoel een slechte drijfveer? De hele mensheid redden is onmogelijk, maar als je nu eens met 1 mens begint? Dat thema sprak mij wel aan.

Misschien heb ik het een en ander over het hoofd gezien en hoor ik dat van de andere leestafelaars. Misschien moet ik het nog een keer lezen om het boek recht te doen. (Er wordt zelfs beweerd, dat dit zijn beste boek is door recensenten.) Maar eerlijk gezegd zie ik daar op dit moment tegen op: ik ben blij dat ik het uit heb.

Ik denk dat ik doorheb waarom het zo lang duurt voor je echt geïnteresseerd raakt in het verhaal. Maar ik weet niet of dit voor jullie ook geldt.

Ik zal eerst ook eens recensies op gaan zoeken..