Adriaan van Dis - De wandelaar (samenleesboek april 2007)

En ook Marjo's verslag staat op de site

Zie www.leestafel.info/adriaan-van-dis

---

Ik heb De Wandelaar herlezen dezer dagen,

En was net als de eerste keer onder de indruk.

De taal is mooi, de zelfspot aangenaam, vooral omdat het boek anders topzwaar zou worden,

Er worden grote thema’s aan de kaak gesteld, dat is een van de redenen waarom het mij zo boeit denk ik,

Én de ontwikkeling die de hoofdpersoon mee maakt,..van toeschouwer naar betrokkenen, met de hond als hulpmiddel.

Gebruikt om de boel in beweging te zetten.

Dat hij geen antwoorden en oplossing heeft vind ik eigenlijk wel mooi.

De thematiek die hij gebruikt is ook te groot voor een kant en klare oplossing, dat hij mij meer een nasmaak gegeven dan de conclusie dat het eigenlijk onoplosbaar is.

Ik vond met name de dialogen tussen de pater en Mulder erg boeiend, met prachtige zinnen zo nu en dan.

Wat mij de eerste keer al stoorde, en nu weer is dat aan het eind van het boek ook de Tsunami er nog min of meer bijgehaald word..dat is wel heel veel wereldleed erbij, en niet echt in dienst van het boek.

Maar dat is een detail, ik vond het vooral een boek wat indruk maakte en wat ik met plezier een tweede keer heb gelezen, ook al omdat je er dan toch weer andere dingen uitpikt.

Wil

Het duurde bij mij niet lang om in het verhaal te komen. Ik vond de schrijfstijl niet prettig lezen, maar het verhaal op zich erg goed. Er zijn natuurlijk geen pasklare oplossingen voor zulke grote problemen. Zoals hij zelf zegt: Kennis nemen van het feit dat er zulke verschillen bestaan tussen de levens van mensen is al een een begin. Ik vond de hoofdpersoon niet altijd goed te volgen. B.v.: Op een bepaald moment gaat hij in de kerk zitten en houdt de biechtstoel in de gaten, probeert er achter te komen wat die vrouwen allemaal te vertellen hebben. Waarom?

Alleen het onderliggende thema: je weet, dat er allerlei onrecht heerst op de wereld, wat doe je er aan en waarom? Is schuldgevoel een slechte drijfveer? De hele mensheid redden is onmogelijk, maar als je nu eens met 1 mens begint? Dat thema sprak mij wel aan.

Ik zie nu pas de samenvatting van het thema door Librije..mooi verwoord.

Ik vond de hoofdpersoon niet altijd goed te volgen. B.v.: Op een bepaald moment gaat hij in de kerk zitten en houdt de biechtstoel in de gaten, probeert er achter te komen wat die vrouwen allemaal te vertellen hebben. Waarom?

Ik heb in zijn algemeenheid het doen en laten van Mulder steeds gezien als een reactie op het handelen van de hond .

Maar in dit voorbeeld zou ik het ook zo goed niet weten.

Nieuwsgierigheid?

Ik merkte ook vaak dat ik van Dis zelf en de hoofdpersoon ook niet goed los kon zien, dat er veel eigenschappen die ik bij hem vermoed in Mulder zitten..misschien is dit iets wat hij zelf zou doen..daar zou ik me wel wat bij kunnen voorstellen.

Groeten

Wil

Ja Wil dat heb ik dus ook, ik zie in Mulder ook Van Dis zelf.

En net als Van Dis blijft Mulder ook afstandelijk. Ik weet niet of Van Dis in het echt ook zo afstandelijk is hoor.

Maar Mulder observeert meer dan dat hij daadwerkelijk wat doet, tot nu toe, tenminste (ik begin nu net aan het gedeelte met de maffia).

Dettie

Ik had voor mijzelf een notitie gemaakt van dat naar de biechstoel staren, want ik dacht dat antwoord komt nog wel. Het flitste zelfs door mij heen, dat hij zelf de brand kon hebben aangestoken en wilde weten of iemand dat wist. Maar ik wist al te veel van de inhoud van het boek, zodat ik dat meteen terzijde kon schuiven. Er waren meer acties van Mulder, waarbij ik mijn wenkbrauwen fronste. Waarom doet hij dit of dat. Misschien is het gewoon dat ik mij niet in Mulder/Van Dis kan inleven of dat ik gewoon heel anders denk en redeneer dan hij en hem daarom niet volgen kan.