Christiaan Weijts: art. 258b (debuut)

Dat is wel een hele directe vraag Marjo.

Toegegeven: je kunt merken dat Weijts een beetje met het einde van zijn verhaal in de maag heeft gezeten, dat proef je wel een beetje. Maar m.i. doet dit geen afbreuk aan het verhaal. Het blijft voor mij een verrassend boek; goed beschreven , zeker voor een debutant.

Eerlijk gezegd vind ik een vergelijking met Jan Wolkers en Ronald Giphart niet opgaan, net als appels en peren, die vlieger gaat ook niet op....

Overigens heb ik in dit boek vooral genoten van zijn prachtige verweven verhaallijnen en de vele composities van bekende componisten die de revue passeren. Zelfs een a-klassieke persoon is geneigd om na het lezen van dit boek naar de muziek te gaan luisteren. Ook de hoofdstukken waarin hij de Italiaanse steden bezoekt (in welke hoedanigheid dan ook) heb ik met veel plezier gelezen.

Ik denk maar zo: tussen het begin van het verhaal en het einde liggen ruimschoots 250 bladzijden mooie literatuur te wachten, daar kun je echt niet omheen.

groetjes, irene

IK heb niet de neiging om naar die muziek te gaan luisteren hoor..

Ik geef toe dat er mooie zinnen in het boek staan, vaak met humor, maar net zo goed draken van zinnen, die ik veel te gemaakt vind. Natuurlijk bedenkt een schrijver alles wat hij schrijft, maar als dat er dik bovenop ligt, te gekunsteld lijkt, dan krullen mijn tenen.

Mooie literatuur vind ik het dus niet! Vind ik van Giphart ook niet..

Vanmiddag was de 0penbare leeskring, over dit boek dus. We hoorden dat Weijts in real life ook veroordeeld is wegens stalking..er werd geopperd dat het weleens een literaire wraak zou kunnen zijn op de vrouw die hem aangeklaagd heeft.

De meningen waren verdeeld: sommigen vonden het mooi, anderen aardig maar wel een belofte, en nog anderen vonden het niks. Een persoon was zelfs heel fel! Hij had gewild dat de scrhijver stelling zou nemen, wat hij inderdaad niet doet. De schrijver vertelt sec het verhaal over de stalking, en de veroordeling. De hoofdpersoon gaat geen enkele keer bij zichzelf te rade wat hij nu eigenlijk heeft gedaan. Het meisje krijgt de schuld, hij blijft er buiten. (toch literaire wraak?) Hij denkt de wijsheid in pacht te hebben, hij kan dat meisje wel eventjes van haar problemen afhelpen. Dat ze dat dus duidelijk niet wil, daar heeft hij geen oog voor.

Daar gingen anderen weer tegenin: een schrijver hoeft geen stelling ter nemen, hij mag het aan de lezer overlaten..

Over de literaire kwaliteiten was men het redelijk eens: aardig, kan een belofte inhouden (toch leuk voor een debutant!), maar het is geen boek dat je met eenzelfde plezier een tweede keer leest. Iemand twijfelde zelfs of het over tien jaar nog gelezen zou worden.

Over het einde vond men dat het eigenlijk niet echt anders had gekund. De hoofdpersoon is een lapswans, het zou niet kloppen als hij ineens zijn leven zou beteren, of drastische maatregelen zou nemen. Nou ja, dat kllopt wel, neemt niet weg dat het bij een anti-climax was..

Marjo schreef : een lapswans

haha...wat een grappig woord vind ik dit, Marjo! Nog nooit van gehoord. Even opgezocht in het woordenboek en ja hoor, het stond er echt in! Weer een woordje rijker dus.

Ben is benieuwd wat ik van de 'lapswans' en zijn verhaal vind, gisteren eraan begonnen.

Groetjes, kim

Hehe...ik heb er lang over gedaan om dit boek uit te lezen, maar ik heb het me niet beklaagd.

Een goed boek dus! Een 'raak' verhaal met 'rake' personages dat (mij) aan het denken zet (Waarover gaat het hier eigenlijk? Is hij schuldig? En vooral, is het een spel of liefde?, ...).

Groetjes, kim

Ik ben nu op bladzijde 59 en ik lees het niet uit. De eerste tien bladzijden vond ik nog goed en daarna ging ik er tegenop zien als ik het weer 'moest' oppakken.

Het storende is: het kabbelt maar verder, het wil niet nieuwsgierig maken, het is te opgelegd grappig, en te opgelegd seksueel expliciet. Op naar de volgende debutant.

Ik zou toch maar even doorzetten. Ook ik had indertijd moeite met het begin, maar gaandeweg kom je veel meer in het verhaal en wil je niet anders dan in een adem het boek uitlezen!

groetjes, irene