Christiaan Weijts: art. 258b (debuut)

Tsja, ik heb deze man nog nooit gezien, gehoord, gesproken, maar ik denk dat je uit moet kijken om niet de auteur 'te veroordelen' vanwege de hoofdpersoon in het boek. Hopelijk begrijp je wat ik bedoel.

Ik probeer bij het lezen echt helemaal uit gaan van het boek en niet te veel van mij associaties bij de auteur, lukt natuurlijk lang niet altijd!

en idd oordelen is altijd lastig vanaf deze prettige afstand

@ Max: Bedoel je daarmee de auteur?

Ja, ik heb het dan over de auteur, want het gaat me meer niet alleen om inhoud maar ook stijl; halverwege vind ik het vervelend worden en dat ligt echt niet alleen aan de protagonist.

Ik heb er trouwens nog eens over nagedacht, Maaike, en ben tot de conclusie gekomen dat een onsympathiek hoofdpersonage voor mij absoluut geen reden is om een boek vervelend te vinden. Raskalnikov uit 'Misdaad en Straf' van Dostojevski is verre van sympathiek, maar ik vind het een meesterwerk. Hetzelfde geldt voor de non-fictie roman 'A Beautiful Mind' van Silvia Nasar, waarin de hoogst onsympathieke wiskundige John Nash de hoofdrol vertolkt. Nee, ik heb eigenlijk wel een voorliefde voor onsympathieke mensen. Zolang ze maar oprecht onsypmpathiek zijn.

Het boek is uit. Ik ben eraan begonnen in de overtuiging dat ik het helemaal niks zou vinden. De meesten hier zijn behoorlijk negatief en van expliciete seks moet ik ook niet veel hebben. Daarbij had de auteur ook al niet zo'n prettige indruk op mij gemaakt. En wat gebeurt er? Ik wordt meteen gegrepen door het verhaal, vond het goed geschreven. Na 100 blz. zat ik te wachten op de omslag: het zou nu vervelend, saai, irritant moeten worden. Na 200 blz. wachtte ik nog steeds daarop. Ik bleef het maar boeiend vinden. De sekspassages waren wel expliciet, maar kort. Geen paginalange beschrijvingen. De hoofdpersoon was een sukkel en duidelijk oversekst. Het valt ook niet goed te praten dat hij een meisje van 15 verleidt, maar ik had toch af en toe met hem te doen, zoals hij zichzelf tussen twee vuren had gemanoeuvreerd. De irritante hoofdpersoon was voor mij Victoria. Zoals zij met Sebastiaan omging, zo gevoelloos en egoïstisch! Dat vond ik beneden alle peil. (Natuurlijk wordt alles maar van één kant belicht.) En hoe zo, vrouwonvriendelijk? Victoria is de baas, ze laat hem alle hoeken van de kamer zien en geeft er niets voor terug.

Ik vond de muziek prachtig door het verhaal verweven. Ik weet ook weinig meer van die muziek dan de namen van de componisten, maar dat vond ik niet storend. Het werd zó mooi beschreven! Ik moest heel vaak denken aan Richard Powers' "Het zingen van de tijd", waar nog veel meer muziek in voorkomt, op een dergelijke manier beschreven en dat ik ook prachtig vond. Net als Irene had ik bij dat laatste boek ook de neiging om de muziek te gaan beluisteren.

Kortom ik vond het een sterk, goed gecomponeerd verhaal, evenwichtig, goed geschreven en een terecht genomineerde.

Ha berdine, wat verrassend zo'n enthousiast verhaal over dit boek!

Waarschijnlijk spreekt jou die stijl erg aan. 'Het zingen van de tijd' ken ik ook en ook dat boek heb ik halverwege dichtgeklapt, niet door te komen vond ik het. Dat wonderkind! Pffff, het hield maar niet op.

Dettie

Ja ik sta er zelf ook van te kijken! :shock: