Amos Oz: Een verhaal van liefde en duisternis(samenleesboek)

Ik denk dat het niet zozeer de inhoud is die mensen niet aanstaat, maar de manier waarop het boek geschreven is. Als je het bijvoorbeeld met Siebelink vergelijkt (zie Librije) is dat voor mij het grote verschil. Siebelink vertelt eigenlijk rechttoe-rechtaan, terwijl Amos Oz zijn verhaal vertelt in cirkels. Hij herhaalt voortdurend, maar bij elke herhaling kom je weer iets meer te weten, kom je weer iets dichter bij de/zijn werkelijkheid. En dat is geen vrolijke werkelijkheid.

terwijl Amos Oz zijn verhaal vertelt in cirkels. Hij herhaalt voortdurend, maar bij elke herhaling kom je weer iets meer te weten, kom je weer iets dichter bij de/zijn werkelijkheid.

Dat is ook hetgeen dat me op den duur tegenstond. Dat ik steeds stukken opnieuw moest lezen om een klein beetje meer te weten. Het begon saai te worden steeds opnieuw hetzelfde te lezen.

Inge

Ik denk dat het niet zozeer de inhoud is die mensen niet aanstaat, maar de manier waarop het boek geschreven is.

Ja dat heb je goed verwoord Janna, dat denk ik ook, en ik denk inderdaad díe manier van schrijven je moet liggen.

Ik vond het lastig er wat over te schrijven..omdat als ik het zo enthousiast samenvat het wellicht aanspreekt om nog te gaan lezen, terwijl ik tegelijkertijd denk, en dat blijkt ook, dat niet iedereen het dan ook mooi zal vinden.

Groeten

Wil

Behalve dat, werkt het bij mij niet om een boek in stukjes te lezen.

Ik ben ook geen stukjes-boeken-lezer en ik denk dat ik bij het boek van Amos Oz zeker de draad kwijt geraakt zou zijn als ik het beetje bij beetje gelezen zou hebben.

ik denk dat ik bij het boek van Amos Oz zeker de draad kwijt geraakt zou zijn als ik het beetje bij beetje gelezen zou hebben.

Ik ook, ik was blij dat ik de gelegenheid had goed door te lezen, anders was het me vast niet gelukt.

Groeten

wil