Boeken die ik niet verder wil lezen dan zo'n 50 pagina's

Ha Pieter,

Deze van hem niet gelezen, maar diverse anderen wel. Ferron is voor mij een groot en bijzonder schrijver. Maar je hebt gelijk, het is zwarte romantiek ten top. Daar moet je van houden.

Dat lees je ook uit het citaat op zijn website (die door zijn vrouw, de schrijfster Liliane Blom wordt verzorgd nu hij overleden is). Uitspraak van Ferron: Ik ben een achteruitstrevend mens die contact zoekt met wat verloren is gegaan.

Misschien moet je dan eens Karelische Nachten proberen? Een klein juweel.

Nadat ik De trilogie Gekkenschemer, Het stierenoffer en De keisnijder van het Fichtenwald had gelezen, ben ik meteen achter de alleen nog tweedehands verkrijgbare omnibus aangegaan. Deze boeken laten me niet meer los, die blijven in het hoofd hangen als donkere, dreigende wolken. Het is voer voor denkers.

PieterW schreef : De oefenaar van Louis Ferron. Zo negatief en cynisch en zo intellectueel. Welke masochist heeft dit helemaal uitgelezen?

Pieter

Na 100 en nog wat bladzijden geef ik "journal d'un curé de campagne" van Bernanos maar op. Het kan me niet genoeg boeien om er die grote stapel die op me ligt te wachten voor te laten liggen en de overpeinzingen van die priester maken bij mij niet genoeg los. ik vrees dat het mij toch iéts te gedateerd is.

In het Nederlands uitgegeven in 1937! Door uitgeverij De Toorts.

Is dat juist niet interessant om te lezen hoe het toen ging? Of is het een beetje 'gezeur'?

Dettie

ik dacht dat ik het boeiend ging vinden, ik ben na mijn opleiding wel wat gewoon als het over gedateerde boeken gaat, maar ik vind er mijn weg niet in. het is ook weinig beschrijvend, meer overpeinzend, dus héél veel over vroeger kom je er nu ook weer niet van te weten. toch niet in de 100 pagina's die ik las.

Roel: ik heb toch maar even doorgezet en het is nu genietbaar, al blijft zijn stijl vermoeiend. Ik geef even een voorbeeld:

"Evenals in het leven van Hölderlin, had hij in het leven van Brentano een tweedeling gesignaleerd. Een tweedeling die het wezen van de romantische geaardheid van beide auteurs bepaalde, enerzijds, maar waarin de cesuur in hun beider levens anderzijds de dood van de dichters als de boegbeelden van het romantisch levensgevoel had betekend. Men kon ze nadien simpelweg afdoen als "klinisch gek"."

En dit is een nog relatief gemakkelijke passage, al moest ik hem toch wel een paar keer lezen. Ik ga toch maar proberen het boek uit te lezen.

Pieter

Roel: ik heb het boek toch maar uitgelezen en je raakt wel onder de indruk van de schrijverskwaliteiten van Ferron. Het onderwerp, mystiek resulterend in psychosomatische bloedzweterij e.d. is volgens mij volkomen uit de tijd. Toch wel de moeite waard om te lezen, vond ik.

Pieter