Romans over China

Marjo schreef : Erg hè, hoe die vrouwen helemaal gehersenspoeld zijn om te denken dat dat inzwachtelen moet..

Ik heb dat laatst nog ergens gelezen, zo'n soort gesprek tussen man en vrouw, maar weet niet meer waar.

Het schijnt dat juist de adel weer niet aan inbinden van voeten deed. De heersende klasse had dus normale voetjes. Het waren vooral de arme mensen op het platteland die dit deden. Dat heeft me altijd heel erg verwonderd!

Jammer dat er van Pearl Buck geen werk in het Nederlands is te verkrijgen. Ik kan prima Engels lezen, maar op die manier raakt een auteur toch langzamerhand in de vergetelheid.

Het schijnt dat juist de adel weer niet aan inbinden van voeten deed. De heersende klasse had dus normale voetjes.

Het waren vooral de arme mensen op het platteland die dit deden.

Dat heeft me altijd heel erg verwonderd!

Ik heb het juist omgekeerd gehoord Dat het inbinden van voeten vooral bij de rijke klasse gedaan werd omdat het een toonbeeld van status was. de armere bevolking kon het niet doen omdat ze moesten werken. Ik kan natuurlijk ook verkeerd ingelicht zijn hoor. ik bne nu ook geen specialist over chinese culturen.

Inge

Wat jij zegt Inge. De rijke klasse kon het zich permiteren om kleine voetjes te hebben. Zij hoefden niet keihard te werken en letterlijk op eigen benen te staan. De rijke klasse werd ook altijd gedragen in een soort draagstoelen. Het was een toonbeeld van rijkdom als je kleine voetjes had (en ook een bewijs voor rijkdom) maar ook een toonbeeld van schoonheid.

Daartegenover was het in de tijd van hendrik de 8e in Engeland 'mode' om platte, heel brede schoenen te dragen. Dit kwam eigenlijk omdat Hendrik de 8e enorm moeilijke en pijnlijke voeten had en alleen dat soort schoenen aan kon hebben. Maar dat lijkt me nog altijd véél beter dan die misvormde en enorm pijnlijke voeten van de Chinese vrouwen. Waarom het ook altijd vrouwen moeten zijn die 'mooi' moeten zijn is mij een raadsel. Als mannen dit afbinden hadden moeten doen..... had het dan ook zo lang 'mode' geweest???

Bernadet

Ik weet dat in de latere dynastieën de regerende klasse, de Manchu's, geen gebonden voetjes hadden. In oude filmbeelden zie je ook heel veel landarbeidsters met gebonden voetjes door de rijstvelden strompelen.

Ik heb even gegoogled en dit gevonden.

Het binden van vrouwenvoeten was een wijdverbreide gewoonte in het oude China, die vroeg in de 20e eeuw grotendeels in onbruik is geraakt.

Deze praktijk heeft zich kunnen ontwikkelen omdat bij Chinese mannen (aanvankelijk alleen in hofkringen) een "schoonheidsideaal" had postgevat dat kleine voeten heel "sexy" waren, vooral door de invoed die dat had op de (waggelende) manier van lopen. De praktijk is begonnen tijdens de Tang-dynastie (618- 907 na Chr.). Volgens de overlevering begon het met een beeldschone keizerlijke concubine, die van nature kleine voetjes had. Vele vaders en moeders wilden vervolgens dat hun dochter met dit schoonheidsicon konden wedijveren en begonnen hun dochters als klein meisje de voeten te binden, om ervoor te zorgen dat hun voeten niet "te groot" zouden worden. Wedijver naar steeds kleinere voeten deed vervolgens deze wanpraktijk volkomen uit de hand lopen.

Bij jonge meisjes werden, gewoonlijk vanaf de leeftijd van 6 jaar maar vaak ook al vroeger, de voeten in strakke verbanden gebonden, zodat zij niet verder konden groeien. Doorgaans zouden de botten in de voet breken en volledig vergroeien. Op deze voeten kon de vrouw nauwelijks nog lopen, en deze voeten werden vaak een broeiplaats van allerlei infecties.

Tegen de 12e eeuw, tijdens de Song-dynastie, was de gewoonte wijd verspreid geraakt. Het gold als een teken van welstand, want alleen redelijk welvarende families konden een vrouw onderhouden die geen behoorlijke hoeveelheid werk meer kon verzetten. De voeten van een van jongs af aan ingebonden volwassen vrouw waren vaak niet meer dan 10 cm lang. De praktijk bezorgde de meisjes die eraan werden onderworpen helse pijnen.

De Mantsjoes, die vanaf 1644 China onderwierpen, zouden naar verloop van tijd het grootste deel van de Chinese gewoontes overnemen. Het voetenbinden beschouwden zij evenwel als een barbaarse en smerige praktijk, dus de Mantsjoe-vrouwen bleven hiervoor gespaard. De Mantsjoe-keizers voelden echter geen roeping om deze wanpraktijk bij hun Chinese onderdanen uit te roeien.

De opstandige beweging der Taiping (1852-1865) verbood het voetenbinden resoluut.

Eind 19e eeuw kwam er in China een hervormingsbeweging op, die zich sterk door Europese en Amerikaanse opvattingen liet beïnvloeden. In deze kringen kwam men snel tot de conclusie dat deze Chinese traditie het verdiende om over boord te worden gegooid. Na de omverwerping van het keizerrijk en de uitroeping van de republiek, in 1911, werd de praktijk buiten de wet gesteld. Kennelijk was de Chinese samenleving toen rijp voor deze hervorming, want sindsdien werden nog maar weinig meisjes aan deze foltering onderworpen. Van de vrouwen van wie voor 1911, of enkele jaren later, de voeten werden gebonden, zijn thans er nog maar weinig in leven.

Vrouwen worden gezien als een bron van verleiding en een gevaar voor de man. Het is onder die impuls dat voetbinden een hoogtepunt bereikte. Voetbinden is een manier om te voorkomen dat vrouwen het huis verlaten en hun kuisheid verliezen. Er wordt ook een erotische connotatie gegeven aan deze ‘lotusvoetjes’. Lotusvoeten worden een voorwaarde voor een goed huwelijk.

(Neo-Confuciaanse tijdperk)

afgrijselijk!

Bernadet