Romans over China

En... dat was ik bijna vergeten te zeggen

op 7 mei is er bij ons in middelburg een grote boekenmarkt!

www.zeelandnet.nl/prikbord2/advertentie.php?id=740048

en in deventer dat is in augustus heb je de grootste boekenmarkt van de wereld!

is ook helemaal tegek!!!!!

ga ik proberen om dit jaar weer heen te gaan

vroeger ging ik elk jaar

maar ja nu is het een beetje ver weg

zit er wel aan te denken om een hotelletje te nemen

de precieze datum weet ik nog niet precies

oh hier staat het

www.vvvdeventer.nl/11_08_evenementenBoekenmarkt.php

Ben Oostenwind aan het lezen en het is weer zo mooi

Ik zal een stukje uit

het boek neerzetten, want dit wil ik jullie niet onthouden

Hij las in een van zijn grote boeken, toen ik binnenkwam, en ik keek terwijl ik naar mijn stoel liep, zijdelings naar de afbeelding op de bladzijde en zag dat het een rechtopstaande, menselijke gestalte was, tot mijn ontzetting echter zonder huid - niets dan het bloedige vlees! Ik was ontsteld en verwonderd, dat hij zulke dingen las, doch waagde het niet hem er naar te vragen

Na lange stilte sloeg mijn echtegenoot zijn boek dicht en keek mij peinzend aan.

"Kwei-lan" zei hij

Mijn hart begon luid te kloppen. Het was de eerste keer dat hij mij bij mijn naam noemde

Wat had hij mij ten laatste te zeggen? Ik sloeg de ogen schuchter naar hem op. Hij vervolgde: Ik heb je,sinds wij getrouwd zijn, reeds willen vragen of je je voeten niet wilt loswikkelen. Het is ongezond voor je hele lichaam

"Zie, je beenderen zien er aldus uit."

Hij nam een potlood en schetste haastig op een blad van zijn boek een vreseliijke, blote, verwrongen voet

Hoe wist hij dit? Ik had mijn voeten nooit in zijn tegenwoordigheid ontbloot. Wij, Chinese vrouwen, laten onze voeten nooit aan anderen zien, zelfs s'nachts dragen wij witte kousen

"Hoe weet je dat?" stamelde ik

"Omdat ik een dokter ben, die in het westen is opgeleid,"antwoordde hij "En ik vraag je ze los te wikkelen, omdat ze niet mooi zijn"

Gebonden voeten zijn trouwens niet meer in de mode. Kan dat je er misschien toe bewegen? Hij glimlachte even en keek mij niet onvriendelijk aan

Maar ik trok mijn voeten haastig terug onder mijn stoel.Niet mooi?

Ik was altijd trots op mijn kleine voeten geweest! gedurende mijn hele kindsheid had mijn moeder zelf toezicht gehouden op het dompelen in heet water en het zwachtelen - iedere dag iets stijver

Wanneer ik schreide van pijn, herinnerde zij mij eraan, dat mijn echtgenoot eenmaal de schoonheid van mijn voeten zou prijzen

Ik boog mijn hoofd om mijn tranen te verbergen, ik dacht aan alle slaaploze nachten en aan alle dagen dat ik niet kon eten en niet wilde spelen, doch op de rand van mijn bed zat en met mijn arme voeten heen en weer schommelde, om de druk van het bloed te verlichten

En nu, nadat ik dit alles had verduurd, totdat de pijn, nauwelijks een jaar geleden, had opgehouden, moet ik horen, dat hij mijn voeten lelijk vond!

"Ik kan het niet," zei ik gesmoord, terwijl ik opstond en, niet in staat mijn tranen te bedwingen, de kamer verliet

Het was niet omdat ik zozeer op mijn gebonden voeten gesteld was Maar indien zelfs mijn kleine voeten in hun kunstig geborduurde schoentjes geen genade in zijn ogen vonden, hoe kon ik dan ooit hopen zijn liefde te winnen?

Twee weken later vetrok ik, overeenkomstig onze Chinese gewoonte, voor mijn eerst bezoek aan mijn moeders huis

Mijn echtgenoot had niet meer over het loswikkelen van mijn voeten gesproken

Hij had mij ook niet weer bij mijn naam genoemd

Uit: Oostenwind-Westenwind Pearl Buck

Ik ga weer snel verder met lezen..doegies

Erg hè, hoe die vrouwen helemaal gehersenspoeld zijn om te denken dat dat inzwachtelen moet..Ik heb dat laatst nog ergens gelezen, zo'n soort gesprek tussen man en vrouw, maar weet niet meer waar.

Pfoe, dat is heftig! Al die onwetendheid ook. Niet weten hoe een lichaam in elkaar zit, niet weten hoe misvormd die voeten eigenlijk zijn.

Alleen maar weten dat kleine voetjes mooi zijn, dat je daarmee de liefde van je man kan winnen.

Ik heb in een museum die schoentjes wel eens gezien, onvoorstelbaar hoe klein die zijn. Je snapt niet dat iemand daar nog mee kon lopen!

Bernadet

Ik heb op National Geographic eens een reportage gezien daarover. Ik weet het niet meer zeker maar ik geloof dat de ideale maat ergens rond of onder de 10 cm was. Ze intervieuwden enkele bejaarde vrouwen met lotusvoetjes. Die vonden het jammer dat het nu niet meer gedaan werd. Ze vonden dat het hen "prestige" gaf. Nu konden ze amper nog lopen. Ze toonden toen ook een jonge danseres (gezicht anoniem) die nog regelmatig haar voeten inbond want blijkbaar is het nog iets die zo nu en dan (verscholen) gedaan werd in hogere kringen. meer dan een uur was ze bezig om haar voeten in te binden maar meer dan 3 uur duurde het voor haar voeten, nadat ze een hele dag ingebonden waren, weer ongebonden waren. Ze moest het een klein beetje per keer lossen omdat anders de pijn niet te verdragen was. Een paar tenen stonden zelfs al naar binnen gekeerd en haar hele voet was al een beetje vervormd. Ze zei ook dat als ze "gesnapt" werd dat het erge gevolgen zou hebben omdat het nu blijkbaar verboden is. De laatste opmerking is me lang bijgebleven: door het zo nu en dan inbinden van haar voeten kon ze niet meer zonder pijn in gewone schoenen, haar voeten deden constant pijn, als ze ingebonden waren en als ze niet ingebonden waren.

Vreselijk vond ik dat.

Inge

Bedankt voor je lange fragment, Piedie.

Ik herinner het me alsof ik het gisteren las!

Wat een mooi boek, toch.

Groetjes. Tiba.