Momenteel herlees ik...

zoals gezegd ben ik ook niet zo'n herlezer. Het moeten al jaren voorbij zijn voordat ik iets herlees.... zo kriebelt het zo nu en dan eens als ik een boek uit mijn jeugd tegenkom.... Ben al een eind van plan om weer eens het verrrotte leventje van floortje bloem opnieuw te lezen, gewoon omdat ik gewoon niet meer weet over wat het gaat.

Er worden inderdaad dingen duidelijker maar de spanning van het verhaal is totaal weg. Waar je eerst de reactie van de mensen aanvoelt, ze zelfs begrijpen kunt, heb je dat nu zo niet meer omdat je weet wat er verder gebeurd. Het verrassingselement is weg.

Om een voorbeeld te geven: Op een bepaald moment tatoeerd de dokter puntjes op de rug van de jongens. De kinderjuf is er totaal van overstuur.

Als je het boek de eerste keer leest weet je niet waarom hij het doet en houdt je dat ee ntijd aan het boek gekluisterd, je wilt net als de personages in het boek het waarom weten. Nu weet ik al waarom hij het doet, het effect is weg....

En dat vind ik jammer.... Het is net als een thriller bekijken op tv of lezen waarvan je al weet wie de dader is, hoe en waarom..... Het spannende, lugubere, ..... Is eraf en dan vervalt het tot een "gewoon" iets.

Inge

Ik vond het de tweede keer net zo mooi als de eerste keer. Maar inderdaad merk je dan andere dingen op. Waar de spanning zat is die weg, maar er komen andere dingen voor in de plaats. Ik weet zo gauw geen voorbeeld bij de Engelenmaker, maar ze waren er wel.

De eerste keer lezen is meestal de mooiste, tenzij je het boek de eerste keer niet goed tot je genomen hebt; doordat het moeilijk was, doordat je niet in de sfeer kon komen etc.

Wat Inge opmerkt klopt wel. Het verrassingselement is natuurlijk wel weg. Ja, dat kun je niet meer terugdraaien, maar als het een roman is met meerdere lagen, raadselachtig e.d. wordt zo'n roman bij herlezen een hernieuwde ervaring. Dat geldt ook voor hele krachtige boeken, die blijven boeien en de aandacht vast houden ook heb je al gelezen.

En daardoor komt het bij mij tenminste vaker voor dat ik het boek de tweede keer toch weer uiterst geboeid lees.

Bij Vestdijk heb ik dat zondermeer, doordat ondanks ik het verhaal ken, de personages fascinerend en hoekig zijn, beschrijvingen door hun beeldende kracht schoonheid blijven oproepen en natuurlijk de dieperrijkende elementen als redeneringen, bespiegelingen etc. Bij Vestdijk kan ik juist doordat ik het verhaal al ken, extra weer benieuwd ben om het opnieuw te beleven.

Ik heb "De redding van Fré Bolderhey uit. Zondermeer een fascinerend boek met een enorme beelden kracht (Vestdijk gunt de lezer een blik in het hoofd van een schizofreen).

Ondertussen in Ivoren Wachters begonnen. Volg de lotgevallen van de student Philippe Corvage weer met genoegen.

Wat mij nu meer opvalt dan de vorige keer bij het herlezen van de engelenmaker is hoe moeilijk het moet geweest zijn voor de ouders maar ook voor het autistische kind. Het werd in het vakje debiel geduwd en kwam daar bijna op geen enkele manier uit. Hoeveel mensen moeten er dan niet voor idioot, debiel, zwakzinnig enz versleten zijn terwijl ze "enkel" autistisch waren? Nu krijgen die kinderen aangepast onderwijs, zijn er hulpgroepen enz. maar toen.....

Inge

Tijden veranderen, en soms ten goede..

:lol: :lol: :lol:

en soms ten goede..

:lol: :lol: :lol:

Sorry hoor Marjo maar dat is zo'n droge, maar to-the-point opmerking dat ik er gewoon plezier in had

Inge