Momenteel lees ik.....

WilV schreef : Ik herroep mezelf inmiddels enigszins over Walvismuziek,

het mededogen begint toch toe te slaan. Een beetje.

Groetjes

Willeke

Ik had precies hetzelfde Willeke... En achteraf vond ik het toch wel een goed boek. Alleen sta ik niet te springen om een ander boek van hem te lezen. Ten onrechte waarschijnlijk.

Na het moeilijke "Landwee" van El-Mahdi Acherchour eindelijk het een stuk leesbaardere "Komt een vrouw bij de dokter" gelezen. Door alle tegenstrijdige berichten had ik dat al te lang uitgesteld. Ik had er helemaal niets van verwacht en was dus aangenaam verrast. Ik vind het gewoon een goed boek! Aangrijpend en eerlijk en een steun voor iedereen die een partner met kanker heeft, door de herkenbaarheid van de gevoelens van de partner zonder kanker.

Ik had precies hetzelfde Willeke... En achteraf vond ik het toch wel een goed boek. Alleen sta ik niet te springen om een ander boek van hem te lezen. Ten onrechte waarschijnlijk.

Ik heb het inmiddels uit en ben toch behoorlijk positief inmiddels, vooral door het einde inderdaad, dan raakt het steeds meer.

Vond het vooral mooi dat al die mensen die wij zo'n beetje tot de outcast zouden rekenen aan het einde haar éigenlijke familie zijn.

Wil

Arend en Sofie, een recensieboek.

Heb je Landwee al uit berdine? Ik heb het klaarliggen, zo gauw Arend en Sofie uit is begin ik er aan. Ben al wel een klein stukje begonnen en het leest inderdaad niet makkelijk weg.

Dettie

Ja Landwee heb ik uit, met moeite. Het is van de bieb, maar ik verleng het nog wel een keertje. Er zit vast niemand op te wachten, haha!

De eenzaamheid van de priemgetallen van Paolo Giordano heb ik al weer een paar dagen uit. Mijn reactie erbij was als volgt: Aan de ene kant vond ik het een erg boeiend boek; aan de andere kant erg triest vanwege de levenshouding van Mattia en Alice.

De eenzaamheid van beide hoofdpersonen en de manier waarop die zich bij beiden uit is treffend beschreven. Toch houd ik bij Alice een beetje een gevoel van: was het allemaal wel zo erg en 'speel' je niet met je anorexia om andere mensen aan je te binden.

Wat dat betreft kon ik meer sympathiseren met Mattia die op zijn manier probeert het hoofd boven water te houden, zonder daarbij te leunen op andere mensen.

Nu ben ik bezig in Dwaalspoor van Loes den Hollander, een thriller van Nederlandse bodem. Wel aardig, leest vlot weg maar niet meer dan een tussendoortje wat mij betreft.