Ik ben nog steeds bezig in de twee boeken die ik eerder heb genoemd. Het lezen van het boek van Elisabeth is een hele kluif, niet zo zeer omdat het moeilijk leest, maar meer omdat je naar een opeenstapeling van ellende zit te kijken, waarvan je al weet dat het uit zal draaien op moord. Als dat op zich niet genoeg is, komt er steeds meer ellende bij. Je ontdekt steeds meer over de achtergrond van de kinderen en hun moeder, waardoor de sympathie voor de kinderen blijft bestaan, of groter wordt. Iedereen bedoelt het goed, maar neemt de verkeerde beslissingen, terwijl er eigenlijk nauwelijks goede beslissingen zijn. Joel heeft problemen met een jongen (Neal), die de leider is van een bende. Dat is op zich al vervelend, maar de woede van de bendeleider richt zich niet alleen op Joel, maar vooral op Toby, het geestelijk gehandicapte broertje van Joel. Joel besloot de hulp in te schakelen van een andere bendeleider (Blade), die nog een stuk harder is. Die moet ook niet veel van Joel hebben, maar Joel verklaart zich bereid om alles te doen wat hij vraagt, als hij er maar voor zorgt dat z'n broertje en z'n familie met rust worden gelaten. Op een gegeven moment wordt Ness, de oudere zus van Joel en Toby het slachtoffer van de bende van Neal. Inmiddels heeft de tante van de kinderen, bij wie ze in huis wonen, ontdekt wie Neal is, en ze heeft aangifte bij de politie gedaan, hetgeen natuurlijk weer op Joel terugslaat. Die wordt als een verrader gezien.
De moeder van de kinderen zit in een inrichting in verband met een steeds terugkerende post-natale depressie, als het niet iets erger is. Ze heeft een paar keer geprobeerd Toby te vermoorden. De vader is op straat doodgeschoten, in het bijzijn van de kinderen. Kortom, er is zo veel leed, dat ik het boek na het lezen van 1 of 2 hoofdstukker weer weg moet leggen.