Een melkje wolk
Karl Meersman
Boven ons hangt een enorm schilderij dat nooit stilstaat.
We kunnen het allemaal zien, zo vaak we willen.
En toch kijken we maar zelden.
Onvoorstelbaar eigenlijk, want er is weinig voor nodig.
Haast niets.
Stel je voor: de lucht, wolken, mensen met open ogen, een kleine, hoge tuin...
Naar boven kijken is gewoon hemels.
NBD|Biblion recensie
Een kind (niet aanwezig in de illustraties) mijmert over de beperkte afmetingen van een tuin. Maar als het diezelfde tuin projecteert in de hemel, is de tuin immens. De hemel kan een zee zijn en de wolken watten, opgeklopt eiwit of schuim. En als de lucht betrekt en er zwaar weer op komst is, kan de hemel een woeste zee worden waar een zeekoe, een orka, en een reuzeninktvis elkaar bestrijden. De donkere hemel lijkt dan wel een pot kolkende zwarte melk. Als de hemel weer opklaart, drijven de donkere wolken (orka en inktvis) weg. Maar tegen de avond verschijnen de (zee)sterren en de maan (kwal) en bij nacht lijken al die de duizenden (zee)sterretjes wel op sneeuwvlokken. De in olieverf en krijt uitgevoerde kunstzinnige en imaginaire illustraties zijn om de andere pagina bladzijdevullend. De tekst, in groot lettertype, bevindt zich op elke linkerpagina. Een boek waarin relativiteit (kleine tuin en immense hemel), projectie (elementen die metaforisch verbeeld zijn in zeedieren), en imaginatie (het in de verbeelding tot leven wekken van dieren), een grote rol spelen. Een niet 'alledaags' boek, dat de verbeelding kan prikkelen, en wanneer goed begeleid, stof kan zijn voor filosofische discussies. Vanaf ca. 9 jaar.
(Biblion recensie, Drs. Jeanet Dijkstra)
ISBN 9789059330177 Hardcover 28 pagina's | Uitgeverij Clavis | september 2002