Thema juni 2019 - Schoenmaker blijf bij uw boeken (thema schoenen)

Citaat van de dag

Als de schoen niet past, moeten we de voet dan veranderen?

Gloria Steinem (1934)

Amerikaans feministisch schrijfster

Toentertijd bij de Chinese vrouwen wel!

Tja, zo kunnen we genitale verminking ook wel zien als een middel om de saamhorigheid tussen vrouwen te vergroten, want ook hier zijn het vaak oudere vrouwen, die mede verantwoordelijk zijn voor iets dat ik niet als iets anders als verminking kan zien en dat geldt wat mij betreft dus net zo goed voor het samenbinden van voetjes.

De besten onder ons

Helene Uri

Pål heeft een zwak voor taal en vrouwen. Zijn moeder neemt een prominente plaats in, maar ook niet onbelangrijk zijn de vrouwen met wie hij samenwerkt op het prestigieuze Instituut voor Futuristische Linguïstiek. Zijn hoofd is vol van verlangens naar zijn jonge collega Nanna en dromen over fonetische grafieken en eeuwige roem, maar de gevreesde en fascinerende Edith Rinkel leidt hem af van zijn werk. De vijftigjarige professor kan voor weinig zaken enthousiasme opbrengen, maar als ze ergens wel over te spreken is, doet ze dat met passie... Mooie schoenen, jonge mannen, maar bovenal haar wetenschappelijk onderzoek. Het wordt Pål duidelijk dat ze bereid is ver te gaan om haar doel te bereiken.

Helene Uri (1964) is in Stockholm geboren. Ze is gepromoveerd in de taalwetenschap en heeft twaalf jaar op de universiteit in Oslo gewerkt, voordat ze begin 2005 haar vaste aanstelling opzegde. Ze werkt nu fulltime als schrijfster. Naast populairwetenschappelijke boeken over taal schrijft ze jeugdboeken en romans.

Recensie

In dit boek draait het om drie personen die werken op het Instituut voor Futuristische Linguïstiek. Pål Bentzen (33), een jongensachtige roodharige linguïst, heeft een zwak voor vrouwen en zij voor hem. Zijn directe baas, Edith Rinkel (halverwege het boek wordt ze vijftig), heeft een passie voor schoenen, een fascinatie voor bijen en een seksuele voorkeur voor jeugdige mannen die haar aan Apollo doen denken. De jonge onderzoeker Nanna Klev – geliefd en gerespecteerd – straalt een en al goedheid uit. De drie gaan – ieder voor zich – op in onderzoek naar toekomstige taalontwikkelingen.

De plot van het verhaal ontwikkelt zich rond de baanbrekende vraag of er een soort mathematische basisstructuur bestaat die geldt voor alle talen. Het antwoord op die vraag zal in de toekomst van enorme betekenis zijn voor de ontwikkeling van vertaalprogramma's. Paul en Nanna werken in stilte samen aan het onderzoek. En dat niet alleen.

Dit boek is spannend, doorspekt met humor en interessante feiten over taal. De universiteitssfeer van onderlinge strijd, afgunst en fraude is treffend weergegeven. Kleine druk.

Drs. A. van Dijk

ISBN 9789044514322 | Paperback | 413 pagina's | Uitgeverij De Geus | november 2011

Vertaald door Neeltje Wiersma

Citaat van de dag

Tussen zeggen en doen, is menig paar schoenen versleten.

Italiaans gezegde

Het boek van vandaag doet me denken aan Het Gym van Karin Amatmoekrim, hoewel er natuurlijk ook wel de nodige verschillen zijn.

leestafel.info/karin-amatmoekrim

Salahedinne punt nl

Salahedinne Benchikhi

He Salah. Hoe gaat-ie op die nieuwe school van je?'

'Echt gaar. Allemaal viezeriken daar!'

'Ewa, jij moest zo nodig ze3ma naar een slimme school. Ik zei toch dat je die Cito-toets slecht moest maken. Tozzzz... Met je havo-vwo advies, ewa hier voor je! Nu ben je daar alleen. Kom gewoon bij ons, a, mafkees... Echt gezellig!'

Salaheddine groeide op als tweedegeneratieallochtoon onder de rook van Rotterdam. Samen met een paar vriendjes was hij een van de eerste Marokkanen op het havo-vwo van het blanke Walburg College in Zwijndrecht. In Salaheddine punt NL vertelt Salaheddine hoe hij zich staande moest zien te houden tussen de kazen met hun tradities en rare gewoontes. Van de geoliede verjaardagsprotocollen op de basisschool en klasgenootjes die tijdens Sinterklaas pepernoten vanuit een oude, stinkende schoen naar binnen proppen alsof het niets is, tot de vreemde sociale hiërarchie op de middelbare school. Zonder Oxbow-jas, O'Neill-agenda of mooie Kipling-rugtas, maar mét zelfgeschreven absentiebriefjes, imitatie-Levi's en een flinke dosis humor werd hij klaargestoomd voor het naïeve, gemoedelijke Nederland van de jaren 90 - een land dat inmiddels heel ver weg lijkt.

Recensie

Salaheddine's oudere broer vindt dat Salaheddine naar de havo moet gaan en dat doet hij, omdat hij zijn broer als zijn leermeester ziet. Maar tussen de witte rijkeluiskinderen op de middelbare school in Zwijndrecht voelt hij zich totaal niet thuis. Zij leven in een voor hem onbekende wereld. Gelukkig vindt hij Marokkaanse vrienden, Mocro's, die dezelfde grappen leuk vinden en elkaars leefwereld kennen. Met humor slepen ze elkaar door de schooljaren heen.

Salaheddine Benchikhi, geboren in Casablaca in 1980, is schrijver, tv- en theatermaker. Eerder schreef hij de verhalenbundel 'Waajooow! Een echte Marokkaan!' (2007). Benchicki kan goed vertellen, van een afstandje naar zijn eigen situatie kijken en die relativeren. Hij schrijft geestig en vlot, in de stijl waarin Marokkaanse jongeren met elkaar praten. Een plezier om te lezen.

Paulien Andriessen

ISBN 9789038898254 | Paperback | 240 pagina's | Nijgh en Van Ditmar | december 2013