John Boyne - De jongen in de gestreepte pyjama (vanaf 14 jr)

Je bent wel erg zeker van je zaak, Janna. Ik denk dat het erg bekeken wordt met de ogen van nu, en dan nog..

Ik ben best bereid te geloven dat de jongen het niet wist. Hij zag zijn vader alleen maar als die hem welterusten kwam wensen, en dat zijn moeder zou zo veel met hem "deed", ook al niet. Hij en zijn zus werden veel aan hun lot overgelaten. Met het personeel, vast ook hun verzorgers, was er geen persoonlijk contact, hij ontdekt pas in Oudwis dat bedienden ook maar mensen zijn.

Ik weet niet of je kinderen hebt, Janna, maar die kunnen akelig naïef zijn, zelfs in deze tijd, en hun ogen en oren sluiten voor wat ze niet willen weten!!

Dat van die Hitlerjugend daar kun je een punt hebben, maar ik heb zo het idee dat de moeder niet echt veel van Nazi's moest hebben, en de grootouders ook niet.

Ik moet even uitkijken dat ik de dingen uit elkaar houd, er staan nogal wat zaken in je stukje Marjo.

Allereerst even inhoudelijk wat betreft de houding van de moeder en de grootouders. Mee eens, in ieder geval voor wat betreft de laatsten, die hebben echt een afschuw van de nazi's. De moeder laat zich een beetje meedrijven. Ze komt niet als een fanatieke Hitler-aanhangster over, maar ze laat zich een en ander wel aanleunen. Er wordt ook verschillende malen in het boek over discussies gesproken tussen de ouders, waarbij de deur voor de kinderen gesloten wordt. Waarschijnlijk ging het in dit soort gesprekken om zulke meningsverschillen.

Nee, ik heb geen kinderen, maar ken er wel een behoorlijk aantal. Ze kunnen naief zijn, maar ze zijn niet doof en blind. Bruno is negen jaar en zit al een aantal jaren op school, en dat nog eens een keer in Berlijn ook!Dat de vernietigingskampen niet alom bekend waren geloof ik graag, maar het feit dat je als arisch mens aan de top van de ladder stond en de rest niets tot niet veel voorstelde werd kinderen toch wel met de paplepel ingegoten.

Ik geloof dus niet dat Bruno niets wist van een en ander. Maar, zoals ik ook al zei, voor mij gaat het daar in dit boek niet om. Misschien heb je juist met het woord naief voor mij wel de essentie van het boek getroffen. Bruno raakt daar, bij het prikkeldraad, heel langzaam zijn naiviteit kwijt, zijn ogen gaan open voor de wereld om hem heen, in dit geval de buitengewoon gruwelijke wereld van het concentratiekamp.

Janna

Ik loop een beetje achter met het volgen van de kinderboeken.

Nu ik jullie commentaren heb gelezen en het verslag van Marjo, vind ik het wel een heel heftig boek.

Maar toch zou ik het wel willen lezen. Nu nog tijd vinden (zucht).

Tiba.

Ik denk Janna, dat we het nooit zullen weten. We kunnen de tijd niet terughalen. Maar dat kinderen gewoon soms dingen niet weten, daar blijf ik bij, uit eigen ervaring. Kinderen zijn wezens die alleen met zichzelf bezig zijn..

Maar ik ben het met je eens dat het voor de beleving van het boek niet veel uitmaakt, zeker en juist voor de jeugd niet.

Ik ben het in deze met Marjo eens. Ik vind het absoluut aannemelijk dat Bruno zo naief was. Op je negende is de wereld veel kleiner. Je neemt de dingen zoals ze komen en denkt niet verder. Het was voor volwassenen nauwelijks te vatten wat er zich in die concentratiekampen afspeelde, dus hoe kun je nou verwachten dat een kind van negen dat wel allemaal doorziet?

Ik ben het volledig met je eens wat betreft het feit dat wat er in de kampen gebeurde niet algemeen bekend was, dus hoogstwaarschijnlijk ook niet bij Bruno. De massale vernietiging werd niet aan de grote klok gehangen.

Wat betreft de bekendheid met de visie m.b.t. de superioriteit van het Duitse ras en met de verering van Hitler ben ik het helaas niet met je/jullie eens. Opvoeding en onderwijs waren hier in sterke mate op gericht.

Dit vond ik op internet (naast enkele andere afschuwelijke (pro-Hitler) sites):



De Duitse jeugd

Het eerste slachtoffer van het nazisme was echter de Duitse jeugd. Deze Duitse kinderen voorstellen als de eerste slachtoffers van het nazisme is voor sommigen een onaanvaardbaar standpunt. En toch. De rijkdom van alle landen is altijd de toekomstige volwassene. Onder het nazi-regime kregen kinderen helaas geen onderwijs in de edele zin van het woord, maar onderricht gelijkwaardig aan die van het leger. Ze werden van kindsbeen gemanipuleerd, geïndoctrineerd om een perfecte nazi te worden, een Übermensch. Hitler schreef: “De leerstof moet stelselmatig in een zodanige vorm worden gegoten dat de jongemens aan het einde van zijn schooltijd geen halve pacifist, halve democraat of iets van dien aard is, maar een honderd procent Duitser. Zijn gehele opvoeding en scholing moeten erop gericht zijn hem het besef bij te brengen van zijn absolute superioriteit over andere volkeren”. (Mein Kampf, 1924). Ook over de opvoeding van meisjes was Hitler zeer precies:

“Meisjesonderwijs is er hoofdzakelijk op gericht de vrouw voor te bereiden op haar toekomstige rol als moeder. Zij is de hoedster van het ras.” (Frauenkongress 14-9-1935).

Men leerde kinderen blind elk bevel op te volgen van leraars en jeugdleiders die autoriteit over hen hadden. Deze volwassenen dachten allemaal dat ze persoonlijk afgevaardigden van Hitler waren. Zij prentten het Duitse kind van jongs af aan: ten eerste, dat alleen Duitsers het waard waren over de aarde te heersen: ten tweede, dat joden en Slaven op vlooien lijken, schadelijke insecten dus, die vernietigd dienden te

worden.

De nazi-jeugdbewegingen zagen in 1922 het licht. Vier jaar later (1926) werden ze gegroepeerd onder de definitieve benaming Hitlerjugend, wier enige doel het was de kinderen in nationaal-socialistische geest op te voeden. Elke andere jeugdbeweging dan de Hitlerjugend werd verboden. Net als op school leerde de jeugd er dat verklikken een plicht was, ook als het om hun eigen ouders ging. In 1938 telde de Hitlerjugend en de vrouwensectie Bund Deutscher Mädel 7.700.000 leden.

Lidmaatschap werd in 1939 verplicht vanaf 6 tot 18 jaar op straffe van intrekking van de ouderlijke macht. Op tienjarige leeftijd moest het nazi-padvindertje zweren dat hij bereid was zijn leven te geven voor de Führer.

Ik denk overigens dat er een groot verschil is tussen "weten/kennis hebben van" en "zelf beleven/ervaren". Dat laatste is volgens mij de kern van het boek van Boyne. Bruno maakt aan den lijve mee wat er om hem heen gebeurt en dan is het voorstelbaar dat hij het accepteert, niet verder denkt en blijft leven in zijn eigen wereldje.

Janna