Martine F. Delfos - Dat nare gevoel ca 10-11+

Boeken van Carry Slee zijn fictief en gaan over een jong iemand waarmee kinderen zich kunnen identificeren zonder dat het meteen te dichtbij komt. Dat is veiliger zeg maar. Ik vind het ook dubbel hoor Dettie. Van de ene kant wil ik dat kinderen non-fictie boeken over serieuze onderwerpen lezen, van de andere kant kan de verkeerde benadering het juist helemaal kapotmaken. Er moet integer mee omgegaan worden. Stel dat andere kinderen zo'n boek belachelijk maken en erom lachen, dan klapt een slachtoffertje misschien helemaal en voorgoed dicht met alle gevolgen van dien. Misschien is het beter om deze onderwerpen, eventueel met boekje, klassikaal te behandelen waarbij de leraar de lachers meteen kan terechtwijzen. Daarbij kan dan verwezen worden naar de vertrouwenspersoon. Een vertrouwenspersoon kan dit boek dan bijvoorbeeld uitlenen. Ook kunnen ouders of behandelaars het boekje gebruiken.

Het boekje moet dus naar mening beschikbaar zijn maar of hij in de schoolbieb/schoolboekenkast thuishoort weet ik niet. Marjo heeft gelijk dat kinderen dan gaan staan giechelen en het onderwerp verkeerd benaderen. Kinderen kunnen heel hard zijn. Zo heb ik wel eens meegemaakt dat een kind werd gepest omdat een ouder was overleden.

Je hebt wel gelijk dat Carry Slee fictief is, maar het onderwerp blijft hetzelfde natuurlijk, fictief of niet.

Ik snap het verschil ook wel hoor. Je kunt je bij Carry Slee verschuilen achter het feit dat het 'zomaar' een boek van haar is. Bij een non-fictieboek kan dat niet en lees je het boek puur om het onderwerp.

Klassikaal behandelen met verwijzing naar de vertrouwenspersoon is altijd goed natuurlijk. Hoewel de reactie in de klassen natuurlijk net zo idioot kan zijn als in de schoolbieb, maar dan moet een leraar/lerares het sneren en pesten gelijk de kop in drukken.

Ik denk dat vooral het uit de taboesfeer trekken zo belangrijk is, dat een kind weet dat het niet alleen staat hierin, dat er hulp is. Dit boek kan daar eventueel bij helpen.

Kortom, ik denk dat gewoon het allerbelangrijkste is dat een kind die iets dergelijks overkomt de juiste weg voor hulp weet te vinden.

Dettie

Dettie schreef : Kortom, ik denk dat gewoon het allerbelangrijkste is dat een kind die iets dergelijks overkomt de juiste weg voor hulp weet te vinden.

Dettie

Helemaal mee eens!

Annemarie, je zegt het precies zoals ik het bedoel: een verpakte boodschap werkt volgens mij beter.

En die juiste hulp, ja allicht hoop je dat die te vinden is. Maar niet in een onpersoonlijk boek alleen!

Een onpersoonlijk boek is wel een heel goede opmerking. Want dat is juist de kracht ervan in mijn ogen.

Niet iedereen is gezegd met begripvolle ouders en lieve luisterende en pratende volwassenen die het kind wel even

goed opvangen. Het is heel fijn als ze er wel zijn en als een kind ook maar enigszins vermoedt dat van die kant

hulp te krijgen is, als dat vertrouwen er is, dan is het boek ook niet nodig. Maar vergeet niet dat de misbruiker

vaak dreigende taal spreekt.

Niet vertellen want dan... (vul maar in)

Juist omdat het boek onpersoonlijk is, is het zo belangrijk. Nogmaals, een boek pakken en lezen is een veel minder

grote stap dan naar een vertrouwenspersoon op school te stappen want die bedreiging van de misbruiker weegt

zwaar. Kinderen weten niet dat die bedreigingen vaak gebakken lucht zijn.

Geef kinderen in elk geval de kans de goede eerste informatie te krijgen in plaats van de voor hun op dat moment

allerlei moeilijke wegen te moeten bewandelen via hulpverleners of vertrouwensmensen. Die stap is aanvankelijk

vaak veel te groot. Het is hun lijf en het is met hun gebeurd, dat is al moeilijk genoeg. Volwassenen gaan vaak

meteen sjorren aan ze en willen van alles van ze wat ze op dat moment nog helemaal niet willen of aankunnen.

Laat het kind zelf uitzoeken op welke manier ze het misbruik onder de aandacht willen brengen en waar en bij wie.

Laat ze ontdekken dat ze niet de enigen zijn (dat alleen al zal een grote opluchting zijn.) Dat staat dus allemaal in

dit boek lezen. Daar kunnen ze dan mee verder.

In dit boek kunnen ze zien waar ze goede hulp en informatie kunnen krijgen, desnoods anoniem, en kunnen

ze onder andere lezen wat ze kunnen voelen en dat die gevoelens normaal zijn, dat het gedag van de misbruiker

raar is en niet dat van hun en wat ze kunnen doen om het misbruik te stoppen.

Dit soort hulp krijgen ze van dit 'onpersoonlijke' boek vol met goede betrouwbare adressen en informatiepunten

en het is op dat moment al heel wat waard dat ze alvast de wegen weten die zij kunnen nemen als ze het misbruik

aan de kaak willen stellen.

Ik vind het vreemd waarom fictieve verhalen vol geweld, loverboys, incest e.d. wél toegestaan zijn en eerlijk informatie niet.

Het is natuurlijk wel goed dat de onderwerpen in een fictief verhaal besproken worden en dat is ook de kracht van

mensen als Carry Slee, ze doet het tenminste wel, maar het blijft fake, het blijft verzonnen.

Er is mogelijk even een herkenning maar het biedt geen hulp. Dit boek dus wel en waarom dat dan niet in de

schoolbiblotheek mag is mij echt een raadsel.

Het boek is expliciet geschreven voor jongeren maar nu houden volwassenen het weg.

Dettie

die hier zo uitgebreid op ingaat in de hoop dat als een kind hulp wil weet wat hij/zij eventueel aan dit boek heeft.

Je weet dat ik niks heb met Carry Slee, maar achter in haar boeken staan wel telefoonnummers en sites waar een kind terecht kan. Anoniem als het wil.